عجله کنید چون انفجار دیگری رخ داده است.
خیلی خوب. شما دوستان خود را نجات می دهید.
چه خبر است؟
این یک شرکت هواپیمایی تجاری است.
به اکسپلورر نهایی خوش آمدید.
من لیزا لینگ هستم.
تاریخ 11 سپتامبر 2001. دنیا فراموش نخواهد کرد.
من در واقع آن روز در منهتن بودم و برای چند روز نتوانستم به خانه برگردم زیرا بسیار نزدیک به جایی که زمانی مرکز تجارت جهانی قرار داشت زندگی می کنم.
در آن روز، تروریست ها نمادهای قدرت اقتصادی و نظامی آمریکا را هدف قرار دادند.
قتل حدود 3000 مرد، زن و کودک در این روند.
وقتی شروع شد، برخی از مردم از وحشت یخ زدند. دیگران فرار کردند.
اما چند فیلمساز سرسخت نمی‌توانستند نگاهشان را بکنند.
در عوض، آنها به دوربین های خود دست زدند تا شخصیت یک کشور را که به چالش کشیده می شود، ثبت کنند.
روح مردم او در محاصره.
از بسیاری جهات، آمریکا از سال 911 یک کشور متفاوت است.
و همینطور فیلمسازانی که وقایع آن روز را ثبت کردند. در اینجا شاهد 911 هستیم.
گاهی اوقات در باشگاه خواهم بود و می دویدم و بعد احساس خوبی خواهم داشت.
و ناگهان تصویری در یکی از کانال ها ظاهر می شود و من فقط شروع به گریه می کنم.
درست بعد از 911، من هنوز امیدوار بودم که این رویداد به نوعی مردم را در خیابان بیاورد
و سیاستمداران در مورد اینکه چه اشتباهی رخ داده و چرا فکر می کنند، و برای اصلاح آن چه کاری می توانیم انجام دهیم.
اکنون وارد دوران زندگی ام می شوم که در آن صحبت کردن در مورد 911 دردناک است و دیگر آنقدر در مورد آن صحبت نمی کنم.
110 طبقه.
نمادهای دوقلوی خط افق نیویورک وجود داشت که بسیار با ابهت بود
آنها تخیل فیلمسازان و عکاسان را به طور یکسان برانگیختند
سپس حملات آمد
برخی از مردم از وحشت یخ زدند.
برخی فرار کردند
اما برخی نمی توانستند از آن دور نگاه کنند.
آنها به طور غریزی دست به دامن دوربین هایشان شدند.
آنچه در ادامه می‌آید، سفرهای چشمگیر آنها در وحشت فراموش نشدنی آن روز است.
من در حال عکاسی از منظره بیرون پنجره ام هستم
الان تقریباً سه سال است.
سینتیا مک‌کلارن در این آپارتمان دهکده شرقی بزرگ شد و در اینجا زندگی می‌کند.
هنوز یک رابطه عاشقانه با منظره از پنجره او در یک شب بارانی در سال 1998 آغاز شد.
من فقط به تماشا کردن ادامه دادم، تمام شب جو و باران را تماشا کردم و عکس گرفتم.
و به نوعی شروع شد. این وسواس فکر می کنم.
و اسم من این است که Skin Scam Filmmaker را نشان می دهید.
من در سال 1954 در لهستان به دنیا آمدم و در سال 89 به آمریکا آمدم.
اندکی پس از ورودش، تد اشتیاق شدیدی به خط افق منهتن پیدا کرد.
او سال‌ها در سمت نیوجرسی رودخانه هادسون پرسه می‌زند
با دوربین و سه پایه چوبی خود، اغلب از برج ها فیلم می گیرد.
بعد از چند بار تیراندازی
اکنون متوجه شدم که ماه با برج های دوقلو برای من بسیار جذاب شده است.
بنابراین من چند هفته وقت گذاشتم و فهمیدم که چگونه بین برج ها به ماه بروم و در نهایت پیدا کنم
زاویه
با زندگی خیابانی شلوغ و جامعه هنری پر رونق.
نیویورک همیشه جذابیت غیر قابل مقاومتی برای فیلمسازان داشته است
ستاره ریس از کالیفرنیا به اینجا آمد تا فیلم های رقص بسازد
او در ترایبکا زندگی می کند، تنها در یک پرتاب از مرکز تجارت جهانی.
مانند سینتیا و تد، او مجذوب حضور برج‌ها شد
یکی دو، سه، چهار بلوک به مرکز تجارت جهانی، مرکز تجارت جهانی.
این خانه من بود که نقطه عطفی قابل مشاهده بود که به من می گفت خانه است.
اما خانه نزدیک بود تا پایه هایش تکان بخورد.
چهار ستاره و 8 میلیون نیویورکی دیگر سه شنبه، 11 سپتامبر.
سال 2001 مانند هر روز هفته دیگر در گاتهام برای مسافران تجاری و فیلمسازان آغاز شد.
اسم من آلیسون تامپسون است و اهل استرالیا هستم.
من در Upper East Side زندگی می کنم.
یک بانکدار سرمایه گذاری کارگردان سینما شد.
آن روز آلیسون زودتر از همیشه از خواب بیدار شد.
و من فقط بی قرار بودم
و من تازه وارد اتاق تلویزیون شدم و تصمیم گرفتم تلویزیون را روشن کنم و شروع کردم به ورق زدن کانال ها.
و تماشای تلویزیون
و سپس به برنامه ای برخوردم که در آن هواپیما به تازگی به مرکز تجارت جهانی برخورد کرده بود.
میدونستم باید برم اون پایین
می‌دانستم که چیز بزرگی خواهد بود. سال‌ها در استرالیا در بیمارستان مادرم دستیار پرستار بودم.
من کیت پزشکی ام را برداشتم و دوربین هایم را برداشتم.
من این چیز را داشتم مجبور شدم بهش شلیک کنم مجبور شدم بهش شلیک کنم توی سرم بود من باید اینو شلیک کنم
می دانستم که متروها تعطیل خواهند شد
خیلی سریع رفتم
یادم می‌آید مثل این است که در خیابان‌ها مسابقه می‌دهم و همه ماشین‌ها وزوز می‌کنند و مردم به من بوق می‌زنند.
سینتیا مک‌کلارن در آپارتمانش در دهکده شرقی خود قصد داشت از درب کار خود به عنوان طراح ارشد کتاب طلایی خارج شود.
بنابراین من این را شنیدم.
واقعا عمیق، پررونق.
رامبل، و فکر می‌کنم داشتم وارد اتاق می‌شدم و فقط یادم می‌آید ایستادم و فکر کردم، آن چه بود؟
من این ابر طولانی را می بینم.
بلافاصله سراغ دوربینم رفتم.
اوه خدای من.
فکر می کنم هستند.
در همین حال، ستاره ریس، در مرکز شهر، در آپارتمانش در ترایبکا، روز خود را با آرامش شروع می کرد.
یادم می آید در اتاق خوابم روی تختم نشسته بودم.
و سپس انفجار استخوان سرد کننده. دوربین را گرفتم
دستانم دیوانه وار می لرزیدند.
فقط به این دلیل.
آیا ساختمان دیگر در آن نبود؟
می دانستم که باید بر روی پشت بام بروم زیرا می دانستم که به آن خواهم رسید
یک ضربه بهتر
و شما می توانستید انواع چیزهایی مانند بیرون آمدن از آن، درخشان را ببینید
یکدفعه متوجه شدم که چیزی که می بینم می آید
بیرون از ساختمان بود آوار سقوط نیست، که آن را مردم بودند
چند نفر از آن ساختمان پریدند.
عده ای افتادند.
برخی افراد کاملاً سرکشی کردند.
و دیدی که آنها چه کسانی بودند
حتی در آخرین لحظات
تا ساعت 9 صبح، ستاره و همسایگانش در منهتن پایین شاهد اتفاقاتی بودند که تنها 15 دقیقه قبل از آن غیرقابل تصور بود.
دیوید ووگلر در دو بلوک آنطرفتر در آپارتمان مرتفع خود ، از چیزی که به تازگی دیده بود متحیر شده بود
دقیقه پیش.
در خیابان چمبر قدم می زدم.
هواپیما را از آسمان دیدم که دقیقاً به داخل آن رد شد.
من در ترایبکا زندگی می کردم
یا از سال 1986 در ترایبکا کار می کند،
و واقعاً زادگاه من است.
دیوید در تلویزیون کودک به عنوان کارگردان خلاق کار می کند.
او که متوجه شد به دفتر نمی رسد، از دوربین فیلمبرداری خود استفاده کرد تا آنچه را که در مقابلش آشکار می شد ثبت کند.
همانطور که دیدم اولین در حال سوختن است، تصمیم گرفتم بروم بالای پشت بام
پایین. پلیس همه را از پشت بام می خواهد.
عجله کن، عجله کن
چون انفجار دیگری رخ داده است
دقیقه
جارو کردن. حدس بزن این وحشت است
این باید تروریست باشد شما فکر می کنید این است؟ مطمئن. آره صورت دو هواپیما. یکی درست.
دو نفر بودند. یکی دیگه. فقط بزنش. آره دو من این را نمیدانستم. فقط یک هواپیمای دیگر به آن برخورد کرد.
شوخی می کنی. هواپیمای دوم برخورد کرد؟ آره.
شوخی می کنی.
این خیلی خوبه.
اوه خدای من. شوخی می کنی. فکر کردم فقط من یکی دیدم شماره هواپیما دوم.
نه، فکر کنم به w ضربه زد. بیا دیگه. خودشه. اون سیستمه
که می دانید معامله برای آن چیست؟
خوب، امیدوارم این موضوع مرا جلب کرده باشد.
من اینجا هستم.
ظاهراً هواپیمای دوم به مرکز تجاری برخورد کرد.
دارند ساختمان ما را تخلیه می کنند.
پلیس از همه ما خواسته است که از این ساختمان های بلند خارج شویم.
پس این آخرین من است.
اینجا در ریور تراس ضبط می شود.
دارند کل ساختمان را تخلیه می کنند.
تا این لحظه از باتری ها عصبانی شده اید؟ واقعا اینقدر بالا باش هواپیمایی بریتانیا.
راه های هوایی آیا بریتیش ایرویز بود؟
این یک شرکت هواپیمایی تجاری بود.
به نظر می رسد که به مرکز تجارت ضربه زده است.
بو است.
باور نکردنی.
بوی سوختن فلز سیم.
به نظر می رسد که مردم هستند.
از پنجره ها آویزان است
چه خبر است؟
همه
سه بلوک از مرکز تجارت جهانی.
موکی کاهان در گوشه ای از خیابان ایستاده بود و اعلامیه های سیاسی را پخش می کرد.
یک بومی اسرائیلی که در سال 1989 به اینجا مهاجرت کرد.
موکی هیچ یک از اشتیاق خود به سیاست را از دست نداده است.
اما وقتی متوجه شد که در مرکز شهر چه اتفاقی می افتد، به سمت آپارتمان خود دوید.
داشتم میمردم که ببینم در تلویزیون چه خبر است.
میدونی چی نشون میدن؟
آنها نشان می دهند که هواپیمای دوم به برج دوم بمباران می کند.
و با خودم گفتم بذار برم بیرون ببینم
آنچه در خارج می گذرد و مستندسازی این موضوع برای مردم است
من افراد زیادی را دیدم
فقط راه می رفتم و دیدم این مردم دور رادیو جمع شده اند.
و آتش نشانی، پلیس.
که من را بلافاصله به اسرائیل برد.
وضعیت بسیار زیادی در اسرائیل در طول جنگ.
اسرائیلی ها هر نیم ساعت یکبار مجذوب اخبار می شوند زیرا تقریباً هر چیزی همیشه اتفاقی می افتد.
در سرتاسر شهر، مردم دور رادیو و تلویزیون جمع شده بودند تا اخبار تقریباً باورنکردنی را دریافت کنند
برخی شروع به فیلمبرداری در خیابان ها کردند و صحنه های حیرت وحشتناک را ثبت کردند.
و من می توانستم آنجا پیش این مرد باشم.
همه پل ها در حال رفتن هستند، نه؟ نمیتونی بری همه پل ها و تونل ها خراب است.
شهر، ایالت، 12 سپتامبر،
پس چه نوع مکان حکومت نظامی؟
اه لعنتی.
بدون زمینه واقعی
من دیگر نمی توانم به آن فکر کنم زیرا، یعنی واقعا نمی توانم.
دیوید ووگلر به فیلم نزدیک‌تر شد.
زمانی که برج جنوبی شروع به فرو ریختن کرد ، او به یک بلوک از مجموعه رسید.
هزاران نفر فقط در حال دویدن بودند
همه فقط در بالای ریه های خود هستند
فقط فریاد زد
بدو برو برو برو
و اوه لعنتی
اه لعنتی.
اوه مرد
ساعت ده یا پنج صبح، برج جنوبی از بین رفته بود.
فقط برج شمالی باقی مانده بود و در حال سوختن بود.
آلیسون تامپسون پاره شد.
او می خواست به مجروحان کمک کند، اما فیلمساز هم بود.
هنگامی که به محل فاجعه نزدیک می شد، دوربین Super هشت خود را بیرون آورد.
با اینکه هنوز صبح بود.
خاکستر فروریختن اولین برج آنقدر غلیظ بود که انگار نایت بر فراز منهتن پایین افتاده بود.
و به مرکز تجارت جهانی رسیدم، اولین ساختمان و فقط پر بود.
و بنابراین من فقط شروع به خونریزی در دود کردم.
این تاریکی به تاریکی و به اندازه چند چراغ کوچک ماشین های آتش نشانی و چیزها
خیلی ساکت بود
یادم می آید که صدای فیلمم را شنیدم کلیک، کلیک، کلیک، کلیک، کلیک، کلیک، کلیک، کلیک، کلیک
و به جسدی روی زمین رسیدم و پایین آمدم و نبض پیدا نکردم.
و من شروع کردم به عقب انداختن سرش و شروع به انجام CPR کردم.
و شروع کردم به جیغ زدن، آمبولانس بگیر، آمبولانس بگیر.
و بعد و بعد هیچکس نیامد. بنابراین من تازه شروع به نفس کشیدن در او کردم.
و سپس در جایی از ناکجاآباد، یک خانم کارگر با برانکارد آمد. و او را گرفتند و CPR را شروع کردند.
و بعد شروع به نفس کشیدن کردند و او را پیاده کردند.
بنابراین وقتی او را از این دود بیرون کشیدند، شروع کردم به پایین رفتن در دود.
و کاملا جعلی بود
دود اردک
و مردم در خیابان های اینجا سرازیر شده بودند.
در سراسر هادسون در شهر جرسی.
تد، چلسی، یک تماس دیوانه وار از یک دوست دریافت کرد.
من دیوانه وار به پشت بام می دویدم.
من منظره را به خاطر می آورم و می دانستم که آنها می توانند به راحتی دسترسی داشته باشند خب، دوست من اینجا ایستاده اند و آنها فریاد می زنند.
آنها نمی توانستند آن را باور کنند.
و وسایلی که به سمت ما می آمدند و برج دوم فروریخت.
و چیزی که به یاد دارم کاملا ساکت بود،
کاملا بی صدا
به دنبال هیچ صدایی نبودم. نه هیچ صدایی
داره یخ میزنه
مثل یک تراژدی نمیتونستم، میدونی
خوب رفتم
رفتم چرت بزنم نمی توانستم راه بروم. و فردای آن روز، نتوانستم.
من نتوانستم. روی پشت بام نشسته بودم.
نمیدونم فقط افتضاح بود افتضاح بود
خیلی عجیبه
مثل این است که فکر نمی‌کنید چیزی به این بزرگی ممکن است ناپدید شود و فقط رفته است.
فقط ناپدید شد
تا ساعت ده، 20:08 صبح،
یک ساعت و 43 دقیقه پس از برخورد اولین هواپیما به برج های دوقلوی مرکز تجارت جهانی.
دیگر وجود نداشت.
با گذشت بعد از ظهر، خروج از منهتن ادامه یافت.
تمام حمل و نقل عمومی تعطیل شد.
موکی به انبوه مردم مبهوت شده پیوست که شهر را ترک می کردند.
تنها راهی که می توانستند پیاده روی کنند.
در خیابان کانال بودند.
به سمت پل منهتن می رویم. بسیاری از مردم فقط
حرکت به سمت پل
میدانم.
در آن گوشه، کامیون صلیب سرخ را به یاد می آورم که به مردم آب می داد.
در سراسر شهر.
حقایق تلخ در حال غرق شدن بودند.
در کل فکر می کنم در هر کدام 30000 کارگر وجود دارد.
ناگفته نماند که نیروهای امدادی بعد از اولین هواپیما و همه افراد اطراف آن آنجا بودند
اگر 130 نفر باشند تعجب نمی کنند.
و من خیلی واضح به یاد دارم که یک عکس پانوراما گرفتم.
پل بروکلین را شروع کردم، متاسفم به سمت راست پایین رفتم، افق زیبا و سپس دودی که از آنجا بیرون آمد را ببینید.
هاوس و آتش نشان ها فقط منتظرند و منتظر ورود به داخل هستند
برای نگاه کردن به چشمان آنها، فقط خسته نبود.
این فقط ترس نبود تخریب مطلق بود. منظورم این است که آنها صدها دوست خود را از دست داده بودند.
پس از هرج و مرج اولیه آن روز، فضایی آرام بر فراز نیویورک مستقر شد.
به تنهایی سکوتی مبهوت کننده حاکم شد.
آلیسون و دیگران همچنان منتظر بودند و سعی می‌کردند به برج‌های فروریخته نزدیک‌تر شوند تا به افرادی که گمان می‌کردند زیر آوار مدفون شده‌اند کمک کنند.
اما حقیقت وحشتناکی در حال آشکار شدن بود.
تعداد بسیار کمی از افراد برای نجات وجود داشتند.
من با یک کارگر EMT آشنا شدم.
او مرا گرفت و به هم نگاه کردیم و گفتیم میریم داخل
این فقط بخار و فقط تخریب است.
و کسی در اطراف ما نبود. آتش نشان ها هرازگاهی می دویدند .
ما واقعاً نمی توانیم کاری انجام دهیم زیرا هیچ کس زنده بیرون نیامد.
حتی موفقش کردی یا نکردی
هفته ها و هفته ها بعد، پس از فیلمبرداری، من،
من واقعاً احساس گناه کردم که به سمت تیراندازی کردم و سپس برخی برای من توضیح دادند، اما عکاسان زمان جنگ هستند
و افرادی که نیاز به مستندسازی چیزها برای آینده دارند، بنابراین شاید دیگر تکرار نشود.
با شروع پیامدهای حملات صبحگاهی ، به تدریج، شوک شهر جای خود را به اندوه و خشم داد.
سه مایل دورتر،
پارک حدود یک ساعت سقوط کرد.
به زمین
من خواهم کرد.
به شما بگویم، مردم خاورمیانه فکر می کنند که این اتفاق می افتد. به دیدگاه آنها کمک کنید.
آنها اشتباه می کنند، سپس آنها اشتباه می کنند.
ما می آییم شما را در بغداد بیاوریم.
می دانی که می ترسیم و می ترسیم.
ما تحت پوشش هستیم.
و من احساس کردم که واکنش او احساسی بود.
و به همان اندازه که هر واکنش دیگری مشروع است.
چون فراموش نکنیم که همین چند ساعت قبل اتفاق افتاد.
و مردانی که صدمه می زدند واقعاً واقعاً دردناک بود.
من به آنجا در انتهای کوچک اسکله رفتم
من اولین غروب خورشید را با این پس از فاجعه دیدم.
و ما اول طلوع می کنیم.
همان شب اول در زمین صفر.
زمان هنوز متوقف شده بود.
یادمه خیلی ساکت بود، خیلی وهم انگیز.
شب گذشت، نیویورک ساکت ماند.
عملیات جستجو و نجات در جایی که اکنون زمین صفر نامیده می شود در جریان بود.
بسیاری در شهر نتوانستند به خانه برگردند زیرا پلیس منهتن پایین را مسدود کرده بود.
اما با فرارسیدن سحر در صبح چهارشنبه، یک ستاره مصمم که به او رسیده بود، توانست مخفیانه از سدهای پلیس عبور کند.
در نهایت، بازگشت به آپارتمان ترایبکا ما.
این آپارتمان من است و.
این گرد و غبار آپارتمان من است.
حتی اگر ذره ای از یک نفر در بخشی از آن غبار باشد،
تا آنجا که مقدس بود.
و من فکر می‌کردم که شانس‌های زیادی وجود دارد که بیش از این وجود دارد.
من قصد دارم این را با دقت بسیار، بسیار دقیق جارو کنم.
من آن را در پارک قرار می دهم.
من عمدتاً خانه ام، محله ام،
چیزی که می توانستید ببینید، کاغذها بودند.
تن و تن کاغذ.
همه آنها داستانهای کوچکی تعریف کردند
اما کامیون‌های زیادی از محل می‌آمدند و می‌ایستادند تا لوله‌کشی شوند.
تصویر سبک از تخته سنگ ها و عناصر تخریب و مورچه ها و وحشت چنین تضادی داشتند.
هرچه دیدیم، هر تکه غبار، هر تکه زباله بود
به عنوان کسی که مرده است
من آنجا با دوربین هستم.
بچه ها مراقب باشید
و سپس پشت سر آنها یک آتش نشان بود
و در هر اینچ آنها درد بسیار بود، این نوع رنج آرام
و این عزم
وقتی احساس می کنی
که آنچه شما می بینید آنقدر شخصی است که من حتی نمی توانم نفس بکشم.
وقتی داشت می رفت
خیابان های نیویورک مملو از پیامدهای این حمله بود
در محله استار، بدنه‌های پیچ خورده و سوخته ماشین‌ها و کامیون‌ها بناهای تاریخی وحشتناکی بودند.
به خشونت ناگهانی روز قبل
وقتی موکی خیام بعدازظهر بیرون رفت،
او خود را در پارک میدان واشنگتن دید که جمعیت زیادی از مردم در آنجا جمع شده بودند.
یک جایی دیدم، دایره شروع به تشکیل شدن کرد.
بنابراین من و دوستم به حلقه پیوستیم.
این یک احساس باورنکردنی از ارتباط، همبستگی، احساس آن بود
با لمس فیزیکی همه این افرادی که یکدیگر را نمی شناختند، می دانستیم که از یکدیگر حمایت می کنیم.
خیلی حس قشنگی بود، حس قشنگی.
اما در حالی که عده ای از یکدیگر دلداری می دادند.
دیگران با هم درگیر شدند
برگزاری
امید. آنها این کار را نکردند
بدانید که رفتن به خانه یک سال تمام به همین شکل خواهد بود.
وجود داشت
یک استدلال که آیا
سیاه پوستان یا آن دسته از افرادی که آنجا بودند باید به تخریب مرکز تجارت جهانی اهمیت دهند.
مسئله حل و فصل استحکام است.
این مصوبه از سوی سازمان ملل متحد، خواستار خروج تمامی نیروها از سرزمین های اشغالی است.
این همان چیزی است که قطعنامه خواستار آن است.
حالا، ما این کار را انجام می دهیم وگرنه شما می توانید قتل عام را انجام دهید.
آنها هستند شما می دانید، این داستان است.
یعنی
چگونه است که مردم اینجا هستند شما خاموش هستید.
وقت آن است که در خانه فریاد نزنید.
ما قرار نیست تسلیم آن انقیاد شویم.
و اگر تسلیم نشوند، مقاومت خواهند کرد. و قتل عام خواهد بود و قتل عام در سراسر جهان خواهد بود.
چرا؟ ما نه عدد داریم.
بحث ها تا شب ادامه داشت.
وکلا، رانندگان اتوبوس، دانشجویان و کارمندان اداری همگی نظر خود را داشتند.
اما بسیاری از آنها نگران بودند که بحث های داغ به راحتی به اقدامات تلافی جویانه تبدیل شود.
روسیه
من از هند هستم، بهترین دوستم.
تمام آمریکا که من اهل هند هستم همیشه بهترین دوست من است.
با گذشت غروب به نظر می رسید که خشم و ترس کمرنگ شده بودند.
نشانه های اندکی از ماتم ظاهر شد.
شمع روشن شد، یادبودهای موقت نصب شد
تد در آن شب در نیوجرسی در مراسم شمع‌افروزی شرکت کرد در حالی که زمین زیرو هنوز در حال دود بود.
درست در آن سوی رودخانه هادسون OK.
خیلی خوب.
در حال حاضر، بنابراین آن را.
تنظیم شد برای.
اوقات خوب و بد.
به مردم.
در ساختمان. سال
پیر پسر دور
نه، هشت ماه بعد.
دود در یک تلاش گسترده در اطراف زمین صفر پراکنده شده بود.
آتش نشانان و امدادگران موفق به پاکسازی بیشتر محل شده بودند.
برگشتم داخل و به وست پوینت یک نگاه کردم که مکان اصلی بود
جایی که همه کارگران می‌آمدند و می‌خوردند و می‌نوشیدند و می‌خوابیدند و در شش ماه گذشته در آنجا با صلیب سرخ کار می‌کردند.
بقیه دنیا رفته است.
بود
با آتش نشان ها و نور شمع دور هم می نشستیم و سرودهای میهنی می خواندیم
و همه گریه می‌کردند و احساس می‌کردند که یک واحد MASH هستند و تمام خیابان‌ها کاملاً قطع شده بود.
یک برق قطع شده بود، بنابراین هوا بسیار تاریک بود و آیا شب کمی سرد بود و ما فقط همدیگر را در آغوش می گرفتیم و
و احساس می‌کرد که هیچ کس در دنیا باقی نمانده است.
و دوستان زیادی پیدا کردم و دوستان زیادی پیدا کردم
پیوندهای محکمی وجود دارد
با یک فرشته آشنا شدم اسمش آلیسون بود.
وارد صلیب سرخ آمریکا شدم و خیلی خسته بودم و پشتم مرا می کشد.
چشمانم را باز کردم و او با یک روزنامه بالای سرم ایستاده بود و گفت: اوه، خیلی متاسفم.
کار با این روزنامه، از من پرسیدی. برای
بزرگ.
انبوهی که در پس زمینه می بینید همان چیزی است که از یکی از برج ها باقی مانده است.
تراکتور اساساً وارد می‌شود، بیل پر از آن را برمی‌دارد و سپس آن را در سراسر زمین بیرون می‌اندازد.
و بچه ها چنگک می گیرند و از آن چنگک می زنند. خیلی خسته کننده است
اما متوجه شدیم که دائماً استخوان‌هایی پیدا می‌کنیم که ممکن است صادقانه تمام آنچه از یک غیرنظامی یا یک آتش‌نشان باقی مانده باشد.
دورترین آنجاست
آنها از 11 سپتامبر هر روز به دنبال پسرانشان، آتش نشانان بازنشسته شان هستند.
و خیلی شیرین هستند، اما هر شب بیرون می آیند. آلیسون، ما او را نگرفتیم.
فردا میریم سراغش فردا میریم سراغش
آنها وسواس زیادی برای یافتن کمی استخوان یا چیزی دارند.
و، می دانید، چند هفته پیش، آنها متوجه شدند که شخصی با کسی صحبت می کند.
بعد از اینکه آلیسون دوربینش را گذاشت، کار داوطلبانه او را از بین برد
اما وقتی گروهی از آتش نشانان به یک سفر اسکی رفتند، آلیسون تصمیم گرفت همراه شود و فیلمبرداری کند.
برخی از برج های فروریخته نجات یافته بودند.
برای اکثر آنها این اولین باری بود که بعد از چند ماه می خندیدند.
آنها را در حال خنده و سرگرمی ببینید. برف دعوا
یکی از کارهای افسانه ای تنیسون، My Kenny Way on min.
می دانید، اداره آتش نشانی شهر نیویورک در روال خود اینگونه است. ما با هم کار می کنیم و آنچه را که باید انجام دهیم انجام می دهیم.
با هم میریم پایین ما با هم بیرون می آییم، نقطه.
آفرین. سپس تا جایی که ما تمام کردیم.
گوش دادن به امروز، به همین دلیل است که می بینید کسی از 11 سپتامبر ندیده است و او را در آغوش می گیرید.
و واقعاً، وقتی می گویید دیدن شما خوب است، واقعاً مانند دیدن است.
این تنها تعداد انگشت شماری از تصاویری است که من در طول این سال ها گرفته ام.
در واقع ساختن این پوستر برای من خیلی سخت بود
وقتی مردم به دیدن او می روند و می خواهند او را ببینند.
نگاه کن قبلا کجا بود
من گاهی اوقات برای آنها یک شبح می کشیدم تا آنها ببینند و بفهمند که چقدر بزرگ هستند.
من با این ایده که فقط چهار نفر بمانم مبارزه می کنم.
یکی از بزرگترین بلایای جهان، این ساختمان آپارتمانی همین جاست.
بسیاری از مردم قبلاً تخلیه شده اند و دیگر برنمی گردند، اما اینجا خانه من است.
دیوید آن را برای بیش از یک سال در آپارتمان خود در ترایبکا نگه داشت، اما در نهایت، او نیز به حومه اطراف نقل مکان کرد.
برای یک مهاجر اسرائیلی مانند موکی کایو، تجربه Nine-Eleven به طرز عجیبی آشنا بود.
او برای فرار از خشونتی که سرزمین مادری اش را گرفته بود به آمریکا آمده بود.
اسرائیل را ترک کردم چون در آنجا احساس امنیت نمی کردم. همه چیز برعکس شد
و من در آن زمان می دانستم که هر آنچه در مورد کل جهان می دانستم برای همیشه متفاوت خواهد بود.
شاهد Nine-Eleven تغییر کرد.
همه ما و به ازای هر شاهدی، پس لرزه های احساسی ادامه دارد،
میراث رویدادی که در حافظه جمعی ما حک شده است.
من هرگز آنچه قبلا بودم نخواهم بود و هیچ کدام از ما نخواهیم شد.
دیدن اینهمه مردم به این شکل وحشتناک
و نمی توانم به آنها کمک کنم، نمی توانم کاری انجام دهم
هر کاری که می توانستم انجام دهم این بود که
آنها را به خاطر بسپار
مهمترین چیزی که از این برای من بیرون آمد، این است که به انسانیت امید وجود دارد.
واقعا وجود دارد.
مثلاً، ما فکر می کنیم که دنیا آنقدر بد شده است که تا به حال نشده است.
و با این حال، برای هر فیلمسازی، یک حس بی وقفه از دست دادن نیز وجود دارد،
از دست دادن یک بیگناه سابق و دو دوست قدیمی که تجسم ایده آنها از خانه بود.
دلم براشون خیلی تنگ شده چون خیلی قشنگن و خیلی آرامن
محصول ماژور
مجسمه سازی در یک شهر
دو سال
از زمانی که برج‌های دوقلوی نیویورک به انبوهی از گرد و غبار و آوار تبدیل شد، گذشته است.
و با گذشت زمان، همه ما مجبور شده‌ایم با آنچه برایمان اتفاق افتاده است، به نوعی صلح کنیم.
کسانی که این لحظه ویرانگر تاریخ ما را ثبت کردند، هنوز از شهر عکاسی می کنند
آنها کار را دوست دارند خود راهی برای آنها برای کنار آمدن با بار حافظه است.
فیلمسازانی که ما با آنها ملاقات کردیم و شاهد 911 بودیم، هرگز یکدیگر را ندیده اند.
تا امروز. داستان زندگی امروز ما بود.
در دو سالی که از حملات مرکز تجارت می گذرد، برخی به دنبال همراهی و همراهی بوده اند.
احساس کردم که باید به دوستانم نزدیکتر باشم.
من به خاطر خانواده ام احساس نیاز کردم و از اینکه آنها اینجا هستند قدردانی می کنم.
سلام. بالاخره من خیلی دلم می خواست با شما ملاقات کنم.
بهت میگم برادرم
بیشتر اوقات بعد از آن، می دانید، من همیشه یک چیزی هستم.
بالاخره اتفاقات خوب می افتد.
دیگران آرامش را در تنهایی یافته اند.
یه جورایی خودم رو بستم.
وقتی صحبت از روابط می شود،
من در حال حاضر چیزهای مهم تری دارم که می خواهم روی آنها تمرکز کنم.
من احساس می‌کنم که ما باید از قبل همدیگر را بشناسیم.
به عنوان هنرمندان و ساده به عنوان مردم.
وقایع نگاران Nine-Eleven امروزه به طرق مختلف به احساسات ماندگار آنها پاسخ داده اند.
من تصاویری را که گرفته ام می دانم.
من مثل قبل مصرف نکردم چون خیلی دردناک است.
با این حال، من هنوز یک آسمان زیبا می بینم.
هنوز خیلی غم انگیز است که هنوز از آن عکس می گیرم، اما آن احساس شادی و زیبایی را ندارد.
این مانند دهان یک کودک خردسال و دندان های از دست رفته او است. مثل سوراخی در آسمان است.
برای تد کاچینسکی، این رویداد نقطه عطفی بود.
او راه هایی برای تبدیل وحشت آن روز به نفع خودش پیدا کرده است.
زندگی من بهتر است.
من تمرکز بیشتری دارم، قوی ترم.
برای دیگران است.
گذشت زمان فقط تحمل خاطرات را سخت تر کرده است.
اکنون وارد دورانی از زندگی ام می شوم که در آن دردناک است.
برای صحبت در مورد 911.
و من دیگر زیاد در مورد آن صحبت نمی کنم.
فقط در سالگرد، اگر زیاد شد، همه تصاویر تلویزیون و همه چیز و
من هرگز خودکشی نمی کنم و یا هیچ چیز دیگری.
اما من این افکار را داشتم. من دیگر نمی خواستم زندگی کنم.
اما آلیسون یک بازمانده است،
و او به تدریج با چیزهایی که قبل از فرود آمدن تاریکی Nine-Eleven بر دنیای او لذت می برد، دوباره ارتباط برقرار می کند.
من خودم دارم سعی میکنم ادامه بدم
افراد زیادی هستند که واقعاً گیر کرده اند.
بسیاری از آن افراد هنوز هم امروز با من تماس می گیرند.
بعضی از دخترانی که آنجا کار می کردند، هفته ای دو یا سه بار با هم ملاقات می کنند،
و آنها می خواهند در مورد تجربه یا چیزی مرتبط با آن صحبت کنند. من فقط باید برای مدتی از آنها فاصله بگیرم.
من فکر می کنم شاید برای اولین بار آنها احساس واقعی بودن به چیزی واقعاً مهم و واقعی داشتند و این باعث شد که در درونشان احساس بسیار خوبی داشته باشند
بنابراین آنها نمی دانند چگونه به آن زندگی ها برگردند.
شاید یکی خیلی مهم
من آن را دوست دارم.
فکر نمی‌کنم از چیزی عبور کرده باشم.
کاری که من انجام داده ام این است که تمام هدفم را ادامه داده ام
فهمیدم.
دریافت کردم. ما فقط در حال تلو تلو خوردن هستیم، بهترین کاری را که می توانیم انجام دهیم
برای آمریکا
و به ویژه این فیلمسازان، واقعه 911، روندی از خودآزمایی را به راه انداخت که حتی اکنون نیز ادامه دارد.
دو سال بعد، همه ما هنوز در حال ارزیابی مجدد هستیم که چه اتفاقی افتاد و چگونه ما را تغییر داد.
ما باید به یاد داشته باشیم که این اتفاق تازه رخ داده است و مردم فکر می کردند که ما چه کرده ایم که چنین خشونت وحشیانه ای بر ما تحمیل شده است؟
به آن ارسال کنید.
من با هر دردی که مردم احساس می کنند همدلی می کنم،
چه آنها افرادی باشند که من از نظر سیاسی با آنها موافقم یا نه.
و این چیزی است که فکر می کنم آن روز از من بیرون آمد.
من اکنون چیزها را سالها بعد می بینم زیرا درک می کنم
که می‌توانم روی چیزها تأثیر بگذارم، و چیزهای بسیار بیشتری را ارزشمندتر می‌دانم به این ترتیب که این لحظه‌ای زودگذر است.
از این لذت ببر.
بسیاری از ما فقط برای زنده ماندن احساس قدردانی می کنیم.
من فرار می کنم. احساس می کنم مثل یک فرار هستم.
من احساس می کنم یک پرنده آزاد هستم در حالی که فقط از زندگی شما، زندگی شما لذت می برم.
و با این حال، برای برخی، تاسف دردناک از نحوه واکنش آمریکا به 911 تنها با گذشت زمان عمیق‌تر شده است.
ساده لوحی، خوش بینی بی وقفه ای که آمریکا داشته است
باعث شد در دو سال گذشته بفهمم که چقدر می تواند مخرب باشد.
این هنوز بخش بزرگی از زندگی من است، اما من آن را جایی در ذهنم اینجا گذاشته ام، و شما باید این کار را انجام دهید.
هرگز از بین نمی رود و شما فراموش خواهید کرد.
و هر لحظه ممکن است برگردد.
و در روز پنجشنبه 14 آگوست، برای بسیاری از نیویورکی ها به نظر می رسید که اندکی بعد از ساعت 4 بعد از ظهر برگشته است.
برق در امتداد ساحل شرقی قطع شد.
دوباره دژاوو بود.
من در خیابان 57 بودم. من در طبقه دهم دندانپزشکی بودم.
من روی کامپیوترهایم هستم. من این را می شنوم.
اما من مدام صدای آژیر را می شنیدم.
از پنجره بیرون را نگاه می کنم، دود سیاه و هواپیماها را می بینم که از آن می گذرند. شبیه 911 است.
من فکر می کنم نه دوباره.
ازدحام و ازدحام مردم. و واقعاً نفسم را بند آورد.
دوربینم را می گیرم به این فکر نکردم که چه کار کنم. من می دونم باید چیکار کنم. ببین حالا ما دوباره میریم
وقتی چراغ ها خاموش شد، موکی خیام در خانه اش در اسرائیل بود.
یکی از چیزهایی که در تلویزیون دیدم افرادی بود که روی پل راه می رفتند که بلافاصله مرا به 911 برگرداند.
گفتم باید اونجا بودم.
و من فکر می کنم بسیاری از مردم این واکنش را داشتند. خوب، اگر به ما حمله نمی شود، مطمئناً من این کار را نمی کنم.
برام مهم نیست برو جلو، قدرت را بگیر.
آمریکا همیشه ملتی بوده که از اختلافات بین ما تغذیه شده است.
و در حالی که 11 سپتامبر تقریباً همه آمریکایی ها را تحت تأثیر قرار داد، همه ما دقیقاً در مورد آن احساس یکسانی نداریم.
من سعی می کنم به این فکر کنم که چه چیزهای مثبتی می تواند ظاهر شود
به عنوان یک پیامد در سال گذشته.
و من واقعا چیز زیادی پیدا نمی کنم.
خیلی خوب از آن روز بیرون آمد.
آلیسون، در تماس باشید. آره
خیلی از آدم های خوب، خیلی شفقت، انسانیت.
همه دور هم جمع شدند.
این بدترین فاجعه در خاک آمریکا در تاریخ اخیر بود.
و با این حال ممکن است ما را به عنوان افراد تغییر داده باشد.
یک چیز مطمئن است، هیچ کس نمی تواند آن را به این زودی فراموش کند.
تایید کرد که کاری که من انجام می دهم مهم است.
او بخش زیادی از تاریخ است. این هفته بخشی از هیوستون است.
این پس زمینه غم انگیز زندگی من است.
در زمان.
من به نیویورک برمی گردم و دنبال برج ها می گردم، اما آنها هنوز آنجا نیستند.
و بالاخره فهمیدم که هنوز منتظر بازگشت آنها هستم.