وای خدای من!
لعنتی!
وای خدای من!
من گزارشگر روزانه اطلاعاتی رئیس جمهور بودم
از چهارم ژانویه ۲۰۰۱ تا چهارم ژانویه ۲۰۰۲.
شش روز در هفته بهش گزارش می‌دادم.
فرقی نمی‌کرد کجای دنیا باشه، من کنارش بودم.
به احترام رئیس جمهور ایالات متحده بایستید.
- صبح بخیر. حال شما چطوره؟ - صبح بخیر، آقای رئیس جمهور.
و صبح روز یازدهم سپتامبر، من با پرزیدنت بوش بودم.
به من و رئیس جمهور خبر دادند که این هواپیما
به مرکز تجارت جهانی خورده.
فرضیه این بود که،
این باید یه حادثه با هواپیمای کوچیک بوده باشه.
ممنون که بلند شدید.
رئیس جمهور داشت یه داستان درباره یک بز خانگی می‌خوند.
- آماده‌اید، پروانه‌های من؟ - بله.
در حالت LLP قرار بگیرید، چشما به من. یک، دو، سه.
- آماده شو. - "پارک."
بله، "پارک."
- این دو تا حرف چی میگن؟ - "آر."
بله، "آر." صداشو بگو.
- آماده شو. چه کلمه‌ای؟ - "پارک." "پارک."
بله، "پارک." این کلمه رو سریع بخون.
- آماده شو. - "صدا."
وای خدای من!
واضح بود که یه چیزی...
من با مرکز عملیات سیا تماس گرفتم،
و اونا یه تکه اطلاعات برامون داشتن،
که اونم این بود که یه جت تجاری بزرگ بوده.
۱۱ سپتامبر تقریباً مثل یکی از این رمان‌هاست که وقتی شروع می‌شن می‌گن،
"یک روز زیبا و آفتابی بود." می‌دونی، اینجوری شروع شد.
خب، برای من، یه روز دیگه بود، امم، می‌دونی،
که تمام شب رو به این فکر می‌کردم که
فردا قراره چیکار کنم.
می‌دونی، هیچ‌وقت خوب نمی‌خوابم.
بعضی گزارش‌ها میگن که این یه هواپیمای کوچیک مسافربری بوده
که به طبقات بالایی یکی از برج‌های دوقلو خورده.
یه صفحه تلویزیون گوشه اتاقم داشتم.
بهش نگاه می‌کردم، یه روز زیبا بود، آسمون آبی.
و یه حفره سیاه توی برج بود.
...دهه ۹۰. شما هم...
فکر کردم: "واو، این باید بدترین خلبان دنیا باشه، نه؟"
یعنی، یه روز اینقدر زیبا بود.
گوشی روی میزم زنگ می‌خوره. برش می‌دارم، صدای یارو رو می‌شناسم.
اون یه افسر اطلاعاتی بود،
و ما تو جنگ آنگولا با هم بودیم.
شروع کرد و گفت،
"هی، رئیس، ما یه مشکل داریم." میگه، "من توی مرکز تجارت جهانی هستم."
اون توی برج دیگه بود.
گفت: "یه هواپیمای مسافربری تجاری شبیه ۷۳۷
به برج خورده."
گفت: "مشکل اینجاست که،
من داشتم به سطوح کنترلی هواپیما نگاه می‌کردم."
"خلبان عمداً هواپیما رو
به برج کوبید."
و بعد گفت،
"ما مورد حمله قرار گرفتیم. من دارم موقعیتم رو تخلیه می‌کنم."
- وای خدای من! - نه!
وای خدای من!
این عمدیه، آلفرد. یه نفر داره این کارو عمداً می‌کنه.
وای خدای من.
رئیس ستاد کاخ سفید وارد اتاق رئیس جمهور شد
و در گوشش پچ پچ کرد که هواپیمای دومی هم خورده.
آمریکا مورد حمله قرار گرفته.
رئیس جمهور چند لحظه اونجا نشست،
فکر کنم، نمی‌دونست دقیقاً چیکار کنه.
حالا، آماده شو.
"بز خانگی."
بله، بز خانگی.
آماده باشید داستان رو سریع بخونید. آماده باشید.
"دختر یه..."
میشه دید که ازش مات و مبهوت شده بود،
اما آرامشش هم دیده می‌شد.
بعداً می‌گفت نمی‌خواست بچه‌ها رو بترسونه.
"فرد میگه ما سعی می‌کنیم..."
من اونجا وایساده بودم و داشتم فکر می‌کردم که آیا کسی قراره یه هواپیما رو
به مدرسه بکوبه.
مدیر تنت اظهار داشت که ما اطلاعات تهدیدآمیز داشتیم
که تروریست‌ها می‌خواستن یه هواپیما رو به مقر سیا بکوبن.
و من گفتم: "اشکالی نداره، ولی ما تخلیه نمی‌کنیم."
گفت: "شما باید تخلیه کنید."
"پس تکلیف اونایی که اون بالا تو... تو مرکز کنترل هستن چی میشه؟"
"همه‌شون ممکنه بمیرن. افراد توی مرکز مبارزه با تروریسم."
گفتم: "خب، پس همه اونا باید بمیرن."
حالا ما باید به یک بحران پاسخ بدیم، و، می‌دونی، مثل سربازها،
بعضی از ماها در آینده دیگه اینجا نخواهیم بود.
یادم میاد مدیرمون ما رو جمع کرد و فقط گفت،
"مدیر دستور تخلیه ساختمان رو داده
به جز مرکز مبارزه با تروریسم."
"ما می‌دونیم چیکار باید بکنیم،
و انجامش میدیم."
من به همکارانم رو کردم و گفتم،
"به آدم‌های زندگیتون زنگ بزنید که مراقب سگتون باشن
و خونه‌هاتونو قفل کنید چون ما داریم میریم جنگ."
"ما باید بلافاصله ۲۴ ساعته کار کنیم."
زمانی برای اینکه مثلاً بخوای احساساتت رو پردازش کنی، نبود.
یادم میاد یه نفر داشت گریه می‌کرد و بعد اون شخص رو بیرون کردم
چون نمی‌خواستن گریه‌ت رو گوش کنن و ما کار داشتیم.
پس، مثلاً، در اون لحظه، من واقعاً شرایط رو هضم نمی‌کردم.
هرچی بهم بگن انجام بدم، یعنی... انجامش بدیم.
امریکن ۷۷، امریکن، چک رادیویی ایندی.
چطور می‌شنوی؟
نباید فرض کنی که تموم شده.
این پایان ماجرا نبود. چیزهای بیشتری در راه بود.
حمله بعدی. حمله بعدی. حمله بعدی کیه؟
حمله بعدی چطور قراره اتفاق بیفته؟ شبیه اینه یا فرق می‌کنه؟
داریم سعی می‌کنیم با امریکن ۷۷ تماس بگیریم.
اونا ردش رو از رادار گم کردن. باهاش تماس رو از دست دادن.
اونا همه چیز رو از دست دادن و هیچ ایده‌ای ندارن کجاست یا چی شده.
شاید یه هواپیمای دیگه هم اون بیرون گم شده باشه.
داریم با عجله می‌بینیم هدف بعدی چی می‌تونه باشه.
همزمان،
اف‌ای‌ای داره سعی می‌کنه بفهمه با این هواپیما چی شده.
...همه، الان اینو بدونید، ممکنه امریکن ۷۷ ربوده شده باشه.
طولی نمی‌کشه که گزارش‌های یه هواپیماربایی دیگه رو می‌شنویم،
و داریم فوراً سعی می‌کنیم بفهمیم کجا میره.
سومین هواپیما ربوده شده و به سمت واشنگتن میره.
واقعیه. بزن بریم!
این کنترل رویکرد دالاسه.
داریم یه هدف اولیه سریع‌الحرکت رو دنبال می‌کنیم که به سمت کاخ سفید میره.
به کاخ سفید اطلاع داده شده.
داشتیم به تمام گزارش‌های تهدید نگاه می‌کردیم
که تا حالا بهشون نگاه کرده بودی
که فکر می‌کردی مسخره یا فقط یه آرزو بوده،
حالا فرض می‌کردیم هر کدوم از اینا ممکنه واقعی بشه.
ما واقعاً نگران بودیم که تروریست‌ها می‌خوان
به مقر سیا حمله کنن و همه‌مون بمیریم.
یعنی، من مثل یه ترسو یا چیزی شبیه به اون نترسیده بودم.
فقط... یه واقعیت بود.
من چهارمین بچه‌ام رو باردار بودم،
و تو دستشویی داشتم استفراغ می‌کردم.
همکارم اونجا بود.
اون می‌خواست بره دستشویی در صورتی که ما منفجر می‌شدیم،
ساختمون منفجر می‌شد.
و من فقط گفتم، "خدایا."
تونستی اتفاقی با امریکن ۷۷ تماس بگیری؟
- یارو زد به پنتاگون. - یا مسیح!
وای خدای من.
همه پروازهای ورودی به فرودگاه ملی رو متوقف کنید.
هیچ کدوم از ما تو پنتاگون فکر نمی‌کردیم
که موقعیت ما در خطره.
برای ما، اون یه قلعه بود.
من احساس کردم انفجار از پشت سرم اومد.
فوراً حس کردم دارم آتیش می‌گیرم.
همه‌چی دور و برم داشت می‌سوخت.
داشتم با چنگ و دندون راهمو باز می‌کردم.
بالاخره تونستم یه رگه‌هایی از نور روز رو ببینم.
و آدرنالینم فوران کرد.
و بلند شدم، و از چیزی که یه سوراخ بزرگ ناشی از انفجار بود، بیرون رفتم.
وای خدای من. وای خدای من.
دود از پنتاگون داره فواره می‌کشه بیرون.
بیش از ۴۷ درصد بدنم سوخته بود،
و اینقدر سوخت جت و دود استنشاق کرده بودم،
دو بار قلبم ایستاد.
تو شاخه خودم، من تنها بازمانده بودم.
رئیس‌جمهور در اون لحظه، هدف اصلی تروریست‌ها بود.
سرویس مخفی تصمیم گرفت برگشت به واشنگتن امن نیست،
اما معلوم نبود کجا می‌خوایم بریم.
باید فوراً به هوا می‌رفتیم.
باید رئیس‌جمهور رو از خطر دور می‌کردیم.
اون صبح زود، یکی با کاخ سفید تماس گرفته بود،
گفت که یه بمب تو ایر فورس وان هست.
چیزی که سرویس مخفی رو بیشتر از همه نگران کرد این بود که تماس‌گیرنده کد شناسایی
ایر فورس وان رو می‌دونست: "انجل".
وقتی به فرودگاه رسیدیم،
ایر فورس وان احاطه شده بود
با ماموران سرویس مخفی مسلح به اسلحه‌های خودکار.
اونا هر چیزی رو که هر کسی حمل می‌کرد، بازرسی می‌کردند،
مهم نبود کی بودی.
اونا کیف من رو که پر از اسناد فوق‌سری بود، گشتند.
من باهاشون مقابله نکردم.
پرواز به شکل فوق‌العاده‌ای عمودی بود.
ما فهمیدیم که قراره برای مدتی
دور خلیج مکزیک پرواز کنیم.
اف‌ای‌ای همه پروازها رو متوقف کرده...
وقتی داشتیم به پایگاه هوایی اندروز می‌رفتیم،
من بلند شدم و از پنجره‌ها بیرون رو نگاه کردم،
و یه جت جنگنده کنار بال ایر فورس وان بود.
اگه کسی یه موشک زمین به هوا به ایر فورس وان شلیک می‌کرد،
وظیفه اون جنگنده‌ها این بود که خودشون رو بین اون موشک
و رئیس‌جمهور ایالات متحده قرار بدن.
من داشتم با اف‌ای‌ای تلفنی صحبت می‌کردم.
یه تماس تلفنی به دست ما رسید که می‌گفت
شنیدیم که تمام ترافیک هوایی زمین‌گیر شده،
اما هنوز یه هواپیما تو هوا بود که ازش خبری نبود.
یونایتد ۹۳، کلیولند.
ما یه بمب تو هواپیما داریم.
من واقعاً فقط می‌تونم چیزی رو بیان کنم که تقریباً شبیه یه فضای وحشت بود.
ما فهمیدیم که باز هم در راهه. یه حمله دیگه در راهه.
اون داره مسیرش رو بالای آکرون برعکس می‌کنه. داره به سمت شرق میره.
حدود ۲۵ مایلی واشنگتن دی.سی،
به این سمت کلی می‌رفت.
مردم تو پرواز ۹۳ داشتن گزارش‌هایی درباره هواپیماربایی‌ها می‌شنیدند.
مسافران نمی‌خواستند پرواز ۹۳ تبدیل به سلاح بشه.
عزیزم، گوشی؟
ما یه مشکل کوچیک تو هواپیما داریم.
ظاهراً، اونا چند تا هواپیما رو
از قبل به مرکز تجارت جهانی کوبوندن.
به نظر میاد می‌خوان این یکی رو هم بزنن.
یونایتد ۹۳، بال‌هاش رو تکون‌تکون می‌داد.
اونا دقیقاً نمی‌دونن معنیش چیه.
مسافران پرواز ۹۳، به تروریست‌ها حمله کردن
و داخل کابین خلبان با هواپیماربایان درگیر شدن...
...و نذاشتن که به سلاحی علیه کنگره آمریکا تبدیل بشه.
یونایتد ۹۳، در موردش اطلاعاتی دارید؟
– آره، سقوط کرده. – کِی فرود اومد؟
اون... اون نه... اون فرود نیومد.
به یه گروه کوچیک از آدم‌ها ملحق شدم
توی بخش کارمندان ارشد ایر فورس وان،
و داشتیم تلویزیون تماشا می‌کردیم.
کاتِ دو. کاتِ دو در دو، یک.
این نزدیک‌ترین جاییه که می‌تونیم به پایه مرکز تجارت جهانی برسیم.
آتش‌نشان‌ها، افسرای پلیس، مامورین اف‌بی‌آی رو می‌بینید که اینجا جمع شدن،
و دو تا برج رو می‌بینید.
الان یه انفجار عظیم داره آوار رو روی همه ما می‌ریزه.
بهتره بریم کنار!
اوه خدای من! نه!
رئیس‌جمهور مستقیم تو چشمام نگاه کرد،
و گفت: "مایکل، کار کی بود؟"
به عنوان یه افسر اطلاعاتی، همیشه باید بدونی
واقعاً چی می‌دونی؟ چی رو نمی‌دونی؟
و بر اساس این دو تا، چی فکر می‌کنی؟
کی مسئول بود؟
بیاید هرچیزی رو که در مورد این می‌دونیم، رو میز بذاریم
و هرچیزی که هرکسی می‌خواد بگه.
داشتم با FAA کار می‌کردم، تا بعضی از توطئه‌گرها رو ردیابی کنم.
واقعاً سعی کردم روی اون اطلاعاتی که می‌رسید تمرکز کنم.
امریکن ایرلاینز، پرواز ۱۱.
تیم تونست لیست مسافرای پرواز رو دریافت کنه.
پرواز ۹۳.
اونا مدارکی هستن که نشون می‌دن کی تو هواپیما بوده.
می‌دونید که تروریست‌ها تو لیست مسافرای هواپیما هستن.
پس شروع کردیم به شناسایی هرکسی که اسمش رو می‌شناختیم.
پنجاه و هشت مسافر و یه خدمه...
پرواز ۱۱ با ۸۱ مسافر، نه مهماندار و دو خلبان.
اسم‌ها رو با پاسپورت‌ها بررسی کنید همون‌طور که اسکن شدن
و اونا رو در مقابل گروه‌های تروریستی شناخته شده تحقیق کنید،
تا مظنونین احتمالی رو محدود کنیم.
یهو، یه تحلیلگر زد تو اتاق
در حالی که یه تکه کاغذ دستش بود و تکونش می‌داد
و می‌گفت: "لیست مسافرای یکی از هواپیماها رو دارم."
یه اسمی تو اون لیست بود که مظنون بود به اینکه
یه عامل نسبتاً مهم القاعده باشه.
برای سال‌ها، اون گروه تروریستی بود که می‌دونستیم مصمم بود
به آمریکا حمله کنه.
اون اسم، اون لحظه، محاله که تصادفی باشه.
فوراً فهمیدیم این اسامه بن لادنه.
خب، پرونده بسته شد.
این عملیات القاعده است.
رئیس‌جمهور البته مطلع شده بود.
مایکل مورل به عنوان گزارشگر کنارش بود.
و بهش گفتم: "آقای رئیس‌جمهور، من معتقدم این یه عامل غیردولتیه."
"من معتقدم القاعده است."
"من معتقدم بن لادنه،
و حاضرم آینده بچه‌هام رو روش شرط ببندم."
ما باهاش یه گفتگوی ویدیویی داشتیم
که توش برداشت‌های اولیه مون رو از اتفاقی که افتاده بود، و کی مسئول بود، ارائه دادیم.
گفت: "یه ائتلاف جهانی تشکیل بدید."
"پیداشون می‌کنیم و نابودشون می‌کنیم."
و حالا شروع می‌شه.
بچه که بودم، عاشق پازل بودم،
مخصوصاً اون پازل‌های معمایی پنج دقیقه‌ای
که یه داستان کوچیک و چندتا سرنخ داشتی،
و باید توی مثلاً پنج دقیقه حلش می‌کردی.
فشار رو دوست داشتم.
اصلاً نمی‌دونستم که سال‌ها بعد خیلی به دردم می‌خوره.
عجیبه که بعد از ویتنام می‌خواستم به سیا ملحق بشم.
اعتراض بود. مردم فکر نمی‌کردن سیا باحاله.
ولی می‌دونستم تحلیلگرای سیا خیلی بیشتر از این کارا رو انجام می‌دن
تا اون چیزی که مردم فکر می‌کردن.
داشتن سعی می‌کردن دنیا رو بفهمن تا واقعاً به کشور کمک کنن،
و منم می‌خواستم همین کارو بکنم.
خوش شانس بودم که به عنوان یه دانشجوی کارشناسی با سیا مصاحبه کردم،
و اونا منو قبول کردن.
سال ۱۹۹۳، یه گروه کوچیک بود
توی سیا که روی بن لادن تمرکز کرده بودن.
عمدتاً زن‌ها.
وقتی برای اولین بار به اسامه بن لادن برخوردیم،
فهمیدیم که با اون رابطه داره
با یه خانواده خیلی ثروتمند و با نفوذ در عربستان سعودی.
در طول دهه ۱۹۸۰،
اون این نیکوکار ثروتمند بود
که به افغان‌ها برای مقاومت در برابر شوروی کمک می‌کرد.
خدا به ما برکت داده،
و ما اومدیم تا از برادرانمون در افغانستان حمایت کنیم.
این افسانه در مورد این رزمنده‌های فداکار شکل گرفت
در غارهای افغانستان که سعی داشتن از کشورشون محافظت کنن
در برابر اتحاد جماهیر شوروی شرور که حمله کرده بود.
و ایالات متحده هم داشت با اتحاد جماهیر شوروی می‌جنگید.
پس حس این بود که اینا رزمنده‌های شریف هستن.
حمایت آمریکا از شورشیان به صدها میلیون دلار رسید،
یکی از بزرگترین عملیات‌های پنهان که تا حالا توسط سیا انجام شده بود.
الله اکبر!
تموم شد.
روزی که هیچکس فکر نمی‌کرد بیاد.
دوران مداخله نظامی شوروی
در کشورهای دیگه حالا تموم شده.
بن لادن داشت از این حس غرور ناشی از پیروزی در افغانستان میومد
با این ایده که این راهیه که
ما می‌خواستیم رژیم‌های خاورمیانه رو تغییر بدیم.
اون می‌خواست یه امپراتوری اسلامی جدید راه بندازه.
گفت می‌خواست نفوذ غرب رو از منطقه بیرون کنه.
بن لادن از آمریکا متنفر بود، چون تو دنیای اسلام دخالت می‌کرد
و این رهبران کافر رو حمایت می‌کرد.
بن لادن، ایالات متحده رو می‌دید
به عنوان حامی هر چیزی که از نظرشون اشتباه بود.
دموکراسی لیبرال، اینکه لازم نیست مذهبی باشی،
اینکه زنان باید نقش برابری تو جامعه داشته باشن.
اینا همه چیزهایی بود که برای اون جنبش بنیادگرا نفرت‌انگیز بود
که بن لادن و دوستاش اونجا بودن.
پس یه جلسه داشتن، و بعد از اون،
بن لادن القاعده رو تشکیل داد.
و این تو سال ۱۹۸۸ بود.
ما این روند رو دنبال می‌کردیم.
ما می‌دونستیم که بن لادن کمپ‌های آموزشی و خانه‌های امن رو اداره می‌کنه
علیه شوروی.
وقتی جنگ تموم شد،
ما فهمیدیم که اون اون کمپ‌ها رو تبدیل کرده
به اردوگاه‌های آموزشی برای شبه‌نظامیان اسلام‌گرا
تا برن و به کشورهای دیگه حمله کنن.
ما می‌دونستیم اونا توانایی‌های تروریستی دارن،
اما نمی‌دونستیم
تا چه حد قرار بود مستقیماً بیان سراغ آمریکا.
سال ۱۹۹۲، حمله‌ای علیه نظامیان آمریکایی تو یمن صورت گرفت.
ما یه سری تحقیق کردیم،
و سرنخ‌های کوچیک به بن لادن رسید.
و اونجا بود که من شخصاً متوجه شدم
که اون داشت میومد دنبالمون.
چهار آمریکایی امروز صبح کشته شدن
تو انفجارهایی تو عربستان سعودی.
اسمی بود که از سازمان سیا مطرح می‌شد، اسامه بن لادن.
۲۱۰ نفر تو حملات بمب‌گذاری شده به سفارت‌های آمریکا کشته شدن.
بدترین اقدامات تروریستی ضدآمریکایی تو این سال‌ها.
اسامه بن لادن، مغز متفکر احتمالی بمب‌گذاری‌های شرق آفریقا.
پنج ملوان آمریکایی کشته شدن.
بدترین حمله تروریستی علیه یک کشتی آمریکایی تو تاریخ معاصر.
مظنون اصلی اسامه بن لادن نام داشت.
من نقطه‌ها رو رو نقشه می‌ذاشتم، و می‌شد اون رو مثل یه کمربند دور دنیا دید.
تقریباً همه‌جا بود.
برامون به نظر می‌رسید شروع موج جدیدی از تروریسم باشه.
تو ماه‌های منتهی به ۱۱ سپتامبر،
ما گزارش‌های اطلاعاتی داشتیم
که القاعده تهدیدی علیه اهداف آمریکایی داشت.
قبلاً چنین افزایشی تو گزارش‌ها ندیده بودیم.
همه نشانه‌ها حاکی از این بود که اتفاق بزرگی در راهه.
ما گزارش‌هایی دریافت کردیم که افراد تو شبکه بن لادن
داشتن به مادراشون زنگ می‌زدن و خداحافظی می‌کردن
و از این جور چیزا.
یعنی، یه اتفاق خیلی جدی قرار بود بیفته.
کسایی که تو افغانستان تحت نظر داشتیم، داشتن اردوگاه‌ها رو ترک می‌کردن.
یه بیانیه عمومی از بن لادن بود که می‌گفت یه غافلگیری بزرگ در راهه.
هر جا که باشید، مرگ سراغتون میاد.
اونا از آرماگدون حرف می‌زدن. قراره اوضاع خراب بشه.
ما حدود ۱۰۰ پیام فرستادیم
به سازمان هوانوردی فدرال (FAA)، گمرک و گارد مرزی
درباره احتمال مشکل با خطوط هوایی و تروریست‌ها.
طی پنج سال گذشته،
ما هشدار داده بودیم که محتمل‌ترین اهداف
"نمادهای ملی مثل کاخ سفید و کنگره
و نمادهای سرمایه‌داری آمریکا خواهند بود."
"تروریست‌ها دارن روش‌های جدیدی برای حمله به اهداف هوانوردی توسعه میدن."
صبح روز دهم ژوئیه، رئیس بخش القاعده
اومد تو دفترم و گفت: "رئیس، اوضاع از کنترل خارج شده."
"نشانگرهای تهدید از حد گذشته."
"این کشور باید همین الان تو حالت جنگی قرار بگیره."
من به رئیس‌جمهور گزارش دادم
درباره اینکه بن لادن داره چند عملیات رو برنامه‌ریزی می‌کنه.
"حملات بن لادن ممکنه قریب‌الوقوع باشه."
"حملات چشمگیر."
"حملات تاریخ‌ساز."
یادم میاد رفتم پیش رئیس واحد القاعده.
کنار یه دیوار، توده‌هایی از کاغذ بود،
و همه‌شون کنار هم چیده شده بودن.
گفتم: "اون همه کاغذ رو زمین چیه؟"
اون گفت: "آه."
"اون موقعیه که فاجعه اتفاق میفته و هزاران آمریکایی کشته میشن."
"ما از هر جلسه توجیهی یه کپی گرفتیم،
هر گزارش تهدید، هر چیزی که ارائه دادیم."
گفتم: "چه قدر کاغذ زیاده."
اون گفت: "بله، همینطوره."
نکته ناامیدکننده درباره همه این گزارش‌ها
این بود که مشخص نبود کی،
کجا، یا چطور.
برج دوم مرکز تجارت جهانی داره تکون می‌خوره--
اوه، رفت! رفت! رفت! رفت!
برج دیگه مرکز تجارت جهانی
همین الان فرو ریخت.
اغراق نیست اگه بگیم هر روز صبح با این فکر بیدار می‌شدیم که،
"مسئولیتش با ماست."
نمیشه احساس مسئولیت نکرد
بابت جلوگیری نکردن از حمله‌ای که در زمان مسئولیتت اتفاق افتاده.
و بنابراین نمیتونی جلوی خودت رو بگیری که از خودت سؤال کنی.
می‌دونی، خیلی از خودت سؤال می‌کنی.
سوار ماشینم شدم و شروع کردم به رانندگی به سمت خونه.
و تو اون مسیر بود که از هم پاشیدم، و شروع کردم به گریه کردن.
و تمام مسیر تا خونه گریه کردم.
این کار ما بود.
مهمترین کارمون.
و ما شکست خوردیم.
این آمریکاست،
که خدای متعال به آن ضربه زد
در یکی از ارگان‌های حیاتی‌اش
تا بزرگترین ساختمان‌هایش ویران شوند.
الحمدلله.
و یادمه فکری که داشتم این بود: "هیچ‌چیز دیگه مثل قبل نمیشه."
و معلوم شد که نشد.
ما می‌دونستیم دولت طالبان در افغانستان
پناهگاه امنی برای بن لادن فراهم کرده.
من چیزی در این حد گفتم: "ببینید، ما فقط باید به طالبان بگیم
که بن لادن رو به ما تحویل بدن، وگرنه جهنم رو سرشون خراب می‌کنیم."
ما به طالبان فرصت دادیم بن لادن رو تحویل بدن، و اونا نپذیرفتن.
شنبه، رئیس‌جمهور بوش می‌خواست جلسه کابینه جنگش رو برگزار کنه.
رفتم سمت رئیس‌جمهور،
که داشت با یکی از وزارت خارجه صحبت می‌کرد،
و تشویقش می‌کرد که به دیپلماسی شانس بده.
و رئیس‌جمهور گفت: "گور بابای دیپلماسی. میریم سراغ جنگ."
من از بالاترین سطوح دولت‌مون خواستم بیان تا در مورد
اِه، فاجعه فعلی بحث کنیم. اونایی که این کارو کردن رو پیدا می‌کنیم.
از مخفیگاه‌هاشون بیرونشون می‌کشیم.
فراری‌شون میدیم و تحویل عدالت‌شون میدیم.
ما در جنگیم.
- چقدر زمان رو پیش‌بینی می‌کنی-- - متشکرم. ما الان داریم میریم.
تعریفش اینه: "هر کاری که لازمه."
جلسه‌ای که بعدش برگزار شد، برای این بود که تصمیم بگیریم چیکار کنیم.
نمی‌دونستم سازمان سیا پیشرو خواهد بود
یا وزارت دفاع.
وزارت دفاع تقریباً برای هر چیزی برنامه‌های نظامی داره.
این کارشونه. برای جنگ برنامه‌ریزی می‌کنن.
رئیس‌جمهور رو به دونالد رامسفلد کرد و گفت،
"دون، چقدر طول می‌کشه تا بتونیم به افغانستان حمله کنیم؟"
و جوابش این بود: "تقریباً شش ماه."
کوفر بلک، رئیس ضد تروریسم، پشت جورج تنت نشسته بود.
جایی سر میز نداشت، اما کوفر از حرف زدن نمی‌ترسید.
اگه درباره ژنرال جورج پتن زیاد خونده باشی،
بهت میگه که نصف رهبری، نمایشه.
صندلی‌ام رو کمی نزدیک‌تر به میز کشیدم،
آرنج‌هام رو گذاشتم روی میز.
برگشت سمتم. مستقیم توی چشم‌هام نگاه کرد.
پنج ثانیه بهش خیره شدم،
و بعد خیلی ساده گفتم: "آقای رئیس‌جمهور..."
و بهتون نمیگم بعدش چی گفتم،
اما خیلی خلاصه و واضح، ترجمه‌اش این میشد که...
"اگه بذارید من انجامش بدم، کاری می‌کنم که مگس روی چشم‌هاشون راه بره
ظرف شش هفته."
اون گفت: "همین رو میخواستم بشنوم."
و بوش به کوفر گفت: "تو مسئول این کار هستی."
دونالد رامسفلد نزدیک بود زهره‌ترک بشه.
بدترین حمله به ایالات متحده از زمان پرل هاربر،
اون قرار بود مرد بزرگ دفاع از آمریکا باشه،
و کل قضیه همینطوری تحویل یه افسر اطلاعاتی داده شد
که حتی یه عضو کابینه هم نبود و هفت تا صندلی اونورتر نشسته بود.
من... من عدالت می‌خوام.
و، اِه، اِه، یه پوستر قدیمی توی غرب هست،
تا جایی که یادم میاد، که می‌گفت: "تحت تعقیب، زنده یا مرده."
پرده بسته، بازی تمام.
کوفر بلک بهم زنگ زد و گفت،
"اون‌ها دارن به افغانستان حمله می‌کنن،
و اسم تو به عنوان کسی که قراره رهبری کنه،
بزرگترین بخش از این عملیات رو، مطرح شده."
اون شب رفتم خونه و به همسرم گفتم
که قراره برم افغانستان.
اون نمی‌خواست من برم.
جوابش این بود:
"بذار کس دیگه‌ای این کارو بکنه."
"نه، من میرم."
"هر طور شده میرم."
"مهم نیست چی بشه."
رفتم اداره، و هنک کرامپتون اونجا بود،
که وظیفه داشت استقرار نیروها در افغانستان رو سازماندهی کنه.
ما از اسم رمز "شکننده فک" استفاده کردیم.
فقط حدود شش نفر از ما در این واحد جدید بودیم.
شروع کردیم به تشکیل تیم‌های کوچک.
افسران پرونده، افسران شبه‌نظامی، زبان‌شناس‌ها، مسئولین ارتباطات.
هیچ‌کدوم از تیم‌های سیا بیشتر از هشت نفر نبودن.
و در کل ۱۳ تا تیم داشتیم.
ما تیم‌ها رو پشت خطوط دشمن می‌فرستادیم
تا با متحدان افغان‌مون کار کنن،
ائتلاف شمال،
که از قبل با طالبان می‌جنگیدن تا القاعده رو پیدا کنن، درگیر بشن و نابودش کنن.
به تیم‌ها توضیحات لازم رو دادم.
توی بحرانی مثل این، باید به مردم بفهمونی،
"این فرق داره."
دستوراتش خیلی واضح و صریح بود.
بهمون گفت که می‌خواد سر بن لادن رو تو یخ خشک براش بیارن.
سر بن لادن رو روی نیزه می‌خواست.
سرش رو قطع کنید و توی جعبه برای رئیس‌جمهور بیارید.
این فیلم والت دیزنی نیست.
اون می‌تونست در پیامش به ما، دقیق، خشونت‌آمیز و خیلی روشن باشه.
من با بخش عملیات کار می‌کردم
برای تلاش در ردیابی بن لادن تمام روز، هر روز.
و بنابراین، وقتی اون در تلویزیون ظاهر می‌شد،
تا سر حد مرگ تحلیل می‌شد.
آیا این به تازگی ضبط شده بود؟ آیا پس‌زمینه جدید بود؟
آیا چیز جدیدی میگه؟ آیا از پس‌زمینه میتونیم بفهمیم کجاست؟
چطور این ضبط به الجزیره رسید؟
آیا میتونیم پیک‌ها رو پیدا کنیم؟
تمام این نوع تحلیل‌ها هر بار که صحبت می‌کرد اتفاق می‌افتاد.
کجا ممکن بود رفته باشه؟
ما با تمام قوا وارد جنگ با بن لادن شده بودیم.
امشب، ما کشوری هستیم که در برابر خطر بیدار شده‌ایم.
و برای دفاع از آزادی فراخوانده شده‌ایم.
چه دشمنانمان را به سزای اعمالشان برسانیم
چه عدالت را درباره دشمنانمان اجرا کنیم،
عدالت اجرا خواهد شد.
رئیس‌جمهور به وضوح داشت کشور را برای جنگ آماده می‌کرد.
ما با یک هلیکوپتر آمدیم، خیلی سنگین بود.
ده نفر بودیم.
فقط دو هفته بعد از وقایع ۱۱ سپتامبر.
هنک به من گفت: "یک توافقی بین ما و ارتش هست."
"شما یک تیم سیا را به میدان می‌فرستید،
و اگر بعد از دو هفته زنده ماندند،
یک تیم نیروهای ویژه اجازه پیدا می‌کند که به شما ملحق شود."
من گفتم: "چطور است وقتی من مستقر می‌شوم، آنها هم با من بیایند؟"
می‌دانید؟ "چون به نیروهای مسلح بیشتری نیاز دارم."
او گفت: "شرط همین است."
از همان ابتدا، ما دنبال بن لادن بودیم،
و هر کاری که از دستمان برمی‌آمد انجام می‌دادیم.
ما از یک جنگ‌سالار استفاده کردیم تا جلسه‌ای بین ما و رهبران طالبان ترتیب بدهد.
طالبان یک جنبش افراطی مسلمان بودند که بر افغانستان حکومت می‌کردند.
نفرت آنها از غرب با بن لادن همسو بود،
به همین دلیل به القاعده در آنجا پناهگاه امن دادند.
برای دستگیری بن لادن، اول باید از طالبان می‌گذشتیم.
افرادی از سرویس اطلاعاتی آنها
موافقت کردند که طبق اصول پشتون‌والی به جلسه بیایند.
یک جنگ‌سالار امنیت خواهد داشت،
و هر دو طرف می‌توانند به آنجا بیایند و جلسه‌ای برابر داشته باشند
و هر دو در امان باشند.
پس من تیمی را از پیش فرستادم تا این کار را انجام دهد.
به آنها گفتم: "وقتی به آنجا رسیدید،
اگر این افغان‌ها همکاری کردند،
با آنها معامله کنید."
"اگر همکاری نکردند، بکشیدشان یا بدزدیدشان."
"انتخاب با شماست."
نیروهای ما از آنها پرسیدند،
"اسامه بن لادن کجاست؟"
و جوابشان این بود: "اسامه کی؟"
این تا حدودی یک اشتباه از جانب آنها بود.
نیروهای ما به روی همه اسلحه کشیدند،
دست و پایشان را بستند، دهانشان را بستند، آنها را توی خودروها انداختند،
و با خود بردند.
تا نوامبر،
تقریباً ۴۱۰ آمریکایی در سراسر افغانستان مستقر بودند.
تیم‌های مختلف شدیداً در اقلیت بودند.
من با هنک کرامپتون عکس‌های هوایی را بررسی کردم،
و دیدیم که در گذرگاه خیبر
و در دیگر نقاط ورودی به افغانستان،
ترافیک‌های سنگینی وجود داشت
به طول پنج و ده مایل.
به نظر می‌رسید هر جهادی در خاورمیانه
سعی می‌کرد بیاید تا به مبارزه با کافران بپیوندد،
یعنی ما.
ضعف ذاتی در کاری که سعی داشتیم انجام دهیم وجود داشت
با منابع بسیار محدودی که داشتیم.
ما از دشمن کمتر بودیم،
اما قدرت هوایی داشتیم.
درست قبل از ۱۱ سپتامبر، در جریان یک برنامه پهپادهای مسلح قرار گرفتم.
یادم می‌آید پرسیدم، می‌دانید، "آیا باید با این کسی را بکشم؟"
نمی‌دانستم چه حسی دارم. شاید ۲۲ سالم بود.
اما فکر می‌کنم بعد از ۱۱ سپتامبر، خب،
واضح است که دیگر آنقدر دو دل نبودم.
سال سوم دانشگاه بودم. به یک نمایشگاه شغلی رفتم،
و سازمان سیا آنجا پشت یک میز بود.
این هم رزومه من.
آنها واقعاً روی این سمت مدیریتی تمرکز کردند
که در انجمن دانشجویی دخترانم داشتم.
من نایب رئیس انجمنم بودم.
گاهی اوقات واقعاً سخت می‌شد.
گاهی اوقات مجبور بودی زن‌ها را به خاطر انتخاب‌های واقعاً بد اخراج کنی.
من حاضر بودم محبوبیت و دوست داشته شدن را فدا کنم
برای صلاح کل انجمن دانشجویی دخترانم،
و این به نوعی، گمانم، نشان از قاطعیت اخلاقی من بود.
نمی‌دانم، اما آنها این را گفتند.
من به مرکز مبارزه با تروریسم گمارده شدم.
پس با جاوبریکر، ما شروع به شناسایی اهداف کردیم،
و ما به اطلاعات زیادی تکیه می‌کردیم
که از نیروهای میدانی به دست می‌آوردیم.
تیم ما، تیم سیا، با ائتلاف شمال کار می‌کند،
و ما منابع اطلاعاتی را از پشت خطوط دشمن عبور می‌دهیم.
و من افرادی دارم که چیزی شبیه تلفن همراه دارند،
اما در واقع، آنها جی‌پی‌اس هستند،
و آنها به یک ساختمان نزدیک می‌شوند، می‌بینند ساختمان طالبان است،
و آن را علامت‌گذاری می‌کنند.
و سپس یکی دیگر را علامت می‌زنند. بعد یکی دیگر را.
و حالا، من آن گزارش را برای سیا می‌فرستم و می‌گویم: "خب، طالبان در این ساختمان هستند."
"طالبان در این تاسیسات."
ما آن افراد را هدف قرار می‌دهیم و از بین می‌بریم.
- هر وقت شما آماده باشید، ما هم آماده‌ایم. - آماده.
القاعده احتمالاً با خودش می‌گفت: "مگه کسی تو ما جی‌پی‌اس کار گذاشته؟"
"مثلاً، چرا همه ما داریم می‌میریم؟"
فکر نمی‌کنم آنها کاملاً می‌فهمیدند، درست است، این چه چیزی بود.
احتمالاً این کار نیروهای میدانی را آسان‌تر می‌کرد.
الله اکبر! الله!
من منطقه‌ای در افغانستان را در اختیار داشتم که شرق را کنترل می‌کرد،
و احتمالاً ۹۵ درصد از نیروهای القاعده در کشور در منطقه من بودند.
ما نیروهای افغان داشتیم که با بی‌سیم‌هایشان همه جای کوهستان‌ها بودند
دنبال بن لادن می‌گشتند.
بالاخره، گزارش‌هایی دریافت کردیم که بن لادن در کابل است.
تصمیم گرفتیم: "خب، ما به کابل یورش می‌بریم."
ما خارج از کابل، در دشت شومالی هستیم.
تیم‌های نیروهای ویژه اومدن و به ما ملحق شدن.
حدود ۲۵ نفر از سی‌آی‌اِی یا نیروهای ویژه
در کنار ۵۰۰۰ نفر از ائتلاف شمال تو دشت شومالی
مقابل ۱۵۰۰۰ نفر از طالبان و القاعده ایستاده بودن.
اونا حداقل سه به یک، شاید چهار به یک، بیشتر از ما بودن.
هماهنگی ائتلاف شمال با نیروی هوایی آمریکا
واقعاً برای اجرای نقشه حیاتی بود.
پس برای پشتیبانی هوایی هماهنگ کردیم،
یه تاریخ مشخص کردیم.
نهم بود.
ائتلاف شمال آماده حمله شد.
وقت غروب، می‌تونستیم چراغای جلوی
هزاران خودروی وانت رو ببینیم.
هشت نفر مسلح عقبشون نشسته بودن،
شروع کردن به بیرون اومدن از شهر
و شروع کردن به محاصره کردن ما
تا در موقعیت حمله به ما قرار بگیرن.
هدفشون این بود که همه افراد ائتلاف شمال رو بکشن
و آمریکایی‌ها رو هم که می‌دونستن اونجا هستن، از بین ببرن.
اونا نیروی خیلی، خیلی بزرگی داشتن.
اما چیزی که ما داشتیم و اونا نداشتن... قدرت هوایی بود.
وقتی که نیروی هوایی آمریکا وارد عمل شد،
چون بیشتر دوران خدمتم رو با ارتش آمریکا کار کرده بودم،
می‌دونستم چه بلایی قراره سرشون بیاد.
می‌دونستم چه اتفاقی میفته.
نصف تیمم رو فرستادم درست خط مقدم
با ائتلاف شمال برای حمله.
ائتلاف شمال صف‌آرایی کرد و آماده شد،
ولی بعد هواپیماها نیومدن.
نیومدن.
یه دوئل توپخونه‌ای در گرفت.
طالبان تو پناهگاه‌ها و سنگرها بودن.
خوب پنهان نشده بودن.
هیچ پایگاهی برای رفتن نبود.
هیچ جایی برای محافظت از خودت نبود. در معرض خطر بودی.
البته، مجبور شدم پیغام بفرستم و بگم: «اینجا چه خبره لعنتی؟»
تجهیزات هوایی هزاران مایل اون‌طرف‌تر بودن.
حالا ۱۵۰۰۰ نفر درست بالای سرمون بودن.
به افسرهامون گفتم هیچ‌کس حق تسلیم شدن نداره.
اگه قرار بود غافلگیر بشین، آخرین گلوله رو برای خودتون نگه دارید.
چون اگه این کارو نمی‌کردین،
القاعده تو رو تو فیلم شکنجه می‌کرد،
اونو تو کل دنیا پخش می‌کرد، و تو وحشتناک عذاب می‌کشیدی.
و بعد ناگهان، جهنم از طرف نیروی هوایی فرود اومد.
بی-۵۲‌ها داشتن اون خط مقدم رو بمبارون می‌کردن.
هواپیماهای گانشیپ AC-130 و جنگنده‌ها در حال اومدن بودن.
مواضع طالبان نتونستن در برابر قدرت هوایی آمریکا مقاومت کنن.
اونا در واقع فقط مواضعشون رو رها کردن و فرار کردن.
و بعد، همون‌طور که اونا در حال فروپاشی بودن،
ائتلاف شمال به سمت مواضعشون پیشروی کرد.
از زمان شروع حمله ناگهانی‌شون جمعه گذشته،
نیروهای ضد طالبان تحت حمایت آمریکا پیشرفت چشمگیر و سریعی داشتن.
تنها دیروز، بیش از ۴۰۰ بمب روی افغانستان ریخته شد.
فرماندهانشون ادعا می‌کنن نزدیک به ۱۰۰۰ سرباز طالبان رو کشتن
فقط تو دو روز.
همه‌مون سریع‌تر از چیزی که هرکسی فکر می‌کرد، پیشروی می‌کردیم.
و این‌طوری طالبان، عملاً خودشون به تنهایی، شروع به تخلیه شهر کردن.
به من گفتن: «ببین، کاخ سفید می‌خواد همه رو عقب نگه داری.»
«ما نمی‌خوایم شما وارد بشین.»
«پنج مایل خارج از شهر توقف کنید.»
ولی ما این کارو نکردیم.
تعداد کمی از نیروهای آمریکایی امشب در کابل هستن.
پس از یک پیشروی برق‌آسای چهار روزه،
نیروهای شورشی ضد طالبان حالا کنترل پایتخت افغانستان رو در اختیار دارن.
رفتن طالبان نمی‌تونست
اتفاق خوشایندتری باشه.
مردم ما رو می‌پذیرفتن، برامون هورا می‌کشیدن.
مردم علیه طالبان شوریدن.
داشتن کتکشون می‌زدن و بازداشتشون می‌کردن.
طالبان باهاشون وحشتناک رفتار کرده بود. اونا هیولا بودن.
انتظاری که همه داشتن این بود که این وضعیت به نوعی باتلاق تبدیل بشه
ولی این اتفاق نیفتاد.
در واقع، کابل تا ماه نوامبر سقوط کرده بود.
به نظر می‌رسید کارها خوب پیش می‌ره،
مخصوصاً وقتی کابل سقوط کرده و هیچ سرباز آمریکایی کشته نشده.
ما طالبان رو با ۳۰۰ سرباز زمینی سرنگون کردیم.
صادقانه بگم، شاید حتی کمتر از این تعداد بود.
طالبان تو ۴۵ روز درهم شکست، پس...
یه عملیات کاملاً موفقی بود.
حالا، من همین الان با...
یکی‌یکی، پیکر بیش از ده‌ها آتش‌نشان
از آوارهای چیزی که زمانی مرکز تجارت جهانی بود، بیرون آورده می‌شدن.
سیصد و چهل و سه نفر از شجاع‌ترین‌های نیویورک
ناپدید یا مرگشون تایید شده.
برای من، ۱۱ سپتامبر حس عمیقاً شخصی داره
چون تو خونه اتفاق افتاد.
اون دو تا برج سه بلوک اون‌طرف‌تر از دبیرستانم بودن.
اون موقع‌ها تو زنگ تفریح دبیرستان می‌رفتم
تا احساس باحال بودن و بزرگ بودن کنم
و به مرکز خرید تو مرکز تجارت جهانی می‌رفتم.
خیلی از نیروهای امدادی اول
والدین و خواهر و برادرای بچه‌هایی بودن که من باهاشون بزرگ شدم.
ما هنوز از فاجعه احساسی ۱۱ سپتامبر سردرگم بودیم.
داستان‌هایی در مورد پیدا شدن اجساد.
با ماشین‌های رها شده چی کار می‌کنین؟
اما یه تکه دیگه از پازل معنی ۱۱ سپتامبر وجود داره.
تو تصرف کابل، خیلی از غیرنظامیان کشته شدن.
هفته سوم حملات هوایی بحث‌برانگیز شروع شد.
پیکرهای تو تابوت تو خیابون کابل، سوالات جدیدی رو به وجود آورده
در مورد دقت حملات آمریکایی‌ها.
گفته می‌شود تصاویری از پایتخت افغانستان، پیامدهای
تازه‌ترین حملات رو نشون میده.
خونه‌ها با یه بمب سرگردان نابود شدن. زندگی‌ها از هم پاشیده شدن.
جایی برای این بخش از ماجرا
توی گفت‌وگوی آمریکایی‌ها نبود.
در مورد موضوع دخالت نظامی،
دقیقاً ۸۰ درصد آمریکایی‌ها،
طبق اکثر نظرسنجی‌ها، الان موافقش هستن.
آیا آمریکا باید حتی اگه مردم بی‌گناه کشته بشن، تلافی کنه؟
بله، ۶۶ درصد.
تلفات غیرنظامی‌ها انگار ناپدید میشن
چون آمریکایی‌ها هنوز درگیر این بودن که
هزاران آمریکایی کشته شدن.
ما باید شرورها رو شکست بدیم.
باید گیرشون بندازیم و به دست عدالت بسپریم‌شون.
و دقیقاً همین کاریه که الان توی افغانستان داریم می‌کنیم.
سؤال اساسی اینه که آیا میشه با کشتن از این وضعیت خلاص شد؟
مردم همیشه اینو میپرسن. "میشه با کشتن از این وضعیت خلاص شد؟"
و جواب منفیه.
چون یه عده آدم دیگه تو یه کشور دیگه میگن،
"دیدید اونا چیکار کردن؟"
و بعدش تروریسم بیشتری خواهید داشت. بمباران کردن آدمای بیشتر جلوی اینو نمیگیره.
متاسفانه، واکنش آمریکا به همچین چیزی همینه.
ببینید، من تحلیلگرم. میدونم کشورم چیکار میکنه.
وقتی یه پرل هاربر یا چیزی شبیه به اون اتفاق میافته، ما به جنگ میریم.
چه فکر خوبی باشه چه نباشه، این کاریه که ما میکنیم.
حمله!
اوایل دسامبر،
همه شهرهای اصلی افغانستان سقوط کرده بودن.
القاعده واقعاً هیچ سنگر شهری‌ای نداشت.
بی‌شک، ما برخی از جنبه‌های مأموریت رو به سرانجام رسونده بودیم،
اما سر بن لادن رو تو یه ظرف یخ برنگردوندیم.
بن لادن فرار کرد. اونجا منطقه بزرگیه.
سخته. باید بفهمم کجاست.
ما یکی از بی‌سیم‌هاش رو گرفته بودیم،
و یه کارشناس داشتیم که با صدای اسامه بن لادن آشنا بود.
پس اون داشت به این بی‌سیم با برد کوتاه گوش میداد...
...و صدای اسامه بن لادن رو شنید که به افرادش میگفت،
"هی، متاسفم که شما رو اینجا آوردم. این یه فاجعه‌ست. همه‌ش تقصیر منه."
این بی‌سیم با برد کوتاه، یه محدوده داشت.
تو کوهستان‌ها، بردش کمتر بود.
پیداش کردیم.
اونا به کوهستان‌ها نقل مکان کردن.
اونا تو تورا بورا از زمان جنگ شوروی و افغانستان، یه سنگر داشتن.
اون بالا یه شبکه تونل کامل بود.
اطلاعات میگفتن که اونا به اونجا عقب‌نشینی کردن.
همه افرادم رو جمع کردم و گفتم،
"ما الان نیروهای خودمون رو به اونجا میفرستیم."
اون تیم چهار نفره با ده افغان شروع میکنه به رفتن سمت کوهستان‌ها
با قاطرهاشون.
و تقریباً نصف روز بالا میرن،
و یکی از اون قاطرها با یه آر.پی.جی بار شده بود.
و گلوله آر.پی.جی شلیک میشه،
و قاطر رو حدوداً به ۲۰ تکه تبدیل میکنه.
چند تا افغان هم مردن، پس مجبور شدن اونا رو بیارن پایین،
باید دفنشون کنن، و ما باید دوباره شروع کنیم.
اونا دوباره میرن بالا،
خیلی، خیلی بالا، و عمیقاً پیشروی میکنن.
و به یه موقعیت میرسن،
و از اون بالا میتونن پایین رو ببینن.
اونا پیداش کرده بودن.
بن لادن هزار تا آدم داره.
تانک، خودروهای زرهی، انواع و اقسام چیزها،
و اونا پایین‌تر از نیروهای ما بودن.
ما از نظر تعداد کمتر بودیم.
هیچ راهی نداشت که ما بتونیم باهاشون درگیر بشیم
با این فکر که همه‌شون، از جمله بن لادن رو دستگیر کنیم و بکشیم.
نمیتونین این کار رو بکنین
با تعداد کمی نیروی آمریکایی و نیروهای نامنظم افغان.
به یه گردان، ۸۰۰ رنجر نیاز دارین.
باید اونا رو اون بالا پیاده کنیم.
به هنک زنگ زدم. اون درخواست رو مطرح کرد.
من اینو تو سلسله مراتب بالا گزارش دادم،
به کافر، به رئیس جمهور، و گفتم،
"ما به نیروی کمکی، رنجر، تفنگدار دریایی نیاز داریم."
"ما تو کوهستان‌ها به کمک نیاز داریم."
خیلی واضح گفتم که این مسئله‌ی ساعتهاست.
وگرنه، فرصت رو از دست میدیم.
دارم سعی میکنم به ارتش بگم، "خیلی خب، الان وقتشه که شما وارد بشین
با نیروی عظیم این قضیه رو تموم کنین."
و وزیر رامسفلد طبق گزارش‌ها گفت،
"خب، این ربطی به ما نداره. این عملیات سیا هست."
ما پشتیبانی زمینی دریافت نمیکردیم. پشتیبانی زمینی کجاست؟
نیروهای زمینی کجا هستن؟ چرا نیروهای زمینی نمیفرستیم؟
ما اینجوری بودیم که، "اگه نیروهای زمینی نفرستیم، بمباران هم نمیکنیم."
وقتی چیزی رو بمباران میکنین،
آدمایی که زنده میمونن فرار میکنن.
پس به آدمای بیشتری اونجا نیاز دارین تا اونا رو جمع کنن.
پس یا هیچ بمبی نندازیم، نذاریم بفهمن اونجاییم،
یا همه چی رو ببارونیم و همزمان نیروهای زمینی رو بیاریم تو.
و این همون چیزی بود که ما فکر میکردیم برنامه قراره باشه.
ژنرال متیس تو قندهار
با تفنگداران دریایی، میتونستن مستقر بشن...
اونا فقط مایل به انجام این کار نبودن.
فقط یه بی‌میلی فوق‌العاده‌ای وجود داشت
برای اعزام نیروهای نظامی آمریکا.
پس راه حلشون فقط بمباران اونجا بود.
بدون نیروهای زمینی، ما بمباران میکنیم.
هیچ کدوم از ما با کاری که داشتن میکردن موافق نبودیم.
ولی وقتی دستورات از طرف رئیس جمهور میاد، من باید چیکار کنم؟
فرمانده کل قواست.
واقعاً در جایگاهی نبودم
که سیاست رئیس جمهور رو زیر سوال ببرم.
این وظیفه یه مأمور سی‌آی‌اِی نیست.
و واسه همین به گری زنگ زدم و بهش توضیح دادم
که باید با همین چیزایی که داره، کار کنه.
ما چهار تا آمریکایی داشتیم،
هزار تا دشمن هم پایین.
اگه الان این آدما رو از بین نمی‌بردیم،
هر کدومشون که از کشور فرار می‌کرد، یه خلبان بالقوه بود
که یه هواپیمای دیگه رو به یه ساختمون بزنه.
یکی از افرادم مسئول کنترل حملات بود.
مسئولین کنترل حملات از خط مقدم درخواست حملات هوایی می‌کنن.
گفتم: «انجامش بده.»
اون خط رو وصل می‌کنه. درخواست بی‌-۵۲، بی‌-۱ و اف-۱۵ میده.
این چهار تا آمریکایی خودشون،
۵۶ ساعت تمام حملات هوایی انجام دادن.
اونا غارهای تو در تو زیادی داشتن.
و بمباران زیادی می‌خواد تا یه غار رو ببندی.
اون یکی از شدیدترین بمباران‌ها از زمان جنگ جهانی دوم بود.
هر هواپیمایی تو زرادخانه آمریکا به اون افراد حمله کرد.
اونا یه بمب بی‌ال‌یو-۸۲ رو به کار گرفتن،
بزرگترین بمب متعارفی که ایالات متحده داره.
اونقدر بزرگه که مجبورن از پشت یه هواپیمای ترابری رهاش کنن.
بعد از بی‌ال‌یو-۸۲ و بمباران‌ها، دیگه هیچ خبری نشنیدیم.
اگه کشته شد، سرش رو قطع کنین
و بفرستین عقب، یا دستاش رو،
یا اگه می‌تونین، اگه ترجیح میدین یه نمونه خون بگیرین،
اون وقت می‌تونیم دی‌ان‌اِی رو تطبیق بدیم
چون ما به شواهد پزشکی قانونی نیاز داشتیم که اون مرده.
ما اون بالا افرادی داشتیم که با گوش پاک کن دنبال تیکه‌های بدنش می‌گشتن،
تا دی‌ان‌اِی بگیرن.
فکر می‌کردیم کشته بودیمش.
تو تورا بورا کارش تموم شد.
آخرین سنگر القاعده سقوط کرده.
شبه‌نظامیان افغان داشتن جشن می‌گرفتن
چیزی رو که شکست نهایی القاعده اسامه بن لادن می‌نامیدن.
پیروزی‌های ما امروز خیلی قاطعانه و خیلی مهم بودن.
تمام تونل‌ها، تمام غارهای القاعده بالای کوه تورا بورا
توسط نیروهای ما تصرف شدن.
ما هنوز داریم سعی می‌کنیم مشخص کنیم چه کسایی رو داریم
و چه کسایی رو نداریم و چه کسایی کشته شدن.
شاید هنوز اونجاست. شاید کشته شده.
آمریکا داره از نیروهای زمینی استفاده می‌کنه، پس اگه بن لادن کشته بشه،
آمریکایی‌ها می‌تونن مدرکی بیارن که اون مرده.
گزارش‌های جدید و تایید نشده‌ای هست که شاید اون مرده باشه.
حدود شش ماه بعد از اون،
من تو ایالات متحده، خونه یکی از دوستام بودم
داشتیم با هم شام می‌خوردیم و تلویزیون روشن بود.
اون ظاهر شد. خودش بود.
تقریباً نزدیک ۸۰۰ هستیم.
تعداد ساختمون‌ها و سازه‌های تخریب شده.
ما الان می‌دونیم اسامه بن لادن زنده‌ست.
تحت تعقیب‌ترین فرد جهان هنوز پیداشه.
آخرین چیزی که دولت می‌خواست ببینه.
وقتی بن لادن از افغانستان خارج شد،
اون می‌تونست هر جایی بره.
و حالا داره چیکار می‌کنه؟
- حمله تو مادرید. - بدترین حمله لندن...
بمب‌گذاری‌های مرگبار تو بالی.
بن لادن خودش رو گسترش داد.
شاخه‌های القاعده همه جا حضور داشتن.
بن لادن دنبال این بود که: «۹/۱۱ بعدی من چیه؟»
توانایی‌های القاعده دارن جون می‌گیرن.
من به مردم آمریکا میگم که،
ان‌شاءالله ما به کشتن شما ادامه خواهیم داد،
و به عملیات‌های شهادت‌طلبانه ادامه خواهیم داد.