در سراسر اروپای شرقی
میلیون ها نفر عهد کردند که بهشت ​​کمونیستی را بسازند .
برای اجرای دستورات زحمت کشیدند
و برنامه های دیکته شده از مسکو.
پشت بنرها راهپیمایی کردند
از ژوزف استالین
مارس 1953.
اتحاد جماهیر شوروی برای مرگ استالین سوگوار است.
تقریباً برای سه دهه، استالین عالی حکومت کرد.
آنها بدون او چگونه می توانند مدیریت کنند؟
«به نظر می‌رسید که تمام دنیا در شرف فروریختن است.
ما متعجب بودیم که قرار است چه بلایی سرمان بیاید.
ما استالین را پدر خود می دانستیم
که همیشه مراقب ماست."
استالین بدون نام بردن جانشین درگذشت.
رهبری جمعی پدید آمد،
به رهبری گئورگی مالنکوف،
لاورنتی بریا،
ویاچسلاو مولوتوف
و نیکیتا خروشچف
میلیون ها روس برای رهبر کشته شده خود غمگین شدند،
اگرچه حکومت او بی رحمانه بود
و رفاه خودشان نادیده گرفته شده است.
استالین اتحاد جماهیر شوروی را متحول کرده بود
تبدیل به یک ابرقدرت
اما در مرگ او روابط با آمریکا و غرب
به ندرت بدتر شده بود
"به مدت 10 سال جهان تحت سلطه بوده است
با قدرت بدخیم استالین.
عصر جدیدی آغاز می شود،
دورانی که در آن روح راهنما آزادی است،
نه بردگی، و زمانی که روابط انسانی
برادری خواهند بود،
نه سلطه یک نفره."
آمریکا نیز رهبری جدیدی داشت.
رئیس جمهور آیزنهاور،
دالس وزیر امور خارجه
و معاون رئیس جمهور نیکسون
متعهد شدند که به عقب برگردند
مرزهای قدرت شوروی
آیزنهاور و دالس متهم کرده بودند
دولت ترومن نسبت به کمونیسم نرم بود.
حالا این فرصت را داشتند
برای به چالش کشیدن قدرت شوروی
اما آیا اروپای شرقی می تواند از سلطه شوروی رها شود
بدون جنگ هسته ای؟
دالس در مورد آزادی صحبت کرده بود،
اما آیزنهاور اصرار داشت که این کار را انجام دهد،
که وقتی این کار را کرد، آن را با هم جفت کرد،
با وسایل مسالمت آمیز،
و بنابراین اصلاً واضح نیست
چگونه رهایی به معنای عقبگرد
می توان صرفاً از راه های مسالمت آمیز به دست آورد.»
امپراتوری شوروی در سراسر اروپا تا مجارستان گسترش یافت.
چکسلواکی، لهستان
و به آلمان شرقی،
که خود را جمهوری دموکراتیک آلمان نامید .
استالین والتر اولبریخت را انتخاب کرده بود
به عنوان حاکم آلمان شرقی.
او در رأس یک نوکر رژیم به مسکو رفت.
پس از مرگ استالین، اولبریخت ادامه داد:
بازسازی بخش خود از آلمان در امتداد خطوط استالینیستی.
صنایع سنگین ایجاد شد
برای برآوردن خواسته های اقتصاد شوروی.
به کارگران دستور داده شد که تولید خود را افزایش دهند.
نیازهای روزمره نادیده گرفته شد.
«مرد معمولی خیلی بد زندگی می کرد.
اگر در مورد چیزهایی صحبت می کنید که همه به آن نیاز دارند
گرمایش، زغال سنگ، برق،
این چیزها همه جیره بندی شده بود.
برق برای مصارف خانگی به سادگی در دسترس نبود.
روحیه مردم به صفر رسید.»
اولبریخت مانند استالین هیچ مخالفتی را تحمل نکرد.
پلیس مخفی، استاسی،
همه جا خبرچین های خود را داشت.
بسیاری از کلیساها بسته شدند.
سانسور حاکم شد.
اما آلمان شرقی نتوانست متوقف شود
مردمی که به غرب می روند
به بخش های بریتانیا، آمریکا و فرانسه سفر کنید
برلین به روی آلمان شرقی باز بود.
هزاران نفر به سادگی چمدان های خود را بستند و رفتند.
«جریان پناهندگان آلمان شرقی
به پناهگاه در بخش غربی برلین
با اخبار به نسبت رکورد می رسد
از مرگ استالین
شرایط برای این افراد خیلی راحت نیست
اما آنها خوشحال هستند که فراتر از دسترس قرمزها هستند."
اولبریخت بدون دلسردی خواستار وفاداری مجدد شد
از آلمان شرقی
نگران، رهبران جدید در کرملین
به اولبریخت دستور داد تا سیاست های سفت و سخت خود را نرم کند.
فقط با نصفه و نیمه رعایت کرد.
سهمیه های تولید منفور پابرجا ماند.
«اگر برای ساختن پیچ با کرونومتر زمان بندی شده بودید
و چهار دقیقه طول کشید،
اکنون انتظار می رفت که این کار را در دو و نیم دیگر انجام دهید.
این چیز تکان دهنده بود،
این افزایش در سهمیه کاری
و فشار برای تولید
همه اینها برای افراد کارگر خیلی زیاد بود .»
خشم مردم منفجر شد.
کارگران به خیابان های برلین شرقی ریختند.
"وقتی از محل های ساخت و ساز عبور کردیم،
همه - فلزکاران،
قفل ساز، سنگ تراشی، نجار -
همه به ما پیوستند
وقتی به بیمارستان شهر رسیدیم،
چند هزار نفر با ما بودند .
بنرهایی در کارگاه های ساختمانی ظاهر شد که می گفت:
«افزایش سهمیه کار!»
اخبار افزایش ناآرامی ها
به زودی به برلین غربی گسترش یافت.
"داشتم ناهار میخوردم
در یک رستوران روباز در برلین غربی
در 16 ژوئن، زمانی که یکی از دوستانم،
که در حکومت نظامی بود
و احتمالا در هوش،
رد شد و به من گفت: "چارلز،
شما باید در برلین شرقی باشید.
پس سوار ماشینم شدم و رفتم جلو
و به سمت کارگران ساختمان دوید،
که در آن زمان مکان های ساختمانی را ترک کرده بودند،
در اعتصاب بودند
و در شرق برلین راهپیمایی می کردند.
و جایی که به آنها رسیدم
نزدیک ایستگاه Friedrichstrassebahnhof بود ،
ایستگاه اصلی درست در وسط برلین شرقی.
و در آن زمان،
ضربه زدن به خودی خود یک اقدام سیاسی بود،
یک اقدام شورشی بود،
اما راهپیمایی در خیابان ها
چیزی بیشتر بود تقریبا بود
شروع یک انقلاب».
اعتصابات و تظاهرات گسترده
در برلین شرقی و سراسر آلمان شرقی فوران کرد.
تظاهرکنندگان این نماد را پاره کردند
از سلطه شوروی، چکش و داس.
قدرت دولتی در برلین شرقی سقوط کرد.
یک کمونیست ارشد آلمان شرقی،
کارل شیردوان، وحشت زده شد.
اولبریخت، گروتول، هرنشتات و چند نفر دیگر
همه داخل مقر شوروی بودند
در کارلشورست
فقط نشستند و با هم صحبت کردند
اما هیچکس تصمیمی نگرفت
کسی برای تشکیل جلسه کمیته مرکزی دعوت نکرد.
فکر می‌کردم حزب بدون رهبر است.»
تظاهرکنندگان خشم خود را تخلیه کردند
در تمام یادگارهای آشکار حکومت کمونیستی.
مقامات شوروی شگفت زده شدند
که اولبریخت اجازه بحران داده بود
برای خارج شدن از کنترل
«وقتی اولبریخت به مقر شوروی رسید
در کارلشورست، او با کارل شیردوان تماس گرفت
و از او پرسید که چه خبر است.
Schirdewan گزارش داد که مستی زیادی وجود دارد
در جمعیت
و در حال شکستن شیشه ها بودند
و در شرف نفوذ بودند
اولبریخت گوشی را گذاشت و به آلمانی گفت:
همه چیز تمام شد!
او این را به گونه ای گفت که به زبان روسی،
تقریباً به این صورت ترجمه می شود: "این پایان است!"
تعجب کردم که همه اینها به چه معناست.
حتی اگر شیشه ها را بشکنند،
آنها هیچ سلاحی ندارند
بیش از پنج دقیقه طول نمی کشد
برای مرتب کردن آنها."
«آنها در تلاش بودند تا کمیته اعتصاب را انتخاب کنند
از رهبران کارگران
وقتی چهار تانک روسی وارد میدان شدند،
چهار نفر پشت سر هم، و مستقیم به سمت جمعیت رفت.
و من به یاد دارم که یک مرد گرفتار شد
و توسط یک تانک زیر گرفته شد."
ما نتوانستیم کاری علیه تانک ها انجام دهیم
با دستان خالی و سنگ هایمان
به محض شروع تیراندازی،
مردم شروع به سقوط کردند، زخمی یا مرده بودند.
تیراندازی تظاهرات را شکست.
برای ما رویای آزادی تمام شده بود."
نیروهای شوروی شورش را سرکوب کردند
در سراسر آلمان شرقی
حداقل 40 نفر کشته شدند
و هزاران نفر دستگیر شدند.
اولین بار بود
که نیروهای آلمان شرقی و شوروی
بخش شوروی برلین را بسته است
از بقیه شهر
«انگلیسی ها، آمریکایی ها و فرانسوی ها
همه برای یک زندگی آرام بودند
دغدغه آنها داشتن بود
امنیت مسیرهای دسترسی به برلین غربی
اما آنها دچار مشکل نمی شوند
با روس ها
این تمام چیزی بود که آنها به آن علاقه داشتند.
آنها نمی خواستند درگیر شوند."
با تثبیت وضعیت،
حاکمان آلمان شرقی عازم مسکو شدند.
خارج از بلوک شوروی،
تعداد کمی از کشورها به رسمیت شناخته شده اند
جمهوری دموکراتیک آلمان اولبریخت.
در کرملین، مولوتف همه جا حاضر
قرارداد دیگری با آلمانی ها امضا کرد.
دوستان قدیمی استالین
- Malenkov، Voroshilov،
خروشچف،
تو بودی
میکویان
و کاگانوویچ -
تصمیم گرفت به اولبریخت بچسبد.
با دقت برای دوربین ها تنظیم شده است،
دفتر سیاسی خداحافظی و خوشبختی کرد
به رفقای آلمان شرقی خود.
یک نفر گم شده بود.
لاورنتی بریا ، رئیس پلیس مخفی استالین .
کرملین مدعی شد که او برای غرب جاسوسی کرده است.
اواخر همان سال او را اعدام کردند.
در سپتامبر 1953،
کنراد آدناور دوباره انتخاب شد
به عنوان صدراعظم آلمان غربی
آدناور نیمی از آلمان را می خواست
برای تبدیل شدن به یک شریک در ناتو،
اتحاد نظامی غرب
ما خواهان ناتوی قوی به عنوان یک سد دفاعی بودیم
علیه اتحاد جماهیر شوروی
ما همچنین می خواستیم از هرگونه گسترش جلوگیری کنیم
اتحاد جماهیر شوروی به اروپای غربی
ما فقط توانستیم به این اهداف برسیم
اگر ارتش آلمان غربی داشتیم.»
با حمایت آمریکا،
آدناور بریتانیا و فرانسه را متقاعد کرد
تا به دشمن سابق خود در زمان جنگ اجازه ورود به ناتو را بدهند.
"صبح بخیر سربازان!"
روایت: در سال 1955،
آلمان غربی اجازه تشکیل ارتش را داشت .
شوروی به سرعت با پذیرش آلمان غربی در ناتو مقابله کرد
با تشکیل اتحاد نظامی خود
پیمان ورشو
این پیمان رسماً ارتش اقمار کمونیستی را محدود کرد
به فرماندهی عالی شوروی
معاهده جدید حضور نیروهای شوروی را در اروپای شرقی مشروعیت بخشید
شرق و غرب هر دو ادعا کردند که اتحاد آنها دفاعی است
هر دو برای جنگ آماده شدند
اما شوروی خواهان کاهش تنش در اروپا بود.
مولوتوف، وزیر امور خارجه تندرو کرملین ،
به او دستور داده شد تا در مورد پیمان صلح اتریش مذاکره کند،
و خروج نیروهای شوروی.
«فقط مولوتوف علیه آن صحبت کرد.
بقیه بیشتر مهار شده بودند.
گفت: چرا باید عقب نشینی کنیم؟
ما در آنجا خیلی راحت هستیم.
این موقعیت او بود.
اما اکثر رهبران شوروی با او مخالف بودند
و فکر کرد که باید یک ژست حسن نیت انجام دهیم
و مذاکرات را در اروپا آغاز کنیم."
در وین، مولوتوف به جان فاستر دالس پیوست
و وزیران خارجه انگلیس و فرانسه
در امضای پیمان صلح
اتریش رایگان است!
بریتانیا، فرانسه، آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی
موافقت کردند که به اشغال نظامی اتریش پایان دهند.
در مقابل، اتریشی ها قول بی طرفی دائمی دادند.
ده سال پس از پایان جنگ جهانی دوم،
غرب و اتحاد جماهیر شوروی نیروهای خود را خارج کردند.
رفتن آنها عده ای را به امید تشویق کرد
یک روز ممکن است نیروهای شوروی نیز از اروپای شرقی خارج شوند.
در جنگ قدرت کرملین،
خروشچف از مالنکوف و مولوتف مانور داده بود .
او در سال 1955 رهبری یک هیئت شوروی به یوگسلاوی را بر عهده گرفت.
خروشچف می خواست آسیبی که استالین ایجاد کرده بود را ترمیم کند
با اخراج یوگسلاوی پرزیدنت تیتو از بلوک کمونیستی.
«پدرم، او این فکر را کرد
این مردم علیه فاشیسم مبارزه کردند
و واقعاً فقط یک کشور در اروپا وجود دارد
که خودش را برد، نه با کمک اتحاد جماهیر شوروی،
خود
بنابراین او فکر کرد، من باید به آنجا بروم،
تیتو را به اتحاد جماهیر شوروی دعوت نکنید، زیرا ما کشور بزرگی هستیم
و ما باید به آنها نشان دهیم که اشتباه کرده ایم."
یوگسلاوی تیتو تنها کشور کمونیستی اروپا باقی ماند
مستقل از کرملین
در داخل اتحاد جماهیر شوروی،
خروشچف می خواست بر این میراث غلبه کند
از وحشت و سختی استالینیستی.
او منابع بیشتری را وارد تولید کرد
کالاهای مصرفی و مسکن
هزاران زندانی سیاسی از گولاگ آزاد شده بودند.
«پدرم به کمونیسم معتقد بود .
برای او این بهترین زندگی برای مردم بود،
درست مثل بهشت ​​زمین
و بارها تکرار می کند که غیر ممکن است
برای زندگی در بهشت ​​در محاصره سیم های خاردار."
خروشچف از بیستمین کنگره حزب شوروی استفاده کرد
برای پایان دادن به قهرمان پرستی استالین
و ظلم های دیکتاتوری او را افشا کند.
در یک جلسه مخفیانه،
خروشچف سخنانی ایراد کرد که همه حاضران را شگفت زده کرد.
«وقتی او سخنرانی کرد، مردم حاضر در سالن شروع به ناله کردن کردند.
فریادهای "شرمنده!"
خروشچف به استالین گفت:
دستور زندان و اعدام را صادر کرده بود
هزاران کمونیست وفادار،
کارگران، مدیران و سربازان.
هیچ کس - دهقان یا ژنرال - در امان نبود
از وحشت استالین
«خروشچف خود بی گناه نبود.
او نقش فعالی در سرکوب‌های استالین در اوکراین داشت
و در سایر نقاط کشور.
او حق اخلاقی نداشت که در مورد استالین طوری صحبت کند که انگار خودش پاک است.
او هیچ چیز جدیدی برای من و اکثر دوستانم نگفت .
او هر آنچه را که لازم بود نگفت
اما ما خوشحال بودیم که حداقل گفته شد.
او این را با نیم نجوا و به معنای واقعی کلمه در خفا گفت.
در روزنامه ها چاپ نشد
اما در یک اعلامیه که در جلسات حزب و گاهی اوقات بیرون خوانده می شد بیرون آمد .
ما می گفتیم: این آغاز حقیقت است.
حقیقت پیروز خواهد شد!»
«این ترس، این ترس عذاب‌آور پس از مرگ استالین، شروع به محو شدن کرد.
پس از کنگره بیستم به نظر می رسید که این ترس هرگز باز نخواهد گشت."
سخنرانی مخفیانه خروشچف یک تبلیغ کامل بود
برای رادیو اروپای آزاد که توسط آمریکا تامین مالی می شود .
متن سخنرانی خروشچف پس از دریافت سیا پخش شد
کپی از سرویس اطلاعاتی اسرائیل
"آنها فقط 24 ساعت تکرار می کردند،
سخنرانی یک ساعته بارها و بارها.
و این برای حزبی ها بود که شستشوی مغزی شده بودند،
کسانی که به این باور کشانده شدند و باور کردند که استالین خداست،
که او هست، هیچ اشتباهی نمی تواند بکند،
هر کاری که کرد خطاناپذیر بود
ناگهان آنها، ایمانشان، دینشان فرو ریخت.»
لهستان سرزمینی حاصلخیز برای پیام رادیو اروپای آزاد بود.
سیاست های استالینیستی کارگران لهستانی را به شورش نزدیک کرده بود.
پس از سالها کمبود و کار سخت آنها خواهان تغییر بودند.
در ژوئن 1956،
کارگران پوزنان خواهان نان، آزادی و آزادی بودند
برای کلیسای کاتولیک روم - و بالاتر از همه،
پایان دادن به تسلط شوروی بر لهستان
تظاهرکنندگان با تانک های لهستانی برخورد کردند
و گلوله های لهستانی
هفتاد و چهار نفر کشته شدند.
معترضان جوان با محاکمه نمایشی روبرو شدند
که خبرنگاران خارجی به آن دعوت شده بودند.
«آنچه واقعاً دولت، رژیم را شوکه کرد،
این بود که کارگران بودند که برخاستند.
این مردم نبودند که از آنها می ترسیدند.
این از نوع روشنفکران نبود.
این افراد درگیر سیاست نبودند.
کارگران واقعی بودند و منزجر بودند.
بنابراین این ضربه هولناکی برای رژیم بود.»
قیام در پوزنان به روح شورش دامن زد.
با حمایت کارگران لهستانی،
اصلاح طلبان در حزب کمونیست مطالبات رادیکال تری را مطرح کردند.
برخی حتی خواستار خروج نیروهای شوروی شدند.
اصلاح طلبان به ولادیسلاو گومولکا روی آوردند،
یک کمونیست میهن پرست که در زمان استالین زندانی شده بود.
بدون مشورت با کرملین،
کمونیست های لهستانی او را به عنوان رهبر جدید خود انتخاب کردند.
ترس از شورش ضد روسیه،
مسکو به نیروهای شوروی دستور داد تا به سمت ورشو پیشروی کنند.
و خروشچف برای آموزش گومولکا که رئیس بود به لهستان پرواز کرد.
"ما هر دو وحشت زده و سرگرم شدیم
چون رفتار بسیار عجیبی داشت.
می دوید و مشتش را تکان می داد.
او ما را متهم کرد که می خواهیم جدا شویم
و گفتند اجازه نمی دهند.
او خیلی بد رفتار می کرد."
در حالی که گومولکا و خروشچف بحث می کردند،
نیروهای شوروی خود را آماده حمله کردند.
آمریکا نگاه کرد.
"شما در شرف دیدن وزیر امور خارجه، جان فاستر دالس هستید،
با سؤالات خبرنگاران کهنه کار با ملت روبرو شوید
نماینده مطبوعات کشور».
«در هفدهم ژوئن 1953، آقای وزیر،
مردم آلمان شرقی علیه رژیم کمونیستی قیام کردند و
روس ها توانستند وارد شوند و سرکوب شوند
... قیام را با نیروی مسلح سرکوب کنید.
ما در آن زمان عقب نشستیم و اجازه دادیم این اتفاق بیفتد.
آیا اگر این ... اگر این بود، دوباره به روشی مشابه می نشستیم؟
قرار بود این نوع قیام در لهستان رخ دهد؟
«خب، من فکر نمی کنم که ما نیروهای مسلح خود را بفرستیم
در آن شرایط به لهستان یا آلمان شرقی .
من شک دارم که آیا این کار سودآور یا مطلوبی باشد .
این آخرین چیزی است که این افراد در دنیا دارند
کسانی که برای پیروزی در استقلال تلاش می کنند، می خواهند.
این یک جنگ جهانی تمام عیار را تسریع خواهد کرد
و احتمالاً نتیجه آن نابودی همه این افراد خواهد بود."
زیرا او از حمایت ارتش لهستان و مردم لهستان برخوردار بود.
گومولکا در بحث خود با خروشچف پیروز شد.
گومولکا قول داد که لهستان بماند
یکی از اعضای وفادار پیمان ورشو.
در عوض او آزادی عمل بیشتری را در امور داخلی لهستان تضمین کرد.
هنگامی که سربازان شوروی دستور بازگشت به پادگان ها را دریافت کردند،
گومولکا خطاب به مردم گفت.
وعده گومولکا مبنی بر یک ملت آزادتر و لهستانی تر، تظاهرکنندگان را آرام کرد.
«گومولکا چند سال بعد به من گفت که صحبتی داشته است
با مارشال ژوکوف شوروی که مشروب می خورد.
ژوکوف گفت: «ما خیلی خوب آماده شده بودیم
که ما می توانستیم در سه روز در سراسر لهستان باشیم .
ما برنامه های بسیار دقیقی داشتیم.
و گومولکا پاسخ داد: "آیا برای چند نفر در هر دو طرف برنامه ریزی کرده بودید؟"
از بین می رفت؟"
مارکس، انگلس، لنین، استالین...
پس از مرگ استالین،
مجارستان تحت دیکتاتوری بی رحم ماتیاس راکوسی باقی مانده بود.
«این یک ضرب المثل در آن زمان بود، مثل یک شوخی بود.
در مجارستان فقط سه نوع آدم وجود دارد
- چه کسی در زندان بود، چه کسی در زندان است
و چه کسی به دلایل سیاسی در زندان خواهد بود ."
راکوسی مانند استالین رقبای خود را کشت و زندانی کرد.
اما از مردم انتظار می رفت که تشویق و هماهنگی کنند.
رهبری جدید کرملین با راکوسی مخالفت کرد.
یک مقام ارشد شوروی برای برخورد با او فرستاده شد.
«میکویان چرخ‌فروش ارمنی وارد شد.
من و راکوسی به استقبال او در فرودگاه رفتیم و او را با ماشین برگرداندیم.
تقریباً در مهمانخانه بودیم که میکویان رو به راکوسی کرد و گفت:
"رهبری شوروی تصمیم گرفته است که شما بیمار هستید."
خوب، راکوسی فکر نمی کرد بیمار است،
اما البته در آن روزها بیماری یک تصمیم سیاسی بود.
میکویان ادامه داد: «شما در مسکو نیاز به درمان دارید
بنابراین شما باید استعفا دهید."
شوروی به آندراس هگدوس اجازه داد تا نخست وزیر بماند.
اما اصلاح طلبان در حزب کمونیست مجارستان
به دنبال رهبری مستقل تر از مسکو بود.
آنها می خواستند ایمره ناگی مسئولیت را در دست بگیرد.
مانند گومولکا در لهستان، ناگی به عنوان یک رهبر در نظر گرفته شد که حزب را اصلاح می کند.
سفارت شوروی در بوداپست ناآرام بود.
«سفیر آندروپوف خطر احتمالی را احساس کرد و به مسکو هشدار داد.
خیلی تلگرام فرستاد، تماس تلفنی گرفت
و حتی خود به مسکو رفت.
او سعی کرد به همه هشدار دهد اما بیهوده بود.
خروشچف فکر می کرد که می تواند با این وضعیت کنار بیاید.»
با الهام از موفقیت گومولکا در لهستان،
هزاران نفر به خیابان های بوداپست ریختند .
دانشجویان و کارگران خواستار آزادی بیان شدند
انحلال پلیس مخفی و خروج نیروهای شوروی.
آنها پرچم مجارستان را با کنده شدن نشان کمونیست به نمایش گذاشتند.
«در نیمه راه پل مارگیت توسط زنان دانشجو متوقف شدم .
یکی از آنها از من کلاه نظامی خواست.
او رنگ های ملی مجارستان را به آن چسباند
و اعلامیه ای را در دستم فرو کردم.
شامل 14 خواسته بود.
من می توانستم با 13 مورد از این خواسته ها موافقت کنم ، اما نتوانستم با 14 مورد موافقت کنم.
که خواستار خروج نیروهای شوروی از مجارستان شد.
این خواسته ای بود که ما نمی توانستیم به آن برسیم."
تظاهرکنندگان پرتره های ایمره ناگی را حمل می کردند.
اصلاح طلبان کمونیست از او خواستند که مسئولیت را بر عهده بگیرد.
"ایمره ناگی ناگهان از خانه اش برده شد
به مجلس
و دقایقی صحبت کرد.
شروع کرد به گفتن "رفقا"
و سپس جمعیت غرش کردند و گفتند: "ما رفیق نیستیم."
ناگی حال و هوای مردم را اشتباه ارزیابی کرده بود.
مجارها خواهان تغییر فوری و ریشه ای بودند.
در مرکز بوداپست، جمعیتی هیجان زده بنای یادبود استالین را سرنگون کردند.
وقتی رهبری کمونیستی متزلزل مجارستان، ناگی سکوت کرد
از کرملین خواست تا ناآرامی های فزاینده را سرکوب کند.
«از فرمانده لشکرم در جگلد تلفنی تماس گرفتم .
او به من گفت، "باید به بوداپست بروید - فوری است!"
پرسیدم دستورات من چیست؟
به من گفتند وقتی به شهر رسیدم دستورات داده می شود.
داشتیم به شهر نزدیک می شدیم که غروب می شد.
ما فکر می کردیم که تنها چیزی که نیاز است نمایش قدرت است.
بعد صدای شلیک مسلسل را شنیدم
و فریادهای مردی که زخمی شده بود یا در حال مرگ بود.
سپس متوجه شدم که همه چیز قرار است جدی شود."
غیرنظامیان مسلح جلوگیری کرده بودند
نیروهای تانک شوروی از ورود به بوداپست.
مجارها خود را به کوکتل مولوتف مجهز کرده بودند.
تفنگ، مسلسل و شور و شوق.
"من نمی دانم اسلحه ها چگونه کار می کنند
اما یک مرد مسن تر، نام او Pista Baczi بود،
او می گوید "نگران نباش، من به شما آموزش می دهم!"
و بعد به اسلحه نگاه کردم بزرگتر از من بود!
برای من توضیح دادند و یکی دو بار به من نشان دادند.
و برای اولین بار مجبور شدم از آن استفاده کنم
من چشمانم را می بندم، زیرا، می دانید، از ترس، قبلا هرگز از اسلحه استفاده نمی کردم.
بنابراین
حالا به اطراف نگاه کردم و چند سرباز آنجا بودند
و یونیفورم خود را پاره کردند ، ستاره داشتند،
ستاره های روسی، بنابراین آنها آن را پاره کردند.
و آنها گفتند: "نگران نباش، دختر کوچک. ما از شما مراقبت خواهیم کرد!"
"چند بار می خواهم به خانه بروم.
شاید گلوله بعدی مال من باشد.
و شروع کردم به رفتن و وقتی بچه های 14، 15 ساله را دیدم که مرده بودند،
گفتم: دو سال و ربع در خدمت بودم .
من می دانم چگونه با اسلحه کار کنم.
و من به خانه می روم
و من این بچه ها را رها می کنم تا برای کشور ما بمیرند؟
شرم مرا آنجا نگه داشت.»
در طول چهار روز مبارزه، انقلابیون بوداپست بر سر موضع خود ایستادند.
تلفات سنگینی از هر دو طرف وارد شد.
ایمره ناگی آتش بس را ترتیب داد.
شوروی موافقت کرد که نیروهای خود را از بوداپست خارج کند.
کرملین امیدوار بود ناگی که اکنون نخست وزیر است،
می تواند اقتدار کمونیستی را احیا کند.
اما وطن پرست در ناگی در حال تسلط بود.
او با احتیاط تصمیم گرفت از انقلابیون مجارستان حمایت کند.
"من کاملا صادقانه به شما می گویم - و این فقط نظر من نیست،
این چیزی است که هر انقلابی فکر می کند
حداقل آنهایی که جرات دارند نظرات خود را بیان کنند.
ما فقط ایمره ناگی را به عنوان نخست وزیر خود به رسمیت شناختیم
زمانی که او در واقع انقلاب را تصدیق کرد.
وی اعلام کرد: این یک ضدانقلاب نیست.
این مبارزه برای آزادی است.»
در طول جنگ در بوداپست، بسیاری از مردم به زیرزمین پناه برده بودند.
با ظهور آنها بیشتر شهر خود را در ویرانه یافتند .
مجارها فکر می کردند که در انقلاب خود پیروز شده اند.
آنها برای سوگواری قهرمانان کشته شده خود بیرون آمدند .
خبرنگاران غربی به مجارستان هجوم آوردند تا یک پیروزی را گزارش کنند.
"امید داری الان چه اتفاقی بیفتد؟"
ما امیدواریم که کشور ما کاملاً آزاد باشد
و ما می توانیم کار کنیم و می توانیم ارتباط رایگان با غرب داشته باشیم..."
«مردم به شدت خوشبین بودند که زندگی تغییر کرده است.
در همه جای کشور سه رنگ مجارستان در حال پرواز بود
با کنده شدن وسط، نشان کمونیست پاره شد.
به نظر می رسید این کشور کاملاً آزاد شده بود.»
بسیاری از مجارها برای تضمین انقلاب خود به آمریکا و غرب چشم دوختند.
«پشت سر من دانوب آبی در بوداپست است.
صحنه اینجا به اندازه کافی آرام است
اما بقیه این شهر در یک آشوب خونین است.
برای بیش از یک هفته، شورشیان مجارستانی
به نشانه های استبداد شوروی حمله کرده اند .
گفتن به یک رکیک تبدیل شده است
از مردمی که آزادی خود را به دست آورده اند،
اما این تنها چیزی است که واقعاً می توان در مورد مجارهای امروزی گفت.
اینکه آیا آنها آزاد خواهند شد یا نه هنوز در این موضوع مطرح است،
اما اگر شجاعت کامل بتواند آزادی را به دست آورد، آنها پیروز خواهند شد."
توجه غرب با بحران دیگری دور از اروپا منحرف شد.
یک سرمایه گذاری نظامی فوق العاده در خاورمیانه آغاز شد.
کانال سوئز مصر مورد حمله بریتانیا، فرانسه و اسرائیل قرار گرفت.
با آمریکا مشورت نشده بود و خشمگین بود.
مجارها هم همینطور بودند.
ما برای مصاحبه با رئیس مقاومت در گیور رفتیم.
که شهر اصلی در غرب مجارستان است،
و با ما مصاحبه کرد. و بعد گفت: "شما خراب شدی
- شما انگلیسی ها و البته فرانسوی ها،
خیزش ما را ویران کرده اند
با شروع جنگ در خاورمیانه.
این روس ها را در موقعیتی قرار می دهد که در واقع می توانند عمل کنند
با مصونیت از مجازات، زیرا چشم جهان به همه خواهد بود
در خاورمیانه و نه مجارستان.
بنابراین آنها عصبانی بودند."
در حالی که ارتش شوروی دیگر در شهر نیست،
انقلابیون بوداپست انتقام گرفتند.
دفاتر حزب کمونیست ویران شد
پرچم سرخ سوخت
پلیس های مخفی سرنگون شدند.
"با ایمره ناگی در قدرت،
در خیابان های بوداپست عیاشی از خون ریزی برپا شد
و شهرهای دیگر
مردم را دیدم که با پاهایشان بسته می شوند،
مردم در ملاء عام تحقیر و زیر پا گذاشته می شوند."
شوروی نیروهای بیشتری را به مجارستان فرستاد.
نخست وزیر ناگی آخرین قمار را امتحان کرد.
با در نظر گرفتن اتریش،
آگی بی طرفی مجارستان را اعلام کرد
و طلاق از پیمان ورشو.
او به فشار بین المللی امیدوار بود
از سرکوب انقلاب توسط شوروی جلوگیری می کند .
«دولت ایمره ناگی یک دولت قانونی نبود.
بنابراین هر تصمیمی که در مورد پیمان ورشو گرفت ،
که مجارستان طبق قوانین خود به آن ملحق شده بود،
به بیان ملایم، نامعتبر بود."
سایر کشورهای کمونیستی، به ویژه چین،
خروشچف را به استفاده از زور ترغیب می کردند.
«این تصمیم برای پدرم بسیار پیچیده بود
همانطور که سه چهار روز فکر می کرد.
او با چینی ها، با دیگر نمایندگان و
یک بار تصمیم گرفتند از زور استفاده نکنند و گفتند نه.
باید از زور استفاده کنیم؟ آره؟ نه؟ آره؟ نه؟
در نهایت این تصمیم بود، بله استفاده از آن."
به ما گفته شد که برای ورود مجدد به بوداپست آماده شویم
چون وحشت شروع شده بود
ما نیروی اشغالگر نبودیم.
در عوض ما به عنوان ناجی وارد می شدیم
برای محافظت از مردم در برابر راهزنی و تروریسم.
می دانستیم که ممکن است آمریکایی ها از غرب هم وارد شهر شوند.
از فرمانده لشکر خود پرسیدیم: آیا این می تواند به معنای جنگ باشد؟
او گفت بله. این می تواند آغاز جنگ جهانی سوم باشد.»
در 4 نوامبر 1956 ارتش شوروی دوباره وارد بوداپست شد.
"من به ایمره ناگی زنگ زدم. و سپس این را می گویم،
'آقای. نخست وزیر،
همه نشانه هایی که مشاهده می کنیم، استخدام گسترده نیروها،
تیراندازی نامحدود و اکنون حمله
در مقابل محیط پایانی بوداپست؛
همه اینها به من نشان می دهد که ما در حال جنگ با اتحاد جماهیر شوروی هستیم.
من به شما به عنوان نخست وزیر توصیه می کنم
دولت برای ملت، برای جهان،
مجارستان در جنگ با اتحاد جماهیر شوروی به دلیل تجاوزات شوروی است.
او مرا عملاً لباس پوشاند
"بدون جنگ با اتحاد جماهیر شوروی!"
خروشچف پس از اینکه آمریکایی ها به او فهماندند دستور حمله را صادر کرده بود .
که تا آنجا که به آیزنهاور مربوط می شود،
مجارستان به حوزه نفوذ شوروی تعلق داشت.
خیلی دیر، ایمره ناگی از جهان درخواست کرد.
جنگنده های مجارستانی بیهوده منتظر کمک غرب بودند.
و این واقعیت که اگر غرب مداخله کرد،
این خطر بزرگ ایجاد یک جنگ جهانی را داشت
واقعاً به این معنی بود که ما نمی‌خواستیم شاهد قیام‌های فیزیکی باشیم،
و سیاست حداقل این بود که نکن، همچنین هیچ امیدی ایجاد نکن
از طرف کشورهای اقماری که ما مداخله خواهیم کرد."
«رادیو اروپای آزاد و آنها می گفتند:
صبر کن، دو... سه هفته، سه هفته دیگر،
ما وارد می شویم، ما به شما کمک می کنیم!
پس برای آخرین گلوله، آخرین قطره خون می جنگیم
ما نگه داشتیم و اتفاقی که افتاد این بود که به ما دروغ می گفتند
کسی نیامد."
انقلاب مجارستان در هم شکست.
هزاران نفر در این جنگ کشته شدند.
ایمره ناگی اعدام شد.
دویست هزار مجارستانی به اتریش گریختند
قبل از اینکه مرز توسط نیروهای شوروی مهر و موم شود.
میلیون ها نفری که در مجارستان ماندند زندانی بودند.
خروشچف دوباره پرده آهنین را تقویت کرده بود .