به عنوان یک حصار سیم خاردار شروع شد.
تقسیم یک شهر
زندانی کردن مردمش
همان تصویر جنگ سرد، دیوار برلین.
ممفیس، تنسی مارس 1958.
"من، الویس پریسلی،
به طور رسمی سوگند یاد کن
که ایمان و بیعت واقعی را تحمل خواهم کرد
به ایالات متحده آمریکا."
الویس پریسلی به آلمان غربی رسید.
گیتاریست معروف آمده است تا نیروهای ناتو را تقویت کند.
به ویژه سومین واحد تانک لشکر زرهی ایالات متحده."
آلمان غربی خط مقدم ناتو در امتداد پرده آهنین بود.
از سال 1955، آمریکایی ها ارتش جدید آلمان غربی را آموزش می دادند.
برخی فکر می کردند که این می تواند به معنای انگشت آلمان بر روی ماشه هسته ای ناتو باشد.
تسلیح مجدد آلمان برای بسیاری از اروپایی ها کابوس ایجاد کرد .
مهمتر از همه برای روس ها
تسلیحات جدید آلمان شرقی را نگران کرد
جمهوری دموکراتیک آلمان
جمهوری آلمان پیشنهادهای مختلفی برای جلوگیری از تسلیحات هسته ای آلمان غربی ارائه کرد.
اما نه پاسخی یافت، نه پژواک.
جمهوری دموکراتیک آلمان مستقیماً توسط سلاح های هسته ای تاکتیکی تهدید می شود.
پذیرفت که ارتش شوروی مستقر در قلمرو جمهوری آلمان،
همچنین باید خود را به سلاح های هسته ای تاکتیکی مسلح کند."
برلین، در اعماق قلمرو آلمان شرقی،
تحت اشغال مشترک متحدان سابق دوران جنگ بود.
اکنون 12000 سرباز انگلیسی، آمریکایی و فرانسوی در برلین غربی هستند
توسط نیم میلیون سرباز شوروی و آلمان شرقی محاصره شده بودند.
حقوق دسترسی غرب با توافق چهار قدرت محافظت می شد.
هر روز هزاران نفر آزادانه بین بخش های شوروی و غرب رفت و آمد می کردند.
مرز باز برلین به آلمان شرقی امکان دسترسی به غرب پر زرق و برق را می داد
که رهبران شوروی و آلمان شرقی می خواستند به آن پایان دهند.
«برلین غربی به طور فزاینده ای برای وجود جمهوری آلمان خطرناک می شد
و به وجود سوسیالیسم.
خروشچف پیشنهاد ایجاد شهر آزاد برلین را داد
با حقوق خاص خودش
با سیاست خارجی خودش، پلیس خودش
و نیروهای خارجی نمادین خودش."
«خروشچف فکر می‌کرد که باید بر آمریکایی‌ها فشارهایی وارد شود
و مکان آشکار برلین غربی بود
به طوری که این یک نوع شوک درمانی بود
من می گویم از طرف خروشچف ."
در نوامبر 1958، غرب پیشنهادهای خروشچف برلین را رد کرد.
اکنون خروشچف به رهبر آلمان شرقی، والتر اولبریخت، پیشنهاد صلح داد.
حقوق غرب را در برلین به خطر انداخت .
او گفت که اگر توافق حاصل نشود،
که برلین به آلمان شرقی واگذار خواهد شد
ظرف شش ماه
ما آن را به عنوان یک اولتیماتوم در نظر گرفتیم.
«آیزنهاور احساس می‌کرد که شوروی کاری انجام می‌دهد
واقعا به نفع آنها نبود
نظر او این بود که اگر قرار باشد درگیری واقعی وجود داشته باشد
بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی
به سرعت به سمت درگیری در مقیاس بزرگ و همه جانبه پیش خواهد رفت
جایی که همه چیز در آن کشیده می شود .
و این همان خطر بود ، این خطر بود.»
یک تهدید قرمز جدید برای برلین غربی.
تقاضای خروشچف از آمریکا، فرانسه و انگلیس
موافقت با پایان دادن به پیمان چهار قدرت حاکم بر برلین غربی،
تبدیل آن به آلمان شرقی سرخ، حکایت از یک بحران جدید و بزرگ دارد.
قدرت های غربی به شدت واکنش نشان دادند،
با تأیید عزم خود برای آزاد نگه داشتن شهر. این یک پاسگاه است..."
جان فاستر دالس، وزیر امور خارجه آمریکا ،
به دنبال زمینه مشترک برای معامله بر سر برلین،
با متحدان آمریکا مشورت کرد.
اما مذاکرات بین غرب و اتحاد جماهیر شوروی به جایی نرسید.
«تلاش برای یافتن سازش با شوروی همانجا بود
ما شروع کردیم به مشکل جدی،
زیرا هر امتیازی که به شوروی دادید
از سمت غربی خواهد بود
فرسایش موقعیت غرب در آنجا
و خود شوراها متعهد بودند
به وضعیتی در برلین که متحدان نمی توانستند آن را تحمل کنند،
پس تو قبلا بودی... یعنی وجود نداشت
نتیجه ممکن، نتیجه مذاکره که ممکن بود."
اما این گفتگوها خروشچف را متقاعد کرد که اولتیماتوم برلین خود را کنار بگذارد
و به سمت غرب بروید.
او بزرگترین هواپیمای جهان را برای سفر انتخاب کرد - ساخت شوروی.
در سپتامبر 1959، نیکیتا سرگئیویچ خروشچف
اولین رهبر شوروی بود که به آمریکا سفر کرد.
"خروشچف به آنچه می خواست رسید،
که سفر به ایالات متحده و رفتار برابر بود
و مبادله ای با آیزنهاور که به او داد
من فکر می کنم، یک ایده منصفانه که احتمالا اگر او بدون تحریک بیش از حد ادامه می داد
اقدامات روی زمین او می‌تواند بیشتر و بیشتر از طرف غربی خارج شود.»
در گفتگو با آیزنهاور، روحیه همکاری جدید بحران را کاهش داد.
اما امیدهای خروشچف برای آتش بس جنگ سرد تنها شش ماه دوام آورد.
در آستانه اجلاس بزرگ صلح ساز در پاریس،
یک هواپیمای جاسوسی آمریکایی U-2 در حریم هوایی شوروی سرنگون شد.
خروشچف عصبانی شد.
قله حتی قبل از شروع فروپاشی کرد.
1959: آلمان شرقی 10 سال موفقیت سوسیالیستی را جشن گرفت.
والتر اولبریخت، رهبر حزب، از پیشرفت سریع صنعتی می بالید
و از دموکراسی سوسیالیستی که آلمان قبلاً هرگز آن را نشناخت.
فیلم‌های رسمی بهشتی را برای کارگران و دهقانان به تصویر می‌کشند.
واقعیت کمبود و هرج و مرج بود.
مزارع خصوصی به زور جمعی شدند،
و منابع دولت به صنایع سنگین سرازیر شد
به قیمت کالاهای مصرفی
آلمان شرقی با اطاعت از مدل شوروی کپی برداری کرد.
به کنترل فکری مردمش.
رهبران آن مدعی شدند آلمان شرقی از طریق اراده محض به موفقیت دست یافته است.
اما با وجود سخت کوشی و اشتیاق،
تنها حمایت شوروی اقتصاد را حفظ کرد.
آلمان شرقی نمی‌توانست با شکوفایی روزافزون غرب رقابت کند.
نگاه مردم شرق به غرب بود
با آرزوی چیزی که شاید بگم
آنها دوست داشتند همان راحتی را داشته باشند،
همان کالاها، همان شانس ها،
و آنچه را که در آن زمان سوسیالیسم نامیده می شد، دیدند ،
نظامی که از آنها قربانی می‌خواست،
با چیزی جز وعده های آینده
و تا زمانی که مرزها باز بودند، رسیدن به آنجا نسبتاً آسان بود.
تنها کاری که باید انجام می دادی این بود که سوار مترو می شدی و در دنیای دیگری بودی.
و واقعاً یک سیستم دیوانه کننده بود. «تصور کن از آنجا می روی
سوسیالیسم، در گیومه، به سرمایه داری در دو دقیقه."
هر ماه هزاران آلمان شرقی
از مرز باز برلین فرار کرد و به غرب پناه برد.
اکثر پناهندگان جوان و ماهر بودند.
اما خروج آن‌ها اقتصاد آلمان شرقی را تا حد مرگ خونبار کرد .
"سرکارگر در کارخانه ای در شرق
نمی دانست روز بعد هنوز چند کارگر خواهد داشت
چون بخشی از نیروی کارش او را ترک کرده بود،
شرق را ترک کرده بود، نظام را ترک کرده بود تا به آنجا برود.
البته در آلمان غربی آنها تمام تلاش خود را کردند
که افرادی که از شرق آمده اند شغل پیدا کنند
و زندگی راحت به دست خواهد آورد ."
وقتی مردمش تخلیه شدند، اولبریخت مضطرب شد.
او از خروشچف خواست تا آلمان شرقی را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت بشناسد.
با کنترل بر مرزهای خود
خروشچف که ظاهراً دلسوز بود، برای زمان بازی کرد.
ایده یک پیمان صلح جداگانه با جمهوری دموکراتیک آلمان
عمدتا توسط اولبریخت مطرح شد،
که می خواستند جمهوری آلمان را به معاهدات ثابت ملحق کنند
و از نظر سیاسی آن را با کشورهای دیگر پیوند دهد.
اما خروشچف استدلال کرد که یک معاهده صلح جداگانه
جنگ سرد را تشدید خواهد کرد."
اولبریخت معتقد بود که صلح پایدار در اروپا وجود ندارد
تا اینکه هر دو ایالت آلمان شرقی و غربی به رسمیت شناخته شدند.
اما مسکو عجله ای نداشت.
مسئله آلمان
باید تا پس از انتخابات ریاست جمهوری آمریکا صبر کرد.
جان اف کندی در ژانویه 1961 به قدرت رسید.
او برای سیاست خارجی قوی تر آمریکا مبارزه کرده بود.
«فکر نمی‌کنم کمونیست‌ها در آستانه سقوط باشند.
من معتقدم باید قدرت بسازیم. ما باید برای آزادی بایستیم.
ما باید در سیاست خارجی خود قدرت نشان دهیم.»
کندی موافقت کرد که در ژوئن 1961 با خروشچف در وین ملاقات کند.
رئیس جمهور با کبودی وارد شد.
حمله او به کوبا کاسترو در خلیج خوک ها شش هفته قبل شکست خورده بود.
خروشچف به این نتیجه رسید که کندی ضعیف است.
او تصمیم گرفته بود رئیس جمهور جدید را قلدری کند.
"او احساس می کرد که این رئیس جمهور جوان جدید بی تجربه است
به ویژه پس از شکست او با خلیج خوک ها.
او با موقعیتی نه چندان قوی آمد .
او گفت: «اینجا را ببین، خیلی سال گذشته است
و کشورهای غربی هیچ کاری انجام نمی دهند
در مورد آلمان و پیمان صلح و به طور خاص در مورد برلین غربی،
بنابراین من می خواهم این موضوع را فشار دهم
در این دیدار با رئیس جمهور جدید به شدت ».
«آنچه خروشچف مدام می گفت این بود
ما تمام نیروهایی را که شما در برلین غربی دارید محاصره می کنیم
و هر زمان که بخواهیم می توانیم برلین غربی را بگیریم .
و کندی به او پاسخ داد:
"خب همینطور است،
ما در جنگ جهانی دوم جنگیدیم و آنها آنجا هستند
به خاطر جنگ جهانی دوم به حق.»
"او بسیار احساساتی شد،
خیلی عصبانی.
این جوان نمی خواهد با من بحث کند
موضوعی که بسیار مهم است
و این او را به شدت عصبانی می کند. و واقعاً روی نگرش او تأثیر گذاشت.
بنابراین او احساس متفاوتی نسبت به ...
برای یک چیز او می پذیرد که سخت است
اما از سوی دیگر گفت که به اندازه کافی عاقل نیست،
او سیاست خارجی را به خوبی درک نمی کند ."
«جلسه بی نتیجه بود
و هر چه بیشتر ادامه پیدا کرد، بیشتر آشکار شد.
سخت بود، ناامیدکننده بود.
ما را با بحران برلین مواجه کرد که هنوز فعال بود
و هیچ پیشرفتی در آن حاصل نشده بود."
"در کاخ سفید تابستانی در بندر هیانیس، ماساچوست،
مک نامارا وزیر دفاع و دین راسک وزیر امور خارجه
با پرزیدنت کندی در مورد کلمات شوم فزاینده گفتگو کنید
و اقدامات مسکو."
خروشچف اولتیماتوم خود را تجدید کرده بود و بودجه تسلیحاتی شوروی را افزایش داده بود.
کندی از مشاورانش خواست گزینه های نظامی آمریکا را فهرست کنند.
قابل تصور بود که فقط دو گزینه وجود داشته باشد:
تسلیم یا استفاده از نیروی هسته ای،
که به خوبی ممکن است برای شرق و غرب ویرانی به همراه داشته باشد.
بنابراین رئیس جمهور بسیار مضطرب بود
برای پیدا کردن یک مسیر میانی
در ماه ژوئیه، کندی از کنگره درخواست بودجه دفاعی اضافی کرد
و نیروهای ذخیره را به سلاح فراخواند.
«منبع مشکلات و تنش های جهانی مسکو است، نه برلین.
و اگر جنگ شروع شود، در مسکو آغاز شده است،
و نه برلین
زیرا انتخاب صلح یا جنگ عمدتاً با آنهاست، نه ما.»
«از همه روسای جمهور در دوره جنگ سرد
من فکر می کنم که موضوع هسته ای سخت ترین مشکل را متوجه کندی کرد.
او آن را خیلی جدی می گرفت و گاهی از این می ترسید
خداوند خوب او را روی زمین قرار داده بود تا جنگ هسته ای را آغاز کند، واقعاً،
و او قصد خروج از برلین را نداشت، مهم نیست که چه می شد.»
"این اشتباه است که دیگران به برلین نگاه کنند.
به دلیل موقعیت مکانی آن، به عنوان یک هدف وسوسه انگیز.
ایالات متحده آنجاست، انگلستان و فرانسه آنجا هستند،
تعهد ناتو وجود دارد و مردم برلین آنجا هستند.
از این نظر به اندازه بقیه ما امن است .
زیرا ما نمی توانیم امنیت آن را از امنیت خود جدا کنیم.»
"بنابراین او خیلی واضح گفت که قرار است دفاع کند
وضعیت برلین غربی و حضور نیروهایشان در آنجا.
اما وقتی به این یکی اشاره کرد، متوجه یک نکته شدیم، آن هم در صحبت هایش
وی خاطرنشان کرد که خط بین برلین غربی و شرقی خط آزادی است
و او چیزی در مورد آزادی نگفت
حرکت در سراسر این خط، برلین شرقی و برلین غربی."
«این یک واقعیت است که
ما قرار نبود در مورد کاری که شوروی در سمت خود در برلین انجام داد، بجنگیم
و اینکه به احتمال زیاد خروشچف بوده است
با سخنرانی جولای به درک موضع آمریکا کمک کرد .»
با تاریک شدن بحران برلین، جریان پناهجویان تبدیل به سیلاب شد.
ترس از فروپاشی آلمان شرقی افزایش یافت،
درگیری نیروهای ناتو و شوروی
«همه می دانستند که قرار است اتفاقی بیفتد.
نه لزوما فقط از جو بلکه برای هفته ها
هزاران و هزاران نفر روبرو شده بودند و
همه متوجه شدند که به نوعی،
آلمان شرقی باید واکنش نشان دهد."
تا ماه جولای، آلمان شرقی مستاصل شده بود.
آنها از شوروی التماس کردند که اجازه دهند جلوی جریان را بگیرند.
اولبریخت به سفیر ما اشاره کرد
که آنها از وعده هایی که ما به آنها برای امضای معاهده صلح داده بودیم خسته شده اند
و کنترل را در دست بگیرید
وعده هایی که در سال های 1958، 59، 60 و دوباره در سال 1961 داده شده بود .
اولبریخت گفت که تمام این وعده ها عملی شد
تحریک تخلیه جمعیت بود.
یا باید اقدام می‌کردیم یا صحبت در مورد آن را متوقف می‌کردیم."
کنترل مرزهای آلمان شرقی تشدید شد.
توسط اطلاعات غربی کشف نشده است،
خروشچف و اولبریخت در حال برنامه ریزی اقدامات سخت گیرانه تری بودند.
مدتی بعد پاسخی از مسکو برگشت
که نیکیتا سرگئیویچ خروشچف موافق است
به بسته شدن مرز با آلمان غربی
و با برلین غربی
پیشنهاد می کند مقدمات لازم انجام شود.»
«ارتش ملی خلق، پلیس مردمی،
امنیت دولتی گمرک، اداره حمل و نقل
همه در منطقه برلین گرد هم آمدند .
آنها تحت نظارت دقیق قرار گرفتند
و اجازه نداشتند با خانواده خود تماس بگیرند.
حتی تلفن هم نداشتند.
برای چهار تا شش هفته آنها در انزوا کامل روی آماده سازی کار کردند."
در 12 اوت، نیروهای شوروی و آلمان شرقی بسیج شدند.
«در ساعت 23 به ما دستوراتمان داده شد
و گفت که در 24 ساعت مرز با برلین غربی
با نیروی نظامی بسته می شود.
همه سربازان کاملا مسلح بودند.
شبه نظامیان مردمی دارای تپانچه و مسلسل خودکار بودند
هر سلاحی که می توانستند در دست بگیرند."
در اوایل صبح، نیروهای آلمان شرقی آماده بودند.
به ترتیب نبرد در امتداد مرز بخش صف آرایی کردند .
آخرین ساعت برلین به عنوان یک شهر بود.
صبح روز یکشنبه 13 اوت، برلینی ها از خواب بیدار شدند و شهری تقسیم شده را پیدا کردند.
تیم هایی از کارگران تحت گارد مسلح
شروع به ایجاد یک مانع سیم خاردار از طریق مرکز کرد.
«خروشچف برای این رویداد آماده می شود
تمام تلاش خود را برای به حداقل رساندن یا بهتر بگوییم پیشگیری انجام داده است
هرگونه درگیری نظامی بین ما و ایالات متحده
و کشورهای غربی
به طور خاص، خروشچف به اولبریخت گفته است
دو روز قبل از اینکه این اتفاق بیفتد،
که او، اولبریخت، این دیوار را خواهد ساخت
اما او نباید حتی یک اینچ تجاوز کند
حقوق آمریکا و غرب
بنابراین ما انتظار واکنش بسیار شدید را داشتیم
اما ما انتظار هیچ درگیری نظامی بین خود را نداشتیم .»
روایت: مانع برلین را شکافت.
خانواده ها از هم پاشیدند.
پدرم در واقع مرا از خواب بیدار کرد و گفت: می دانی مرز را بسته اند؟
بود
غیر قابل درک. میدونی خیلی عجیب بود
و
بعد مادرم با گریه وارد شد
و خواهر بزرگترم و ما فکر می کردیم، می دانید،
"چگونه خواهرم را برگردانیم؟"
خواهرم، آن تابستان، بیرون از برلین شرقی نزد عمه ام مانده بود.
بنابراین همه ما S-Bahn را گرفتیم
و این یک هرج و مرج مطلق بود. وحشتناک بود ، مردم گریه می کردند، فریاد می زدند،
برخی ترسیده بودند، برخی عصبانی بودند
و
فقط یادمه خیلی ترسیده بودم فکر کردم
ما هرگز خواهرم را نخواهیم دید به اصطلاح او گم شده است."
"پیرزن رقت انگیز
با ترس از سه پله بالا رفت
به یکی از این Trapos [پلیس حمل و نقل]
و گفت: قطار بعدی به برلین غربی کی است؟
چون همه این مردم نشنیده بودند.
اولین خبر نیمه شب از رادیو برلین شرقی بود
و این افراد با این فکر به ایستگاه آمدند که می توانند به برلین غربی بروند.
و هرگز لحن تمسخر آمیزی را که این تراپوس به او گفت، فراموش نخواهم کرد :
"دیگر هیچ کدام از اینها نیست، مادربزرگ، شما اکنون در یک تله موش نشسته اید."
«مردم به ما فحش می دادند.
ما احساس می کردیم که به سادگی وظیفه خود را انجام می دهیم
اما از هر طرف سرزنش می شدیم .
مردم برلین غربی بر سر ما فریاد زدند و تظاهرکنندگان شرقی بر سر ما فریاد زدند.
همان وسط ایستاده بودیم.
آنجا سیم خاردار بود، ما نگهبانان بودیم،
برلینی های غربی، برلینی های شرقی.
برای یک جوان، وحشتناک بود."
خشم مردم برلین غربی به جوش آمد:
آنها علیه تقسیم شهر خود تظاهرات کردند.
آنها نمی توانستند باور کنند که متحدان غربی
اجازه خواهد داد که موانع باقی بمانند.
تظاهرات ادامه یافت، اما غرب اعتراض چندانی نکرد.
شهردار ویلی برانت سعی کرد جمعیت را آرام کند.
او از خونریزی می ترسید اگر آنها به موانع حمله کنند.
متحدان مطمئن نبودند که چگونه واکنش نشان دهند. حقوق غرب به چالش کشیده نشده بود.
«ما عصبانی بودیم
و همچنین ناامید.
شهردار نتوانست فرماندهان متفقین را متقاعد کند
حتی یک اعتراض کوچک انجام دهد.»
«مردم نمی‌دانستند که دقیقاً چه خبر است.
تقریباً 12 ساعت بود که واقعاً ثبت شد
که این قرار بود یک مهر و موم کامل مرزهای بخش داخلی باشد .
هیچ کس کاملاً مطمئن نبود که در مورد موضوع چه باید بکند،
دامنه آن دقیقا چه بود
تمرکز همه برنامه ریزان روی تهدید بود
ضرورت احتمالی اقدام نظامی
برای جلوگیری از حرکت شوروی در برلین.
و اینجا ناگهان همه راحت شدند
تا دریابند که شوروی راهی پیدا کرده است
تا مشکلشان با پناهندگان حل شود
به نحوی که حقوق متفقین را تحت تأثیر قرار ندهد».
برای متحدان، مرزهای بسته وضعیت متشنج برلین را تثبیت کرد.
این برلینی های معمولی و خانواده هایشان بودند که بهای آن را پرداختند.
در برلین شرقی، یک سرباز آخرین فرصت خود را برای فرار دید.
«ساعت 2 برای سربازانم تعیین تکلیف کردم.
من جلو بودم و بقیه را پهن کردم که مشکوک به نظر نرسد.
کسی متوجه چیزی نشد.
از ساعت 2 تا 4
به موقعیت فکر می کردم و فکر می کردم تصمیم درست چه بود.
باید پدر و مادر و خواهرم را ترک کنم.
بالاخره تصمیم گرفتم
ساعت 4 از روی سیم خاردار پریدم .
سپس در غرب بودم و با تشویق فراوان از من استقبال کردند.
من اولین نفر بودم."
سه روز بعد، بلوک های سیمانی جایگزین سیم خاردار شدند.
در امتداد مرزهای بخش، دیوار برلین بلند شد و شهر را به دو قسمت تقسیم کرد.
در برلین غربی روحیه پایین بود.
اعتماد به حفاظت متحدین از بین رفت.
شهردار ویلی برانت نامه ای خشمگین به پرزیدنت کندی فرستاد و خواستار اقدام شد.
"ایده این بود، زیرا هیچ واکنشی در واشنگتن وجود نداشت،
ما باید این موضوع را به رئیس جمهور روشن می کردیم
که ممکن است در روحیه فروپاشی شود،
از دست دادن اعتماد
چیزی فراتر از اعتراض باید انجام می شد.»
«من فکر می‌کنم شاید به زبان ساده بگویم که او عصبانی بود.
او داشت
کندی احساس کرد که نشان داده است که آماده رفتن به آستانه جنگ است.
شاید حتی در آستانه جنگ برای دفاع از برلین،
و اینجا از او انتقاد می کردند که هیچ کاری نکرده است
به قول یکی، یک شهردار صرف.»
اما کندی متوجه شد که یک ژست لازم است،
نشانه ای از اینکه آمریکا همچنان قصد دفاع از برلین غربی را دارد.
دستور نمایش قدرت داد.
یک کاروان نیروهای آمریکایی به برلین از اتوبان فرستاده شد
در سراسر آلمان شرقی
طرح آزمایش واکنش آلمان شرقی بود.
و برای تایید مجدد حقوق دسترسی متفقین به برلین.
آمریکایی ها متوقف شدند و شمارش شدند.
آن ها منتظر ماندند...
و رها شدند.
نیروها به سلامت رسیدند.
معاون رئیس جمهور آمریکا، لیندون جانسون،
به عنوان نماینده شخصی کندی به شهر پرواز کرد .
ژنرال لوسیوس کلی، قهرمان هواپیمای برلین، او را همراهی می کرد.
جانسون پیامی از رئیس جمهور کندی آورد.
"او از شما می خواهد که بدانید
عهدی که به آزادی داده است
برلین غربی
و حقوق دسترسی غرب به برلین محکم است.»
در شرق، مردم خطر مرگ را به جان می‌خرند تا از آخرین ریزه‌های دیوار بگریزند.
ناگهان دیدم دوستم در حال دویدن است و با خود گفتم:
"اوه خدای من، تو قرار نیست موفق شوی."
و من نتوانستم بدوم، تبدیل به ستونی از نمک شدم.
و پیرزنی به من گفت: برو دختر، تو هم بدو.
تو هنوز جوانی، فرار کن!"
بنابراین من تازه شروع به دویدن کردم.
دوستم صورتش را زخمی کرده بود، اما من فقط ژاکتم را پاره کرده بودم.
جدا از آن من آسیبی ندیدم.
ما فوق العاده خوشحال بودیم،
خندیدیم و گریه کردیم
ما تازه موفق شده بودیم."
بسیاری دیگر برای آزادی شیرجه زدند.
«یک روز به خانه برنگشت.
منتظر بودم و منتظر بودم.
نه شب آمد و نه روز بعد
و من فکر کردم: "چی شده؟"
و بعد برادر شوهرم آمد.
"مگه نمیدونی؟" او گفت. او در غرب است.
تمام دنیای من فرو ریخت.
مجبور شدم وسایلش را از سر کار جمع کنم.
مثل جمع کردن وسایل یک مرده بود .»
بعدها هاینز کارستنز به همسرش کمک کرد تا فرار کند.
جایی که مرز از وسط خیابان می گذشت،
پنجره ها مشرف به غرب بود.
کمک به مردم برای فرار تبدیل به یک تکلیف معمولی شد
برای آتش نشانی برلین غربی
"این رسم شد که افرادی که می خواستند فرار کنند،
افرادی که می خواستند بروند،
تکه های کوچک کاغذ را از پنجره ها به داخل برنائر استراسه پرت می کرد.
شماره ساختمان، طبقه، پنجره
پنجره دوم یا سوم روی آن نوشته شده بود،
و زمان، برای مثال ساعت 10،
که می خواستند بپرند.»
«اینجا شاید دراماتیک‌ترین صحنه‌هایی است که از برلین بیرون آمده است.
بیرون آوردن وسایل از پنجره یک آپارتمان
مشرف به مرزهای غربی و آزادی،
یک فراری آماده پریدن به مکان امن است
به توری که پلیس و آتش نشانان برلین غربی در دست داشتند.
اکنون در اینجا یک قسمت نجات است که حتی فوق العاده تر است.
تلاشی توسط آلمانی های دلسوز انجام می شود
برای اطمینان از فرار یک زن شجاع
در حالی که پلیس کمونیست سعی می کند او را از پنجره عقب بکشد،
در زیر چنگ آزادی وجود دارد.
سکانسی خونسرد که دوربین خبر روز
نتیجه چشمگیر خود را دنبال می کند.
او بالاخره در امان است!"
آلمان شرقی حتی این آخرین روزنه را مسدود کرد.
مردم در دریاچه ها و کانال ها شنا کردند،
زیر قطار چسبیده،
در اتومبیل ها پنهان شد، از موانع زیر آتش بالا رفت.
صدها نفر شکست خوردند. خیلی ها مردند.
با وجود رنج های انسانی،
آلمان شرقی دیوار را به عنوان سنگر صلح توجیه کرد.
"وقتی سیم خاردار را گذاشتند،
بحث اصلی این بود که صلح حفظ شده است.
مسئله مشکلات داخلی نبود .
اولبریخت در برابر مشکلات اقتصادی پرده سکوت کشید .
آنها همیشه از سد ضد فاشیستی صحبت می کردند،
رسماً اینطور توصیف شد
سنگر محافظ."
«آنها این کار را به عنوان یک ضرورت انجام دادند
و من فکر کردم، "این چه نوع سیستمی است
که فقط می تواند وجود داشته باشد
با نگه داشتن...
با نگه داشتن آنها با قدرت
در وثیقه خودشان.
و دیوار نماد واقعی یک شکست بود،
از حقارت."
فرارها ادامه یافت. کشتار ادامه داشت
خطوط تلفن قطع شد.
حالا دو شهر دیگر نمی توانستند صحبت کنند.
در چند نقطه عبور متفقین، تنش بالا بود.
در ماه اکتبر یک دیپلمات آمریکایی توسط گارد آلمان شرقی متوقف شد
هنگامی که او برای بازدید از تئاتر در برلین شرقی در حال عبور بود.
آمریکایی ها تصمیم گرفتند این موضوع را مطرح کنند
و حق خود را برای حرکت آزاد در برلین اعلام کنند.
لوسیوس کلی به صحنه بازگشته بود.
"محاسبات کلی این بود که شوروی مسئول برلین شرقی بود.
نه آلمان شرقی،
و او مصمم بود که شوروی
مسئولیت خود را در آنجا تشخیص خواهند داد ."
برای آزمایش واکنش آلمان شرقی،
کلی به سربازان مسلح آمریکایی دستور داد تا وسایل نقلیه را به عقب اسکورت کنند
و در آن سوی مرز در ایست بازرسی چارلی.
او یک بار به من گفت، او گفت:
من در اوایل بازی برخورد با روس ها را یاد گرفتم. اگر...
روس ها یک چیز را درک می کنند و آن زور است، آن قدرت است.
شما هرگز نباید با روس ها مذاکره یا معامله کنید
بدون داشتن موقعیت قدرت».
برای تاکید بر نقطه نظرات خود، کلی تانک ها را به سمت ایست بازرسی حرکت داد.
روس ها تانک ها و تفنگ های خود را بالا آوردند.
دو طرف بشکه به بشکه مقابل هم قرار گرفتند.
«تلفن در پست فرماندهی زنگ خورد.
او گفت: "اجازه دهید با ژنرال کلی صحبت کنم ". گفتم این کیه؟
او گفت: "این افسر پلیس نظامی در پاسگاه چارلی است." او گفت
مسیح مقدس! او گفت: "روس ها به زور وارد اینجا شده اند."
او گفت: "آنها تانک دارند".
او گفت: "بالون در حال آماده شدن برای بالا رفتن است." او گفت،
"اجابت مزاج نزدیک به فن است."
«وضعیت خطرناک بود.
تانک ها روبه روی هم ایستاده بودند.
به خدمه تانک ما گفته شد که خویشتن داری کنند،
هیچ دلیلی برای تحریک ایجاد نکند ."
جدیت مرده آن هر ساعت بیشتر می شد.
نیروهای غربی به حالت آماده باش درآمدند، فرماندهی راهبردی هوایی به حالت آماده باش درآمد.
ناتو به حالت آماده باش درآمد
نیروها در سرتاسر جهان پراکنده می شدند
و هیچ کس نمی دانست که آیا شدت وضعیت در برلین تشدید شده است،
نقطه درد بعدی کجا خواهد بود ."
«خروشچف به فرمانده نیروهای شوروی در آلمان دستور داد
اگر غرب از زور استفاده کرد، باید با زور پاسخ دهد.
من یک گوشی داشتم که از یک گوشم اطلاعات دریافت می کرد
از مقر نظامی شوروی در آلمان.
تلفن دیگر به کرملین متصل بود.
به محض دریافت اطلاعات به کرملین گزارش دادم
در فریدریش استراسه چه می گذشت .
«پرزیدنت کندی پیامی برای خروشچف فرستاده بود
از طریق یک کانال خصوصی جدید که فقط یک ماه قبل تأسیس شده بود،
برای یک کانال پشتیبان بین کاخ سفید و خروشچف.
و اینکه پرزیدنت کندی از خروشچف خواسته بود که اولین حرکت را انجام دهد.
«آمریکایی ها پیام دادند.
در این بیانیه آمده است: برای اینکه ما تانک های خود را بدون از دست دادن حرکت دهیم،
شما باید تانک های خود را به فاصله معینی برگردانید.
تانک های ما در 200 متری آمریکایی ها ایستاده بودند.
«تانک سرب شوروی موتور خود را روشن کرد و عقب نشینی کرد
حدود 5 یا 10 متر
و ما دستوراتی را دریافت کردیم که تانک های آمریکایی را در اختیار داشته باشیم
دقیقاً به همان فاصله برداشته شود."
«این دلیل کافی برای شروع جنگ نبود .
خود خروشچف گفت:
ما به خاطر برلین جنگ جهانی سوم را راه اندازی نمی کنیم.
آمریکایی ها هم متوجه این موضوع شدند.»
سربازان عقب نشینی کردند، اما دیوار باقی ماند.
آلمان شرقی آن را بالاتر ساخته است،
و آن را با نرده ها، سیم های بند و تله مخزن پشتیبان کرد.
در طول سال اول، 50 آلمانی در تلاش برای عبور از غرب جان خود را از دست دادند.
یکی از آنها پیتر فچتر 18 ساله بود .
"آمریکایی ها جمع شدند. سربازها در یک طرف جمع شدند و کاری انجام ندادند
و در طرف دیگر جمهوری آلمان. پلیس اونجا
کنارشان ایستاده بودند و کاری انجام نمی دادند
و این مرد جوان جمع شده بود. یادم می آید که مثل S شکل دراز کشیده بود
و ابتدا فریاد زد، گریه کرد، فریاد کمک خواست
و هر چه ساعت ها می گذشت صدایش ضعیف تر و ضعیف تر می شد.
آنقدر دل انگیز بود که
در میانه ناکجاآباد انسانی در حال مرگ بود
و دو گروه روبروی هم قرار گرفتند،
آنقدر نگران بودند که نمی توانستند عمل کنند زیرا نمی دانستند دیگری قرار است چه کند.
"این بود، بود،
واقعا وحشتناک بود
تو همانجا ایستاده بودی و فکر می کردی که او در حال مرگ است
و شما نمی توانید کاری انجام دهید منظورم این است که من تا به حال در چنین موقعیتی قرار نداشته ام،
نه بعد از آن، جایی که واقعاً یک نفر را در حال مرگ می بینید
و شما نمی توانید کاری انجام دهید
و مطمئنم که بقیه اطرافیانم همین احساس را داشتند."
دیوار نماد عالی ظلم و ستم جنگ سرد بود
و تقسیم اروپا
پیامش تلخ بود:
هرچه فراتر از این خط اتفاق افتاد،
غرب ممکن است ناله کند، اما دخالت نمی کند.
"دیوار
واقعاً برای خروشچف راهی برای خروج بود .
و اگر چه موضوع برلین همچنان مورد بحث قرار می گرفت،
دیگر در وضعیت بحرانی نبود ،
همانطور که قبل از دیوار بود."
در سال 1963 پرزیدنت کندی از برلین غربی بازدید کرد.
«آزادی تقسیم ناپذیر است
و هنگامی که یک نفر برده شود،
همه رایگان نیستند وقتی همه آزاد هستند،
و ما می توانیم منتظر آن روز باشیم،
زمانی که این شهر به عنوان یکی و به این کشور ملحق شود .
و این قاره بزرگ اروپا در جهانی صلح آمیز و امیدوار.
وقتی بالاخره آن روز فرا رسد، همانطور که خواهد بود،
مردم برلین غربی می توانند رضایت کامل داشته باشند
با توجه به اینکه آنها تقریباً دو دهه در خط مقدم بودند.
همه آزادگان،
هر کجا که زندگی کنند، شهروند برلین هستند
و بنابراین به عنوان یک انسان آزاد
من به کلمات افتخار می کنم،
'من یک برلینی هستم.'"