1966. مائو تسه تونگ، خدا در ملت خودش،
بلای ایالات متحده
و نماد انقلاب در جهان است.
شش سال بعد، مائو دشمن را در آغوش گرفت.
"در قله، چهره به چهره،
دو رهبر که سرنوشت یکی از سه نفر روی زمین را هدایت می کنند.
چو ان لای می گوید دروازه تماس دوستانه بالاخره باز شد.
1949: انقلاب در چین.
ارتش آزادیبخش خلق به عنوان قهرمان در پکن مورد استقبال قرار گرفت.
به رهبری مائو تسه تونگ،
کمونیست ها در جنگ داخلی علیه ملی گرایان پیروز شده بودند.
حمایت شوروی غیرقابل اعتماد بود.
چینی‌ها احساس می‌کردند که آن را به تنهایی مدیریت کرده‌اند.
حزب کمونیست فوق العاده به نظر می رسید.
دموکراتیک بود. برابری طلب بود.
وعده غذا را برای همه می داد.
و البته آرمان کمونیسم به تدریج وارد روحیه من شد.
آمریکایی ها از دست دادن چین، بهترین دوست خود در آسیا، ویران شدند.
آه، ما احساس کردیم که آنها به تمام امیدهای ما خیانت کرده اند
و انتظارات ما از آنها
ما از لحاظ عاطفی با آنها درگیر شده بودیم ،
و سپس آنها این کار را با ما کرده بودند - آنها رفته بودند و کمونیست شده بودند.
در اول اکتبر، مائو تسه تونگ به جمعیت در میدان تیان آن من گفت
که چین جدیدی متولد شد.
کشور در هرج و مرج و فرسودگی پس از سال ها جنگ بود.
مائو به کمک خارجی نیاز داشت.
یکی از اولین اقدامات مائو بازدید از مسکو بود.
برای دریافت حمایت نظامی و کمک های اقتصادی.
مولوتوف وزیر امور خارجه با وی در ایستگاه دیدار کرد
و بیشتر دفتر سیاسی.
مائو سپس برای ملاقات با استالین به کرملین رفت .
مائو برای مدتی طولانی، بسیار طولانی، دست استالین را فشرد .
استالین به آرامی به استقبال او آمد .
او می دانست چگونه نقش دولتمرد را بازی کند.
استالین بازیگر فوق العاده ای بود
و مثل مائو عجله نکرد.
او از استالین نمی ترسید. او هم به او مشکوک نبود .
سوال این بود که آیا آنها می توانند زمینه مشترک پیدا کنند؟
مائو طرز فکر خاص خود را داشت ، استالین نیز روش خود را داشت.
اما مائو عجله زیادی نداشت.
مائو باید صبور بود.
او می خواست پیمان دوستی چین و شوروی را منعقد کند
بدون دادن امتیازات زیاد
اما استالین، همانطور که مائو نسبت به مائو محتاط بود، عجله ای هم نداشت.
دیدار مائو دو ماه به طول انجامید.
او از کارخانه ها بازدید کرد و فیلم های الهام بخش درباره رهبران روسیه به او نشان داده شد
مانند تزار پتر کبیر.
مائو می خواست دریا را ببیند.
او هرگز دریای واقعی ندیده بود.
و استالین گفت، البته، مطمئنا.
خارج از لنینگراد ما خلیج فنلاند را داریم،
که مثل دریاست
در اینجا یک قطار برای شما و یک راهنما است.
برو! از آن لذت ببرید!
در فوریه 1950، چین و شوروی یک معاهده دفاعی متقابل امضا کردند.
این معاهده همچنین کمک به چین را تضمین می کرد.
در آن زمان این نگرش در همه جا وجود داشت که مسکو و
کمونیست‌های چینی دست در دست هم به هم پیوسته بودند.
این توسط بسیاری به عنوان بخشی از a
توطئه جهانی و از این رو تا حدودی ترسناک بود.
اما برای مائو، چین همیشه اول بود.
مائو گفت: یک معاهده می تواند برای 10، 20 یا 50 سال امضا شود.
مهم نیست.
اما نباید دست ما را ببندد.
مائو با قدردانی کمک کارشناسان شوروی را پذیرفت
در بازسازی صنعت چین
ما از اتحاد جماهیر شوروی آمده بودیم،
جایی که اساس اقتصاد دولتی طرح بود.
بنابراین برای رفقای چینی خود توضیح دادیم
که این طرح اساس مطلق همه چیز بود.
توسعه کشور، اقتصاد،
و نه تنها اقتصاد، بلکه سایر شاخه های دانش."
حاکمان چین اصلاحات ارضی رادیکال را آغاز کردند.
زمین از مالکان خصوصی گرفته شد و به دهقانان واگذار شد.
زمین داران سابق محکوم و تحقیر شدند.
یک میلیون نفر جان خود را از دست دادند.
در ژوئن 1950، کره شمالی،
با حمایت شوروی و چین به کره جنوبی حمله کرد.
«حمله ناگهانی کره شمالی
به نیروهای باریک زیر موازی 38 یک ضربه مرگبار وارد کرد.
او به سرعت به صحنه سربازان آمریکایی رسید
به مارشال استالین و استراتژیست های چشم سردش شوک بدی وارد کرد.»
نیروهای تحت فرمان سازمان ملل
مهاجمان را به مرز چین برگرداند .
چین از حمله به خاک خود می ترسید.
دشمن اصلی آمریکا بود.
در آن زمان همه تبلیغات علیه آمریکا بود.
پرولتاریای کل جهان باید متحد شود تا از شر سرمایه داران خلاص شود.
آمریکا یک کشور سرمایه داری بود و بنابراین باید از شر آن خلاص می شد.
زیر پرچم "کمک کره، مرگ بر امپریالیسم آمریکا"
بیش از یک میلیون سرباز چینی از مرز به کره عبور خواهند کرد.
جنگ کره سه سال طول کشید
و جان بیش از نیم میلیون چینی را گرفت.
در چین، تماشاگران سینما فیلم تماشا کردند
برداشت سپر و رکوردهای جدید صنعتی.
یک آهنگی بود که ما آن زمان می خواندیم.
مسکو-پکینگ نام داشت.
مردم آن را در روسیه و چین می خواندند.
گفت: «روس‌ها و چینی‌ها برای همیشه برادرند».
رفیق استالین به من تاکید کرد،
"شما، آرخیپوف و تیم شما باید همیشه این را به خاطر بسپارید."
تولید فولاد معیاری برای مردانگی ملی بود.
موفقیت اولین برنامه سه ساله جشن گرفته شد.
اما کمک های شوروی، اگرچه هیجان انگیز بود، باید پرداخت می شد.
ما چینی ها نسبت به شوروی بسیار مشتاق بودیم.
آنها برادر بزرگتر ما بودند،
بهترین دوست ما؛
انتظار داشتیم که از ما استقبال گرمی کنند.
اولین بار که به شوروی رفتیم ، ما را به یک ضیافت بزرگ دعوت کردند.
خیلی خوب خوردیم، واقعا غذای خوبی بود.
اما چیزی که انتظارش را نداشتیم این بود که این در واقع رایگان نبود
آنها بیش از 9000 روبل برای آن درخواست کردند . ما خیلی شوکه شدیم.
مرگ استالین در سال 1953 تأثیر عمیقی در چین داشت.
با وجود تردیدهای مائو
او به اقتدار آهنین رهبر شوروی احترام گذاشته بود.
پس از جنگ قدرت در کرملین،
نیکیتا خروشچف به عنوان رهبر جدید شوروی ظاهر شد.
او و دفتر سیاسی خود برای حفظ اتحاد از چین بازدید کردند.
اندازه و قدرت بلوک کمونیستی
دولت جدید آمریکا را بیش از پیش مضطرب کرد.
ما می توانیم ببینیم که چین عامل اصلی همه مشکلات ما در آسیا است.
اگر چین کمونیست نمی شد، ما در کره جنگ نداشتیم.
اگر چین کمونیست نبود، در هندوچین جنگی رخ نمی داد.
هیچ جنگی در مالایا رخ نخواهد داد.
امروزه تقریباً 540 میلیون نفر وجود دارد
که می توان در کنار ملت های آزاد حساب کرد.
800 میلیون در طرف کمونیستی وجود دارد .
و 600 میلیون نفر دیگر هستند که باید غیرمتعهد حساب شوند.
آمریکا هر کاری کرد تا جلوی گسترش کمونیسم را بگیرد.
برای جلوگیری از حمله چین به پایگاه ملی گرایان چینی
فورموسا یا تایوان،
ایالات متحده بودجه ساخت نظامی در جزیره را تامین کرد.
ژنرالیسیمو چیانگ کای شک، همراه با مشاوران آمریکایی خود،
نیروهای ملی گرای چینی آزاد را در رژه روز استقلال مرور می کند.
بیش از نیم میلیون سرباز، ملوان، هوانیروز و تفنگدار دریایی
هدف نهایی و هدف زندگی آنها بازگشت به سرزمین اصلی چین است."
دولت ملی گرا مصمم به دفاع بود
دو جزیره کوچک در سواحل چین ، Quemoy و Matsu.
از دیدگاه ایالات متحده ، این جزایر کوچک
نزدیک به سرزمین اصلی هیچ اهمیتی نداشت.
از سوی دیگر، ...
ناسیونالیست های چینی به آنها به عنوان نمادهایی نگاه می کردند که چه چیزی...
ایالات متحده به آنها کمک خواهد کرد.
علاوه بر این، چیانگ کای شک بخش عظیمی از ...
... ارتش در این جزایر کوچک.
در سپتامبر 1954، کمونیست ها جزیره Quemoy را گلوله باران کردند.
سه ماه بعد، واشنگتن یک معاهده دفاعی متقابل با تایوان امضا کرد.
«تقریباً بلافاصله، واحدهای اصلی ناوگان هفتم به فورموسا منتقل می‌شوند
برای تقویت گشت زنی ایالات متحده و ناسیونالیست ها
در تنگه و در امتداد سرزمین اصلی.
این اقدام به تعهد ایالات متحده پایبند است
برای مقابله با خطر مشترک، کمونیسم."
نمایش قدرت آمریکا نتوانست چالش کمونیستی چین را متوقف کند.
کشورهای متحد با هم قدرت زیادی در این منطقه دارند.
ایالات متحده به ویژه دارای نیروی دریایی و هوایی است
در حال حاضر به سلاح های جدید و قدرتمند دقیق مجهز شده است.
جنگ همه جانبه نزدیکتر شد. آمریکا تهدیدات هسته ای کرد
آیزنهاور هرگز نگفت که از سلاح هسته ای استفاده خواهد کرد،
اما او ... او اساسا ...
او و دالس اساساً گفتند: "سلاح های هسته ای در دسترس هستند و...
بخشی از زرادخانه ما خواهد بود، و...
اساساً این بدان معناست که اگر آنها ضروری بودند
برای غلبه، از آنها استفاده می شود."
"آموزش منظم هدف هر خلبان را همیشه در آمادگی رزمی نگه می دارد."
تحریک مائو و پاسخ آمریکا
نگران خروشچف بود که بمب های هسته ای اش امنیت چین را تضمین می کرد.
خروشچف به چینی ها گفت که جنگ با امپریالیسم
دیگر اجتناب ناپذیر نبود
در بیستمین کنگره حزب شوروی در فوریه 1956،
در یک جلسه مخفی که فیلمبرداری نشده است،
خروشچف استالین را یک جنایتکار محکوم کرد.
مائو آن را تهدیدی برای سبک رهبری خود تلقی کرد.
نگرش مائو بسیار واضح بود.
او فکر می کرد که انتقاد از استالین نامناسب است.
استالین یک دولتمرد بین المللی بود.
مائو تسه تونگ به او گفت:
"تصمیم شما درست نیست،
گفتار شما درست نیست.
خروشچف استدلال های خود را اینگونه آغاز می کند:
اما استالین یکی از اعضای حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی است.
این حق ماست که هر طور که صلاح می دانیم با او برخورد کنیم.
این کیش شخصیتی استالین است.
به همین دلیل ما تصمیم خود را گرفته ایم.
مائو تسه تونگ:
درست است که او یکی از اعضای حزب شماست
اما او رهبر جنبش انقلابی جهانی نیز هست .
ما پیروان استالین هستیم.
چگونه می توانید نقش استالین را کاهش دهید
تنها عضوی از حزب کمونیست شوروی است
درست مثل آن!
در اکتبر 1956 مجارها علیه سلطه شوروی قیام کردند.
در حالی که خروشچف مردد بود، مائو خواستار سرکوب خشونت آمیز شد.
مائو برای چهلمین سالگرد انقلاب شوروی به مسکو رفت.
او از این موقعیت استفاده کرد تا خودش را مطرح کند
به عنوان رهبر جدید انقلاب جهانی.
اما کمک های شوروی، هدف مائو برای استقلال کامل را تضعیف می کرد.
بحران در سال 1958 رخ داد.
خروشچف می خواست یک ایستگاه رادیویی با موج بلند در امتداد سواحل چین راه اندازی کند
برای هدایت زیردریایی های شوروی.
او پیشنهاد ایجاد ناوگان دریایی مشترک را داد.
این نشانه آشکاری بود که شوروی می خواست چین را کنترل کند.
درک مائو این بود که اتحاد جماهیر شوروی در تلاش برای کنترل چین است
همانطور که کشورهای اروپای شرقی را تحت کنترل داشت.
بنابراین او با خروشچف عصبانی شد و گفت: "اگر می خواهی،
من تمام خط ساحلی را به شما می دهم و به کوه ها برمی گردم.
مائو هنوز به دانش شوروی نیاز داشت.
او می خواست صنعت هسته ای خود چین را ایجاد کند .
سپس رفقای چینی آرزوی جدیدی را بیان کردند.
آنها گفتند که خیلی دوست دارند کمک های بیشتری از ما دریافت کنند
به منظور ایجاد کارخانه ها و تأسیسات برای تولید بمب اتمی.
چنین قراردادی امضا شد.
مائو گفت که بمب اتمی یک ببر کاغذی بود.
اما او همچنین می دانست که آیا کشوری بمب اتم دارد یا نه
تأثیر زیادی بر موقعیت آن در جهان داشت
و بر نفوذ بین المللی آن.
در سال 1958 خروشچف برای تجدید حمایت شوروی از چین بازدید کرد.
اما خواسته های هسته ای مائو قبلاً روابط با برادر بزرگ را تیره کرده بود.
مائو تسه تونگ گفت: شما کمونیست هستید و ما کمونیست.
کمونیست ها معمولا اشتراک می گذارند.
بمب اتم را به ما می دهید یا نه؟
خروشچف: «و بمب اتم را برای چه می خواهید؟
ما بمب اتم داریم
و همانطور که برای اتحاد جماهیر شوروی ایستاده ایم، از چین دفاع خواهیم کرد .
مائو گفت: «بله، درست است. اما ما فقط دهکده ای نیستیم.
چین کشور بزرگی است و ما می خواهیم آن را داشته باشیم.
خروشچف: "شما به آن نیاز ندارید " و غیره.
سپس مائو می گوید: پس نمی خواهی آن را به ما بدهی؟
علیرغم اینکه سعی کردیم سرعتمان را کم کنیم
کمک به چین با سلاح های هسته ای،
ما قبلاً نقشه ها را به آنها داده بودیم
و عملا تمام کمک های لازم برای ساخت بمب اتمی.
زمانی که خروشچف از پکن بازدید کرد،
او به تازگی مهمان رئیس جمهور آیزنهاور در ایالات متحده شده بود.
پس از یک پذیرایی مودبانه،
خروشچف متهم شد که یک دستفروش آمریکایی است.
خروشچف اعتراض کرد که این راهی برای گفتگو با یک رهبر کمونیست نیست.
وزیر خارجه مائو، مارشال چن یی، بر سر خروشچف فریاد می زد.
او گفت: شما فقط یک رهبر سیاسی هستید،
اما من مارشال هستم و آنچه را که دوست دارم می گویم.'
این بحث تأثیر زیادی بر روابط چین و شوروی داشت.
از اینجا به بعد هیچ نقطه مشترکی در مورد مسائل عمده یافت نمی شود.
بعد از آن از هم جدا شدند.
مبارزه برای برتری در جهان کمونیستی
اکنون در فضای باز بود.
اینجا دو مستبد بودند،
هر کدوم عادت داشت روش خودش رو داشته باشه
آنها نتوانستند همکاری کنند.
در اردوگاه کمونیست ها همیشه این سوال مطرح می شد:
"چه کسی شماره یک بود،
تزار کی بود؟
در یک مورد در سفر سال 1959
خروشچف با بی احترامی در مورد مائوتسه تونگ صحبت کرد.
او گفت که مائو یک چکمه قدیمی است که باید بیرون انداخت.
آنها مجبور شدند "گالوش قدیمی" را ترجمه کنند
و آنها آن را به "چکمه قدیمی" ترجمه کردند.
اما در زبان چینی هم به معنای "چکمه قدیمی" و هم فاحشه است
و وقتی کانگ شنگ آن کلمات را شنید،
او تصور کرد که رهبر بزرگ را "فاحشه پیر" می نامند.
مستشاران شوروی به زودی از چین خارج خواهند شد.
رقابت بین قدرت های کمونیستی هم ایدئولوژیک و هم شخصی بود.
دعواهای ایدئولوژیک می تواند کاملاً خنده دار باشد.
طرف شوروی می گفت ما مارکسیست هستیم!
و بعد چینی ها می گفتند: نه، ما مارکسیست هستیم!
شوروی ها می گفتند: "ما قرمز هستیم!"
و چینی ها می گفتند: "ما حتی قرمزتر هستیم!"
ممکن است خنده دار به نظر برسد اما آسیب واقعاً جدی بود.
حزب شروع به صدور ...
اسناد، سرمقاله ها، حمله به رویزیونیسم شوروی.
پس از آن به بعد ...
در کنار شعارهای دیگر، ما باید فریاد می زدیم "مرگ بر رویزیونیسم شوروی".
بعدها، "مرگ بر خروشچف" بود.
در سال 1958، مائو سیاست جدیدی را در نظر گرفت - جهش بزرگ به جلو -
طرح بزرگ برای تبدیل چین به یک قدرت جهانی ثروتمند
زمین توسط دولت تصرف شد
قرار بود واحد خانواده ناپدید شود
مردم در کمون های بزرگ سازماندهی شدند .
دنیای اتوپیایی فراوانی از نیروی محض اراده ناشی می شود.
روش مائو این بود که نسخه افراطی تری باشد
جمعی سازی بی رحمانه استالین در دهه 1930.
جهش بزرگ به جلو نوعی بی پروایی بود.
مائو می خواست چهره چین را در کوتاه ترین زمان ممکن تغییر دهد.
شعار این بود: سه سال مبارزه سخت،
چهره چین را تغییر دهید، به انگلیس برسید،
به آمریکا برسند. کاملا غیر واقعی بود .
از آنجا که فولاد نماد کلیدی نشاط ملی باقی ماند،
کل کشور به کوره های حیاط خلوت پیش از صنعت بازگشت.
مردم شب و روز کار می کردند تا مقادیر زیادی فلز بی فایده تولید کنند.
بزرگترین شهر چین شانگهای است.
یک بار در اوج جهش بزرگ به جلو به آنجا رسیدم .
رفتم بالای پشت بام خانه ای بلند
و از آنجا می‌توانستم ببینم که تمام شانگهای در آتش است.
در هر حیاط ذوب آهن می کردند.
محصولات را رها کردند تا پوسیده شوند.
دانش علمی و تمام عقل سلیم نادیده گرفته شد.
هیچکس از ترس دستگیری یا بدتر از آن جرات گفتن حقیقت را نداشت .
دروغ های جهش بزرگ به جلو کاملاً باورنکردنی بود.
هرکسی که دروغ نگفت
تنزل رتبه یا از شغل خود اخراج شد .
از زمان جهش بزرگ به جلو،
همه مردم چین دروغ گفتن را آموختند.
غذای دهقانان به زور از آنها گرفته شد تا سهمیه های جعلی را تعیین کنند.
این یکی از بدترین فجایع ساخته دست بشر در تاریخ بود.
ما مجبور بودیم پوسته های دانه درشت را بخوریم، حتی خود غلات را هم نخوریم.
ما از برگ درختان خوردیم.
همه ما دچار هپاتیت شدیم.
بسیاری از دهقانان از گرسنگی مردند.
هیچ کس واقعاً نمی دانست چند نفر.
به دلیل سیاست مائو، بیش از 30 میلیون نفر از گرسنگی مردند.
با پنهان کردن فاجعه، مائو همچنان به عنوان رهبر کمونیسم جهانی ظاهر شد.
مسدود شده توسط واشنگتن از سازمان ملل متحد،
چین قهرمان اهداف ضد آمریکایی شد.
رهبران جهان سوم و روشنفکران غربی به پکن هجوم آوردند.
خروشچف در مسکو به دنبال همزیستی مسالمت آمیز با غرب بود.
کرملین محل یک رویداد تاریخی است.
امضای ممنوعیت آزمایش اتم
سه نماینده بزرگ، دین راسک، آندری گرومیکو و لرد هوم
برای آمریکا، روسیه و بریتانیا امضا کنند.
اکثر کشورهای دیگر جهان،
به استثنای فرانسه، چین کمونیستی و کوبا
قرار است بعدا امضا کنند
چین کمونیست شوروی را به خاطر انعقاد این معاهده محکوم کرده است.
شکاف بین دو قدرت کمونیستی را بیشتر می کند."
مائو به معاهده ممنوعیت آزمایش هسته ای با سرپیچی واکنش نشان داد.
" انفجار هسته ای کمونیست چین
بازتابی از سیاست ها است
که در خدمت صلح نیستند.
اما هیچ دلیلی وجود ندارد
ترس از اینکه منجر به خطرات فوری جنگ شود.
ملت های جهان آزاد تشخیص خواهند داد
اهمیت محدود آن است و استقامت خواهد کرد
در عزم خود برای حفظ استقلال خود."
در سال 1965، تفنگداران دریایی ایالات متحده به ویتنام جنوبی اعزام شدند.
رئیس جمهور جانسون مصمم بود که از ویتنام شمالی کمونیست جلوگیری کند
و متحدانش در جنوب قدرت می گیرند.
در چین، توده ها برای حمایت از همسایه ویتنام شمالی بسیج شدند.
«پکن از حاکمان هانوی خواسته است.
این رژیمی است که آزادی تبت را نابود کرده است.
که به هند حمله کرده است
و به دلیل تجاوز به کره توسط سازمان ملل متحد محکوم شده است .
این کشوری است که به نیروهای خشونت کمک می کند
تقریبا در هر قاره
مسابقه در ویتنام بخشی از...
الگوی گسترده تری از اهداف تهاجمی».
جنگ بین چین و ایالات متحده بار دیگر یک احتمال بود.
غرق در شکست جهش بزرگ به جلو،
مائو برای حفظ سلطه خود بر چین می جنگید.
در سال 1966 انقلاب بزرگ فرهنگی را به راه انداخت .
او نتوانست معجزه اقتصادی ایجاد کند .
بنابراین در سال 1966، او یک معجزه سیاسی می خواست.
او نه تنها می خواست از شر دشمنانش خلاص شود،
او می خواست کاری انجام دهد که استالین قادر به انجام آن نبود:
بوروکراسی دولتی را نابود کند
فرقه شخصیت مائو به شکوفایی کامل نرسید
تا انقلاب فرهنگی
زمانی که او به اصطلاح چهار بزرگ شد
رهبر بزرگ، سکاندار بزرگ، فرمانده بزرگ، معلم بزرگ
او جایگزین استالین شده است
و پکن به جهان تبدیل شده است... مرکز انقلاب جهانی.
میلیون ها جوان برای گارد سرخ مائو استخدام شدند.
آرمان گرایی آنها برای ایجاد آشوب مورد سوء استفاده قرار گرفت
و تمام آثار گذشته را از بین ببرند .
"رئیس مائو می گوید: "مارکسیسم از هزاران حقیقت تشکیل شده است
اما همه آنها در یک عبارت خلاصه می شوند
این درست است که شورش کنید!
شورشیان انقلابی پرولتری
پرچم قرمز بزرگ اندیشه مائو تسه تونگ را بالا نگه دارید
از طریق تقویت کننده شخصیت های بزرگ و بحث های بزرگ.
آنها مسائل را به چالش می کشند، افشا می کنند، انتقاد می کنند و به طور کامل انکار می کنند
و حملات شدیدی را به انواع نمایندگان بورژوازی انجام دهد».
اولین اقدام تغییر نام جاده ها بود.
نام جاده خارج از سفارت شوروی
به جاده ضد رویزیونیسم تغییر یافت.
در مقابل سفارت شوروی تظاهراتی برگزار شد .
اکثر تظاهرکنندگان گارد سرخ بودند.
صبح ها آدمک های برژنف را آویزان می کردند،
کوسیگین و پودگورنی
وقتی هوا شروع به تاریک شدن کرد،
آنها را پایین آوردند و آتش بزرگی را در ورودی سفارت به راه انداختند
و آدمک ها را سوزاندند.
گارد سرخ و جوانان دور آتش جمع شدند
و رقصیدند و شعارهای ضد شوروی سر دادند.
از نیمه شب تا 6 صبح وقت شکنجه چینی ها بود .
به مدت 15 دقیقه می ایستند و ما شروع به خوابیدن می کنیم.
خسته از سر و صدا
سپس به مدت 15 دقیقه دوباره شروع به فریاد زدن می کردند .
هر 15 دقیقه آنها شروع می کردند و متوقف می شدند - تمام شب.
سپس در ساعت 6 صبح صدا شروع می شد و تمام روز ادامه داشت.
در سال 1969 تنش در امتداد مرز وسیع شوروی و چین افزایش یافت.
درگیری های مکرر وجود داشت.
رودخانه Ussuri در شرق آسیای شوروی صحنه بسیاری از آنها بود.
"ماهیگیران شجاع چین سرشار از قهرمانی و خرد درخشان هستند.
آنها از آسمان و زمین نمی ترسند .
کثیفی رویزیونیست های شوروی باعث ترس آنها نمی شود.»
تحریکات زیادی از سوی چینی ها صورت گرفت.
آنها به تعداد زیادی از مرز عبور کردند .
چه کاری می توانستیم انجام دهیم؟
خوب نیست که به آنها شلیک کنیم.
اما چگونه می توانستیم از شر آنها خلاص شویم؟
حل این سوال سخت بود و بنابراین اوضاع بدتر شد.
چینی ها بیشتر مقصر بودند.
تصاویر چینی های متجاوز در مرز
به ترس شوروی از تهاجم دامن زد.
سیبری و خاور دور کم جمعیت بود،
پس چه می شود اگر میلیون ها چینی شروع به سرازیر شدن کنند؟
نویسندگان قبلاً در مورد "خطر زرد" هشدار داده بودند.
که چینی ها درست از طریق روسیه می آیند و اروپا را فتح می کنند.
اتحاد جماهیر شوروی دارای زرادخانه هسته ای و 1 میلیون سرباز بود
در امتداد مرز بین اتحاد جماهیر شوروی و چین.
شمال پکن دشت های همواری بود،
و اگر اتحاد جماهیر شوروی به چین حمله کند،
در عرض یک هفته آنها با تانک های خود در پکن خواهند بود .
در مارس 1969 نبردی بر سر یک جزیره کوچک در رودخانه Ussuri درگرفت .
خصومت متقابل به طرز خطرناکی تشدید می شد.
سیا ما شانس را تخمین زد ...
حمله با بمب آهنین توسط اتحاد جماهیر شوروی به چین یکی از سه بود،
... تا به شما نشان دهم این ترس چقدر واقعی بود.
و در همین حال، تا سال 1969، چینی ها با سرعتی خشمگین در حال ساختن بودند،
این پناهگاه های بزرگ زیرزمینی در شهرهای خود.
بنابراین ترس واقعی از جنگ وجود داشت.
شبکه وسیع پناهگاه ها در زیر زمین تونل زده اند
قرار بود در برابر حمله اتمی مقاومت کند.
در مسکو، جمعیت شوروی در مقابل سفارت چین تظاهرات کردند.
مطبوعات شوروی به احتمال جنگ هسته ای با چین اشاره کردند.
فکر نمی‌کنم کسی در مسکو برنامه‌های جدی داشته باشد
برای حمله موشکی هسته ای به چین.
دیوانگی می شد
اما افرادی بودند که در محافل دیپلماتیک با آنها آشنا شدم
که به من گفت بد نیست چینی ها را با موشک بزنند.
کوسیگین نخست وزیر شوروی در اکتبر 1969 از پکن بازدید کرد
برای توقف یک جنگ احتمالی و احیای روابط.
وقتی چو ان لای با کوسیگین در فرودگاه پکن ملاقات کرد،
به او گفت
اگر به تاسیسات هسته ای ما با سلاح اتمی حمله کنید ،
که به عنوان جنگ به حساب می آید،
به عنوان تهاجم به قلمرو ما
چین در پاسخگویی تردید نخواهد کرد.
مائو از ترس جنگ طلبی مسکو ،
قبلاً تصمیم گرفته بود که خواهان روابط بهتر با آمریکا است.
رئیس جمهور جدید آمریکا، ریچارد نیکسون،
اگرچه یک ضد کمونیست مادام العمر بود، اما به نتیجه مشابهی رسید.
برای محدود کردن قدرت شوروی و پایان دادن به جنگ ویتنام،
او می خواست به چین نزدیک شود.
"دکتر هنری کیسینجر..."
با مشاور امنیت ملی جدید خود ، هنری کیسینجر،
نیکسون یک سیاست خارجی را توسعه داد که از آن بهره برداری کرد
خصومت بین غول های کمونیست
بعد از مدتی که در این مقام بودیم، شروع به روشن شدن کرد ،
که...
تنش های واقعی بین روسیه و چین وجود داشت ،
و احتمالاً اتحاد جماهیر شوروی
علت تنش ها بود و نه چین که...
برعکس ایده ای که با آن وارد شدیم.
اولین نشانه گرم شدن هوا از پکن در یک مسابقه تنیس روی میز مشاهده شد.
در سال 1971، هنگام بازی در ژاپن،
تیم آمریکا به طور ناگهانی به چین دعوت شد.
من فکر می کنم این یک فرصت فوق العاده برای رفتن به چین است
زیرا افراد زیادی به آنجا نمی رسند
و من احساس می کنم که این فرصتی عالی برای بازی در برابر بازیکنان برتر است
و بتوانید مقداری از این دانش را به خانه ببرید.
و من فکر می کنم که این یک گام در روابط سیاسی ما با چین است.
فیلم های خانگی این تیم ارائه شده است
اولین نگاهی اجمالی به چین برای اکثر آمریکایی ها در 20 سال گذشته.
صحنه بیشتر سرگردان بود زیرا شعارهایی را می دیدید
همه جا را امضا می کند، زنده باد اتحاد مردم جهان،
مرگ بر امپریالیست های آمریکا و همه سگ های دونده آنها!
اینها را می دیدی...
تابلوهای پوستری که به نوعی جای روزنامه ها را می گیرند،
و در آنجا، می دانید، برای مثال، تصویری از رئیس جمهور نیکسون را می بینید،
با چاقویی که در او فرو رفته بود، نیکسون کوتوله کوچک،
و یک غول چینی، می دانید که از او مراقبت می کند و غیره،
میدونی. و در همین حال، می دانید،
همه لبخند می زنند و با ما مهربان هستند و غیره، درست است؟
آنها این شعار را دارند، " اول دوستی، دوم رقابت"
و آنها خیلی خوب، فکر می کنم، ما را در شش مسابقه به پنج مسابقه شکست دادند.
دیپلماسی پینگ پونگ به پیشرفت بزرگتری منجر شد.
در جولای 1971، هنری کیسینجر به تور آسیا رفت.
مهمترین ماموریت او مخفی نگه داشته شد
سفر به پکن برای آماده سازی راه برای نزدیک شدن به چین.
وقتی هواپیما به مرز چین نزدیک می شد،
همه ما از این واقعیت آگاه بودیم که هیچ مقام آمریکایی
از سال 1949، 22 سال در چین بود .
تصمیم گرفتم که اول باشم،
و بنابراین در حالی که کیسینجر در عقب هواپیما نشسته بود ،
رفتم جلوی هواپیما
به طوری که هواپیما از مرز چین عبور کرد
من اولین مقام آمریکایی بودم که پس از 22 سال وارد چین شد.
هنری هرگز مرا به خاطر آن نبخشید،
آرنجم را کنار زد و اول از هواپیما پیاده شد.
پایم را زمین نگذاشتم و نگفتم: «حالا من تازه تاریخ ساز شدم
و این هرگز فراموش نخواهد شد.
فکر کردم، "با کی قرار است ملاقات کنم؟
و چگونه می خواهم آن را به نتیجه برسانم؟
نیکسون ذاتاً بسیار مخفیانه بود.
کیسینجر یک مانور بود، یک عملیات... یک اپراتور توسط...
... به طبع
هر دوی آنها از این نوع عملیات بسیار لذت بردند.
رئیس جمهور نیکسون، که بسیار تعیین کننده بود
و بسیار قادر به تصمیم گیری های بزرگ،
با این حال قادر به غلبه بر زیردستان در چهره آنها نبود ،
و بنابراین او آن را بسیار بسیار دردناک یافت،
در واقع او آن را برای تمام اهداف عملی غیرممکن می دانست
به یک بوروکراسی بگویم،
من با شما مخالفم و شما این کار را به روش من انجام خواهید داد.
او ترجیح می دهد یک کانال پشتیبان راه اندازی کند.
... عبور از درهای پشتی و کانال های پشتی
و برای نوعی ملاقات مخفی ترتیب دادن
که انواع خاصی از ترتیبات مخفی را انجام می دهد،
که پشت سر وزارت امور خارجه انجام شد ،
پشت سر همه،
و سپس بتوانید جهان را شگفت زده کنید
با اعلام او این تئاتر عالی بود
سفر نیکسون به پکن تعادل جنگ سرد را تغییر داد.
پیروزی چینی او نیز تیتر اخبار را ربود
از رویدادهای وحشتناک فزاینده در ویتنام.
در آن زمان ما بسیار هیجان زده بودیم.
ما فکر می کردیم که این چیز بسیار خوبی است،
زیرا انزوای چین از سایر نقاط جهان فاجعه های بسیاری را به وجود آورده بود.
من می دانستم که مائو مدت زیادی برای زندگی کردن ندارد،
و من فکر کردم که او بالاخره تصمیم خوبی گرفته است.
من همچنین معتقد بودم که فقط مائو می تواند چنین تصمیمی بگیرد،
اما هر کس که جانشین او شود جرات چنین تصمیمی را نخواهد داشت .
نخست وزیر چو ان لای برای استقبال از اولین رئیس جمهور آمریکا به جلو حرکت می کند
برای پا گذاشتن در خاک چین
شرق با غرب به عنوان پل های دست دادن 16000 مایل و 22 سال خصومت ملاقات می کند.
هیچ سخنرانی خوشامدگویی و هیچ مراسم رسمی وجود ندارد .
فقط یک خط دریافت متشکل از مقامات حزب کمونیست
و گروه نظامی در حال نواختن "The Star Spangled Banner".
نیکسون، ضد کمونیست مادام العمر، سخنان خود مائو را نقل کرد.
«خیلی از اعمال فریاد می زنند که باید انجام شوند و همیشه فوری.
دنیا می چرخد
زمان میگذرد.
ده هزار سال خیلی طولانی است.
روز را غنیمت بشمار.
ساعت را غنیمت بشمار.
این ساعت است.
این روز همان روز است."
روزنامه‌های پکن که دیدار نیکسون را کم‌اهمیت جلوه دادند،
حالا به آن پوشش صفحه اول بدهید.
دلال‌ها تمام می‌شوند، زیرا خوانندگان روز به روز فعالیت‌های رئیس جمهور را دنبال می‌کنند.»
امروز رئیس جمهور در میان گنجینه های بی ارزش قدم می زند
از دوران طلایی چین
در میان آنها، یک جفت درب گوش مورد استفاده امپراتور،
از شنیدن انتقاد دوری کنیم
یک جفت از این به من بده!
من پایم را زمین نگذاشتم و نگفتم "الان من تازه تاریخ ساز شدم."
در راه بازگشت از پکن می دانستم که ما تاریخ را ساخته ایم.