«روزی روزگاری دو همسایه زندگی می کردند.
یکی از آنها یک تفنگ ساچمه ای خرید.
آه ها! فکر کرد دیگری
'خیلی خوب. من برای خودم یک تفنگ بزرگتر می خرم!
"این چه معنی می تواند داشته باشد؟" فکر کرد همسایه اول
"من برای خودم چیزی بزرگتر می خرم!"
در پایان دهه 1960، اتحاد جماهیر شوروی
به نظر می رسید احتمالاً با زرادخانه هسته ای آمریکا مطابقت دارد .
دو ابرقدرت با یک انتخاب روبرو شدند
یا به مسابقه تسلیحاتی که می تواند به جنگی همه جانبه ختم شود ادامه دهد.
1969. رئیس جمهور جدید آمریکا به قدرت رسید.
ریچارد نیکسون ایده های جدیدی در مورد چگونگی کم خطر کردن جنگ سرد داشت.
او آماده بود اتحاد جماهیر شوروی را به عنوان همتای هسته ای آمریکا بپذیرد .
زمانی که رئیس جمهور نیکسون روی کار آمد،
خرد متعارف
از همه...
...
رسانه ها
و مردمی که خود را روشنفکر می پنداشتند
که او جنگ طلب بود
و اینکه باید او را تعدیل می کردند.
و ما تحت فشار شدیدی برای شروع مذاکرات تجاری بودیم،
روی نمک، روی مجموعه‌ای از چیزها."
"این یک سیاستمدار سیاست خارجی نبود ،
به خصوص در سال های اولیه زندگی اش
همانطور که می دانید او شهرت و قدرت پیدا کرده بود .
در موج ترس بزرگ قرمز،
دوره بزرگ مک کارتی در سیاست آمریکا.
او همچنین بوروکراسی را می شناخت - و این بسیار مهم بود
او می دانست که اغلب سخت ترین قدرت های متخاصم
که او مجبور به مقابله با آنها نبودند
اتحاد جماهیر شوروی یا چین اما وزارت امور خارجه،
آژانس اطلاعات مرکزی، پنتاگون، وزارت دفاع
آن جنگجویان در امتداد پوتوماک قرار گرفتند."
اگرچه نیکسون می خواست در استراتژی جنگ سرد آمریکا تجدید نظر کند،
اولین اولویت او بیرون بردن نیروهای آمریکایی از جنگ ویتنام بود.
تا سال 1969، این جنگ جان 30000 دستگاه GI را تمام کرد
و هنوز پایانی نداشت
زمانی که من وزیر دفاع شدم،
550000 مرد در ویتنام روی زمین بودند ،
1,200,000 دیگر در آسیا، در نیروی دریایی و نیروی هوایی پشتیبانی می شود
... این عملیات این یک جنگ بزرگ بود."
متحد آمریکا، رئیس جمهور تیو از ویتنام جنوبی،
نیکسون را در جزیره میدوی ملاقات کرد.
نیکسون به تیو گفت که قصد دارد نیروهای آمریکایی را خارج کند
و جنگ زمینی را به ویتنام جنوبی تحویل دهد.
"ویتنام سازی" اصطلاحی بود که من برای ...
مردم را به فکر کردن در مورد مسئولیت ها وادار کنید
که ویتنامی ها آنجا داشتند."
"بنابراین ما وارد شدیم و گفتیم، "این خوب است، تا زمانی که می دانید، پشت سر بگذارید
ارتش ویتنام جنوبی که به خوبی آموزش دیده است
و ما را تجهیز کن تا بتوانیم به سرنوشت خود رسیدگی کنیم.»
در ژوئیه 1969، اولین نیروهای آمریکایی خارج شدند.
"... تیپ 3 هوابرد 82 ..."
هم نیکسون و هم کیسینجر می دانستند که چه بلایی سر جامعه ما می آورد.
جنجال، حواس پرتی،
هزینه مالی، هزینه - تلفات وحشتناک انسانی
از نظر تلفات و مجروحان، نه تنها آمریکایی ها
اما ویتنامی و دیگران.
و همچنین حواس پرتی از دیگر ابتکارات سیاست خارجی.
و بهبود روابط با روسیه:
تا حدی تلاش برای اعمال فشار بر ویتنامی ها
برای مذاکره برای حل و فصل،
تا حدی برای نمایش دراماتیک
حرکت رو به جلو در سیاست خارجی ما که فلج نشدیم
و از جنگ ویتنام فلج شد.»
اما هانوی با یک حمله جدید در جنوب فشار خود را وارد کرد .
ژنرال های آمریکایی پیشنهاد بمباران را دادند
پایگاه های ویتنام شمالی در کامبوج بی طرف.
نیکسون با بمباران موافقت کرد
اما اصرار داشت که حملات در کامبوج مخفی بماند.
"درهای بمب در 30 PG باز می شود!
در 30 PG می آید!"
"من می بینم که آن را در راه است." "راجر!"
"آماده، آماده، اکنون!"
"بمب دور!"
"زمان ضربه - آماده، آماده، اکنون!"
«من همه طرفدار بمباران پناهگاه‌های کامبوج بودم
اما نتوانستم...
به رئیس جمهور ایالات متحده ، وزیر امور خارجه بگویید
یا مشاور امنیت ملی، هنری کیسینجر،
که بتوانم آن را مخفی نگه دارم.
و فکر می‌کردم اگر بعداً منتشر شود، چیز بسیار بدی خواهد بود .
و من می دانستم که خواهد شد
زیرا ما 12000 نفر داشتیم که همه آن اطلاعات را داشتند
و شما فقط نمی توانید رازها را حفظ کنید."
لرد درست می گفت. تظاهرکنندگان ضد جنگ اعتراض کردند.
"آمریکا از ویتنام! ایالات متحده از ویتنام بیرون!"
"جیمز هاتون، ایلینوی!"
"دنیس هایلند، کلرادو!"
آنها اسامی سربازان کشته شده در ویتنام را صدا زدند.
«ریچارد نیکسون می‌توانست از پنجره کاخ سفید به بیرون نگاه کند و ببیند
جمعیتی از مردم که در خیابان راهپیمایی می کنند
به عنوان مثال ، اعتراض به جنگ در ویتنام .
او می توانست یک کارت 3 در 5 بگیرد
از جیبش بیرون بیاید و نگاهی بیندازد.
و نظرسنجی ها او را نشان داد
با اعتماد 70 تا 75 درصد مردم آمریکا
و او می‌گفت: «من اجازه نمی‌دهم آن افراد در خیابان باشند
برای این کشور سیاست خارجی بسازید.»
"و بنابراین امشب - برای شما،
اکثریت ساکت بزرگ هموطنان آمریکایی من -
من از شما حمایت می کنم.
من در مبارزات انتخاباتی خود برای ریاست جمهوری متعهد شدم
جنگ را به گونه ای پایان دهیم که بتوانیم صلح را به دست آوریم.
من یک برنامه عملی را آغاز کرده ام که به من امکان می دهد آن تعهد را حفظ کنم.
هرچه بتوانم حمایت بیشتری داشته باشم
از سوی مردم آمریکا، هر چه زودتر این تعهد بازخرید شود.
برای تقسیم بیشتر ما در خانه هستیم
احتمال کمتری دشمن برای مذاکره وجود دارد."
نیکسون معتقد بود، من درست فکر می کنم،
که مخالفان جنگ
بیشتر در مورد سرباز و تلفات بود
و نه در مورد حضور آمریکا در آنجا.
آمریکایی ها اهمیتی نمی دادند که ما هانوی را بمباران کنیم
برای آنها مهم نبود که هواپیماهای آمریکایی در اطراف وجود داشته باشد.
چیزی که آنها دوست نداشتند این واقعیت بود که مردان جوان آمریکایی
به خدمت سربازی می‌رفتند، به ویتنام فرستاده می‌شدند و کشته می‌شدند."
بمباران پایگاه های کمونیست ها در کامبوج هیچ درمان معجزه آسایی نداشت.
الان یک صفر صفر متر ازش فاصله دارم ! من تو را از آنجا می آورم!"
دستگاه‌های اطلاعات جغرافیایی آمریکایی همچنان در ویتنام جنوبی مورد حمله قرار گرفتند.
"درسته، چه کسی مجروح شده است؟ خوب، یک پوشش به من بده!
باشه، میتونی حرکتش کنی؟
خوب، سعی کن او را به اینجا برگردان! فراموش نکنید که خونریزی را متوقف کنید!
باید بس کنی؟!"
نیکسون اکنون دستور حمله زمینی به کامبوج را صادر کرد.
"کسی اینجاست؟"
آقای رئیس جمهور ، آیا احساس می کنید مردم پشت شما متحد شده اند؟
«آه، تا آنجا که به مردم مربوط می شود، من در این مورد قضاوتی ندارم.
آره، تنها چیزی که می توانم بگویم این است که می دانم کاری را انجام دادم که فکر می کردم درست بود
و آنچه واقعا مهم است این است که ...
تا جایی که به مردم مربوط می شود این است که آیا درست از آب در می آید یا خیر.
اگر درست از آب در بیاید، این چیزی است که واقعاً مهم است."
فوراً این منطقه را ترک کنید!
تهاجم نیکسون به کامبوج باعث اعتراضات خشونت آمیز در دانشگاه های آمریکا شد.
در دانشگاه ایالتی کنت، نیروهای گارد ملی چهار دانشجو را به ضرب گلوله کشتند.
"هر سال در اوایل بهار و در اواخر پاییز،
ارتش شوروی نیروهای جدید خود را دریافت می کند.
نیروها بدون قوی قابل تصور نیستند،
مردان چابک دارای استقامت
اینها مردان جنگنده هستند."
مبارزه با مردان به تنهایی نمی تواند امنیت را تضمین کند.
رهبران شوروی خواستار توافقات تسلیحاتی بودند
که برابری هسته ای خود با آمریکا را به رسمیت شناخت.
آنها همچنین خواهان درک آمریکا در نزاع خود با چین بودند.
لئونید برژنف، رئیس حزب کمونیست
از کاهش تنش جنگ سرد با آمریکا حمایت کرد
او در راه رسیدن به قله قدرت شوروی بود.
«برژنف از بسیاری جهات فردی صادق بود.
او جنگ بزرگ میهنی را از ابتدا تا انتها پشت سر گذاشته بود .
او با اعتقاد بسیار قوی بازگشت
که باید تمام تلاش خود را برای جلوگیری از جنگ انجام می داد.
این موضوع هر بار که او به یک مزرعه یا کارخانه می رفت نشان داده می شد.
او از مردم می‌پرسید : اوضاع چطور است؟
شکایت می کردند اما بعد می گفتند
خوب، تا زمانی که جنگی در کار نباشد، می‌توانیم آن را تحمل کنیم .»
«هر رهبر در هر کشوری نیاز به بیان شخصیت خود دارد
و اثری از خود در تاریخ به جا بگذارد.
او می خواست رهبر حکومت شوروی شود.
یکی از راه هایی که او برای تقویت موقعیت خود داشت
سیاست خارجی را اولویت خود قرار می داد.»
روابط آمریکا و شوروی همیشه در مرکز دیپلماسی ما قرار داشت.
من می گویم که اساساً چه غرب آن را باور داشته باشد یا نداشته باشد.
نگرش ما سازنده تر بود
رابطه با آمریکا».
در اروپا، جنگ سرد دردناک ترین خود را نشان داد
در پرده آهنینی که دو آلمان را تقسیم کرد.
ویلی برانت ، صدراعظم جدید آلمان غربی، سوسیال دموکرات،
ایده های خود را برای بهبود روابط با بلوک شوروی داشت.
آلمانی ها آن را Ostpolitik می نامیدند.
"مهمترین چیزی که باعث شد توپ به چرخش درآید
تصمیم صدراعظم این بود که آلمان شرقی را ایالت نامید.
این یک تغییر اساسی در موضع ما بود،
که منجر به انتقاد شدید مخالفان شد.
در مسکو مردم همه گوش بودند."
به نظر ما، صداهای هوشیارتر در میان سوسیال دموکرات ها شنیده می شد.
کسانی که به دنبال نقاط مشترک علایق با ما هستند
نه شباهت در دیدگاه ما، بلکه شباهت در علایق ما.
من می خواهم بر تفاوت تاکید کنم.
اگر نقاط مشترکی پیدا کنیم که تعادل منافع را حفظ کند،
این می تواند منجر به روابط بین اتحاد جماهیر شوروی شود
و آلمان غربی از بن بست خارج شد.»
ویلی برانت اولین صدراعظم آلمان غربی بود که به آلمان شرقی سفر کرد.
دیدار برانت یک پیروزی بود.
برای مردم عادی آلمان شرقی، به نظر می رسید که او امید به تغییر را به ارمغان می آورد.
اما آمریکایی ها نگران بودند.
«اولین واکنش من به Ostpolitik
نگران بود که به ناسیونالیسم آلمانی منجر شود،
اگر آلمان به تنهایی در مقابل شرق عمل کند،
بر نگرانی های ملی خود تاکید خواهد کرد ،
اگر نه فورا، پس در طی یک دوره زمانی.
«پاسخی که از نیکسون و کیسینجر گرفتیم
از شک و شبهه بود.
آیا به همه چیز فکر کرده بودیم؟
من اندکی قبل از رسیدن به دفتر به کیسینجر اطلاع داده بودم
کاری که ما برنامه ریزی کردیم
سوالات زیادی پرسید.
به جایی رسیدیم که گفتم: «من اینجا نیستم که مشورت کنم
بلکه برای اطلاع رسانی.»
این لحنی بود که در واشنگتن بی سابقه بود.»
"در حالی که خطری که ما از آن می ترسیدیم واقعی بود،
بهترین راه برای جلوگیری از آن مبارزه نکردن با آن بود
و سپس متهم شوند که عامل تقسیم دائمی آلمان بوده اند،
بلکه برای کمک به هدایت آن در جهتی
که با سیاست متفقین سازگار بود.
و بنابراین ما یک کانال پشتیبان دیگر را ایجاد کردیم
برانت از طریق همکارش اگون باهر
و از طریق دوبرینین و فالین به شوروی .
و ما قبل از هر چیزی اصرار کردیم
می توان در رابطه با آلمان نتیجه گیری کرد،
در مورد موقعیت ما در برلین باید اطمینان کامل وجود داشت .»
مقصد بعدی برانت مسکو بود.
او امیدوار بود که ترس روسیه از دشمن قدیمی آلمانی خود را از بین ببرد.
برانت مایل بود که مرزهای اروپا پس از جنگ را به رسمیت بشناسد
و تقسیم شرق و غرب.
«توافق مسکو کلید نظام معاهده دوجانبه ما با شرق بود.
جمهوری فدرال دیگر بهانه نبود
برای اتحاد جماهیر شوروی برای حفظ بلوک شرق.
این معاهده سیگنالی از سوی مسکو بود مبنی بر اینکه آمادگی برای تغییر وجود دارد.»
ویلی برانت به سوی یکی دیگر از دشمنان قدیمی آلمانی پرواز کرد.
برانت مرزهای غربی لهستان را به رسمیت شناخت
از قلمروهای تصرف شده از آلمان نازی در سال 1945 حک شده است.
صدراعظم آلمان از محله یهودی نشین ورشو بازدید کرد.
کلمات او را ناکام گذاشتند.
او در محل یادبود مبارزان یهودی که در برابر نازی ها مقاومت کردند زانو زد.
«برانت برای تاریخ آلمان یک شانس بود .
برای آمریکایی ها او نماد اعتماد بود
او خود را مدافع برلین ثابت کرده بود
در برابر تهدید شرق
و برای شرق او یک مبارز مقاومت بود
در برابر نازی ها - بدون هیچ شکی."
در آلمان تقسیم شده،
خانواده ها و دوستان جدا شده توسط دیوار می توانند یک بار دیگر یکدیگر را ببینند.
"باشه، خوب، خوب، بعدا با شما تماس می گیریم!"
معماران رویکرد جدید آمریکا به جنگ سرد ریچارد نیکسون بودند
و مشاور امنیت ملی او هنری کیسینجر.
«هنری بسیار خوش اخلاق، بسیار باهوش، بسیار قلمرو، بسیار ناامن بود.
شما می توانید در مورد ریچارد نیکسون همین را بگویید .
و خیلی وقت ها همدیگر را تکمیل می کردند.
در عین حال رقیب هم بودند.
با هم دعوا کردند.
آنها نه با یکدیگر بلکه پشت سر یکدیگر جنگیدند
آنها حیله گر بودند."
این دو مرد ترجیح دادند مخفیانه کار کنند.
از طریق کانال های مخفی،
آنها نشست هایی را در پکن و مسکو ترتیب دادند .
ما منابع مستقل مختلفی داریم .»
"من می دانم، من می دانم! هیچ یک از آنها قابل اعتماد نیست."
"هیچ یک از آنها کاملا قابل اعتماد نیست."
"درست است!"
نیکسون و کیسینجر خواستار اجلاس سران در چین و اتحاد جماهیر شوروی بودند
برای کمک به آمریکا برای خروج از ویتنام.
آنها همچنین امیدوار بودند که چین را وارد بازی دیپلماتیک خود کنند.
دلیل اصلی تلاش برای نزدیک شدن به چین این بود که...
بازگرداندن سیالیت به وضعیت کلی بین المللی.
اگر پنج بازیکن وجود دارد و نمی توانید با یکی از آنها مقابله کنید،
این سفتی تولید می کند. ثانیاً
ما می خواستیم به مردم آمریکا نشان دهیم
که ویتنام یک انحراف بود،
ما ایده هایی برای ایجاد صلح در مقیاس جهانی داشتیم."
رهبران شوروی پس از کیسینجر نگران شدند
و سپس نیکسون با خوشحالی از چین بازگشت.
ما نه تنها یک هفته گفتگوهای فشرده در بالاترین سطوح را تکمیل کرده ایم،
ما یک رویه تنظیم کرده ایم
به موجب آن می توانیم در آینده به بحث و گفتگو ادامه دهیم.
ما نشان داده ایم که کشورهایی با تفاوت های بسیار عمیق و اساسی
می توانند یاد بگیرند که درباره آن تفاوت ها با آرامش، منطقی و صریح صحبت کنند
بدون اینکه اصول آنها به خطر بیفتد."
"این یک ترس بزرگ برای رهبران ما بود
که تصمیم گرفت ائتلاف ضد شوروی در حال تشکیل است،
که نه تنها آمریکا و ناتو بلکه چین را نیز شامل می شد.
احساس می‌کردیم محاصره شده‌ایم."
«واکنش مسکو بود
اجلاسی که قبل از سفر به چین برای رسیدن به آن تلاش کرده بودیم،
و در آن ما را سنگ دیوار می کردند و سعی می کردند از آن استفاده کنند
خوب، به بیان مهربانانه - ما را باج گیری کنید
امتیازات نامطلوب، یا امتیازاتی که فکر می‌کردیم نامطلوب است،
ناگهان با اجلاس موافقت کردند
و رابطه ما را از بین برد."
در مارس 1972، ویتنام شمالی حمله جدیدی را در جنوب آغاز کرد.
نیکسون با حملات هوایی بیشتر پاسخ داد.
آیا شوروی از نیکسون در مسکو استقبال خواهد کرد؟
در حالی که هواپیماهای او متحد ویتنام شمالی خود را بمباران می کردند؟
«بحث کلی که انجام شد
در اتاق وضعیت کاخ سفید - و من در بسیاری از این موارد بودم - این بود:
کدام مهمتر است - جبهه ویتنام یا جبهه مسکو؟
و نیکسون تنها شخص مهمی بود که می توانم به یاد بیاورم
که گفت: "ما می توانیم هر دو را داشته باشیم."
من حاضرم نشست مسکو را ببازم اما پیش بینی می کنم
حتی اگر هانوی و معدن هایفونگ را بمباران کنیم، روس‌ها پیش خواهند رفت .»
نیکسون و هنری کیسینجر نقش یک پلیس خوب/پلیس بد را بازی کردند
به خصوص با روس ها
کیسینجر آناتولی دوبرینین، سفیر روسیه را می دید ،
اغلب و منظورم تقریباً روزانه است.
و خط او این بود: «ببین، من برای این مرد دیوانه کار می کنم.
نمی توان گفت چه کاری ممکن است انجام دهد.
بنابراین، آناتولی، من و تو به عنوان مردان منطقی
باید برای ایجاد یک توافق بین کشورهایمان با یکدیگر همکاری کنیم."
کیسینجر مطمئن نبود که آیا مسکو اجازه برگزاری اجلاس را می دهد یا خیر.
«به دیدن کیسینجر رفتم.
عصبی بود اما سعی کرد آن را پنهان کند.
به شوخی گفت باشه بیا شرط ببندیم!
چون می دانست که من یک تکه کاغذ با پاسخ رسمی شوروی دارم.
او گفت: "بیایید شرط بندی کنیم که آیا می توانم پاسخ را حدس بزنم!"
بنابراین ما یک جعبه شامپاین شرط می بندیم.
از او پرسیدم، پس به نظر شما پاسخ شوروی چیست؟
او متقاعد شده بود که این اجلاس به تاریخ دیگری موکول شده است.
در واقع، پاسخ رسمی شوروی این بود: نشست طبق برنامه پیش می رود.
22 مه 1972
ریچارد نیکسون اولین رئیس جمهور آمریکا شد
در کرملین دریافت شود.
در این اجلاس توافقاتی برای محدود کردن سلاح‌های هسته‌ای تهاجمی و دفاعی حاصل شد.
برای برژنف و نیکسون،
این دراماتیک ترین مدرکی بود که تاکنون وجود داشت
روابط جدید بین دو کشور.
اما ابتدا شوروی باید نظر خود را در مورد ویتنام بیان می کرد.
رئیس جمهور نیکسون، دکتر کیسینجر، من و یک افسر دیگر،
ما چهار نفر به خانه روستایی برژنف رفتیم .
و در آنجا برژنف، کوسیگین، پودگورنی را دیدیم
و مشاور امنیت ملی در کنار آنها - چهار بر چهار.
ما سه ساعت در ویلا نشستیم،
که در آن هر یک از رهبران روسیه یک ساعت وقت گذاشتند
برای سرزنش ایالات متحده به دلیل سیاست ویتنام،
حمله مطلق به نیکسون و ایالات متحده.
نیکسون می دانست که دارند چه کار می کنند،
یعنی آنها در حال نوشتن متنی برای ارسال به هانوی بودند.
بنابراین او با حوصله گوش داد، بیش از حد بحث و جدل نشد،
اساسا فقط آن را گرفت.
پس از سه ساعت و نیم غم شوروی،
نوعی مسابقه تگ تیمی در میان رهبران شوروی،
بعد برای شام به طبقه بالا رفتیم
و کل روحیه تغییر کرد
برژنف ودکا را شکست.
آواز و شوخی و نان تست بود .
«و بعد از آن عصر، کیسینجر برگشت
- من با گرومیکو معتقدم -
و مذاکرات بیشتری در مورد کنترل تسلیحات انجام داد."
«فضای بسیار خوب و حتی دوستانه بود.
ما با توجه به اقدامات نیکسون در مورد ویتنام کاملاً تهاجمی بودیم .
اما ما مطمئن شدیم که این قله را تحت الشعاع قرار نمی دهد ،
زیرا مسائلی که نیکسون قرار بود مطرح کند
قبلاً از طریق کانال محرمانه توافق شده بود .
اینها مسائل هسته ای بسیار مهمی بود.
همه اعضای دفتر سیاسی می دانستند
که متن معاهده قبلاً توافق شده بود.
نیکسون هم این را از کیسینجر می دانست.
پس اگر تسلیم احساساتمان شدیم
ما همه چیزهایی را که قبلاً به دست آمده بود خراب خواهیم کرد."
"رئیس جمهور ایالات متحده!"
کنگره آمریکا از نیکسون استقبال قهرمانانه کرد.
«جمعه گذشته در مسکو شاهد آغاز کار بودیم
پایان آن دوران که در سال 1945 آغاز شد.
ما اولین قدم را به سوی یک دوره جدید برداشتیم
محدودیت توافق شده دوجانبه و محدودیت تسلیحات
بین دو قدرت هسته ای اصلی
با این اقدام ما امنیت هر دو کشور را افزایش داده ایم.
ما شروع به بررسی مارپیچ بیهوده و خطرناک سلاح های هسته ای کرده ایم
که برای یک نسل بر روابط دو کشور ما مسلط بوده است .
ما شروع به کاهش سطح ترس کرده ایم
با کاهش علل ترس،
برای دو ملت ما و برای همه مردم جهان."
دو هفته پس از بازگشت نیکسون از مسکو،
پنج مرد که برای کمپین انتخاباتی مجدد او کار می کردند دستگیر شدند
به دلیل نفوذ به مقر حزب دموکرات در واشنگتن .
این شروع یک رسوایی بزرگ بود - واترگیت.
با نزدیک شدن به روز انتخابات، کیسینجر بازگشت
از یکی از دورهای متعدد مذاکره او با ویتنام شمالی.
او به نیکسون گفت که سرانجام در مورد ویتنام توافقی داشته است.
"مذاکره کننده ویتنام شمالی لو دوک تو
به دکتر کیسینجر ارائه شد
پیش نویس توافق نامه ای برای بازگرداندن صلح و پایان دادن به جنگ در ویتنام.
و اولین چیزی که وقتی آن سند را به دکتر کیسینجر ارائه کرد گفت
بود، "شما عجله دارید، نه؟"
و من به یاد می آورم که دکتر کیسینجر با تکان دادن سر مثبت وقتی ...
لو دوک تو این بیانیه را بیان کرد.
ما می دانستیم که کیسینجر با او ملاقات کرده است
طرف ویتنام شمالی در پاریس در 9 اکتبر.
بنابراین وقتی در 19 اکتبر آمد و متن را به ما داد
- به انگلیسی، حواس تان باشد -
و او از ما پرسید، خب، ما چهار روز فرصت داریم تا امضا کنیم
و البته ما مودبانه گفتیم، "خب، می دانید، این اولین بار است
این متن به ما داده شده است، بنابراین مایلیم زمانی برای مطالعه آن داشته باشیم.
به هر حال، می دانید، متن ویتنامی کجاست؟
«وقتی بیوه‌ها، یتیمان را می‌بینم،
وقتی این همه مقبره می بینم، این همه قربانی
برای آزادی و آزادی ویتنام،
بار دیگر تاکید می کنم که کل مردم ویتنام جنوبی دوباره مقاومت خواهند کرد
هرگونه صلحی که مستلزم تحویل ویتنام جنوبی باشد
و ویتنام جنوبی را به متجاوزان کمونیست خواهد داد !»
"من برای تیو همدردی زیادی دارم
و در عین حال من با مشکل ما همدردی زیادی دارم.
ما با 65 قطعنامه کنگره مواجه بودیم
تنها در سال 1972
که خواستار خروج یکجانبه از ویتنام بودند ."
و آقای کیسینجر گفت، خوب، اگر این را امضا کنید، ما صلح خواهیم آورد
و ما خواهیم بود
- ویتنام جنوبی توسعه خواهد یافت، مردم خوشحال خواهند شد. که در آن...
رئیس جمهور تیو گفت: "گوش کن،
می دانید، ما منافع و آینده کشورمان را داریم.
ما به دنبال جایزه نوبل نیستیم .
ویتنام جنوبی از امضای قرارداد خودداری کرد.
در شرایطی که قرارداد او با شکست مواجه است،
کیسینجر با عجله به هانوی اطمینان داد که آمریکا همچنان خواهان توافق است.
"ما معتقدیم ...
که صلح در دست است
ما معتقدیم که یک توافق در چشم است
اجتناب ناپذیر است که ...
در جنگی به این پیچیدگی
که باید گاه به گاه مشکلاتی وجود داشته باشد
در رسیدن به راه حل نهایی».
این شکست اخیر در مذاکرات صلح ویتنام آسیبی به نیکسون وارد نکرد.
او به راحتی برای دور دوم انتخاب شد .
بازگشت به پاریس،
کیسینجر مجبور شد ایرادات تیو را به ویتنامی‌های شمالی وارد کند.
"حالت چطوره، دکتر کیسینجر؟"
"چگونه از اینجا بروم؟"
"ما فکر می کردیم شما امروز جلسه ای ندارید قربان."
"خب، ما یک کار شگفت انگیز انجام می دهیم!"
داشتن یک میعادگاه مخفی در پاریس سخت می شود .
"حتماً همینطور است!"
"آیا فردا دوباره ملاقات خواهید کرد ، قربان؟"
"اوه، ما انتظار داریم، بله."
«یک روز در آستانه نهایی کردن متن بودیم .
روز بعد ناگهان 10 یا 12 نفر شد
مسائل مختلفی که ظاهر شد
و حل نشده بودند.
و سپس لو دوک تو گفت که باید برای مشاوره به هانوی برگردد.
لو دوک تو پاریس را ترک کرد و مذاکرات شکست خورد.
نیکسون دستور حملات هوایی به ویتنام شمالی را صادر کرد.
به امید اینکه هانوی را به توافق برساند
و در عین حال جنوب را تقویت کند.
بیش از 12 روز، هانوی و هایفونگ
تحت پایدارترین کمپین بمباران جنگ قرار گرفت.
بمباران به هدف خود عمل کرد.
ویتنام شمالی و جنوبی
آماده بودند تا با معامله ای که کیسینجر منعقد کرده بود موافقت کنند.
بر اساس قراردادهای صلح،
نیروهای آمریکایی ویتنام را ترک خواهند کرد.
دولت سایگون در قدرت باقی خواهد ماند
اما نیروهای ویتنام شمالی در جنوب خواهند ماند.
نیکسون آن را "صلح با افتخار" نامید.
این اتفاق افتاد که با آقای کیسینجر که می خواست مثلثی بازی کند،
این تحلیل خود من است و متأسفانه می دانید،
برای مردم ویتنام جنوبی خیلی خوب نبود ."
"عصر بخیر. بزرگترین رسوایی کاخ سفید در یک قرن،
رسوایی واترگیت، امروز به طور گسترده باز شد.
دادستان کل، ریچارد کلاندینست، از سمت خود استعفا داد
زیرا - به قول خودش - شخصی نزدیک داشت
و انجمن های حرفه ای
با افرادی که ممکن است قانون را زیر پا گذاشته باشند.
دو نفر از نزدیکترین افراد به رئیس جمهور،
HR Haldeman، رئیس ستاد وی، و جان ارلیچمن،
مشاور ارشد داخلی وی استعفا داده است.
هفته گذشته هر دو مرد برای حفظ شغل خود سخت می جنگیدند."
ما در کاخ سفید یک سیستم کارمند عالی برای مقابله با بحران ها داشتیم.
ما آن سیستم را برای Watergate اعمال نکردیم .
من فکر می کنم بخشی از دلیل این بود که ما آن را یک بحران نمی دانستیم.
این یک قسمت سیب زمینی بسیار کوچک بود."
من هیچ اطلاع قبلی از نفوذ واترگیت نداشتم.
من نه در هیچ یک از برنامه های بعدی شرکت کردم و نه اطلاعی داشتم ...
فعالیت های پوششی
من نه به زیردستان اجازه دادم و نه تشویق به انجام کارهای غیرقانونی کردم
تاکتیک های نادرست مبارزات انتخاباتی
این بود و این حقیقت ساده است.»
برژنف برای دومین نشست با نیکسون به آمریکا آمد .
در کالیفرنیا، رهبر شوروی با ستاره های سینمای هالیوود جشن گرفت.
روس ها همچنان مشتاق برخورد با رئیس جمهور آمریکا بودند.
"خداحافظ!"
"دوسویدانیا!"
علیرغم انکار نیکسون نسبت به واترگیت،
متهم به ممانعت از اجرای عدالت شد
و با استیضاح کنگره مواجه شد.
در آگوست 1974،
از مبارزه دست کشید و استعفا داد.
جانشین او جرالد فورد بود.
رهبری شوروی از سقوط نیکسون شگفت زده شد.
"آنها فکر کردند، چگونه قدرتمندترین فرد در ایالات متحده،
مهم ترین فرد جهان، از نظر قانونی مجبور شود
به خاطر سرقت اسناد احمقانه از قدرت کناره گیری کنم ؟
این بسیار مغایر با ذهنیت رهبران شوروی بود
که فردی در چنین موقعیت ارشدی می تواند با طرق قانونی برکنار شود.
آنها به سادگی نمی توانستند آن را درک کنند."
«شبهات مختلفی وجود داشت.
یکی از اون شبهات
این بود که به عمد توسط دشمنان تقریب انجام شد
بین آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی».
در ویتنام، توافقنامه صلح 1973 نبرد را متوقف نکرد.
تا آوریل 1975، نیروهای ویتنام جنوبی در حال مبارزه بودند
برای دفاع از سایگون در برابر حمله نهایی هانوی.
آنها می توانستند انتظار کمک کمی از آمریکایی ها داشته باشند.
"کنگره ایالات متحده
رد
برای ارائه نوع کمک های نظامی
این برای قوی نگه داشتن نیروهای نظامی ویتنام جنوبی ضروری بود."
ویتنامی جنوبی که جنگیده بود
و در کنار آمریکایی ها علیه کمونیست ها کار کرد
سفارت آمریکا را محاصره کرد.
آمریکایی ها در حال فرار بودند
اما آنها در جنگ شکست خورده بودند
و حالا حتی نتوانستند نجات دهند
هزاران نفر از دوستان ویتنام جنوبی آنها .
«تجربه آمریکا در ویتنام
- و به خصوص خود من - مانند یک حمله B-52 بود
از 60000 پا به بالا آخه ما خیلی ضرر کرده بودیم
اما به ندرت مجبور بودی به عواقب آن توجه کنی...
...خسارت.
آن روز آخر مانند قرار گرفتن در یک حمله B-52 درست روی عرشه بود.
شما دیدید که اقدامات ما چه نتیجه ای داشت
و وحشت و شرم ...
تقریباً بیشتر از آن چیزی بود که شما می توانید تحمل کنید."
اتحاد جماهیر شوروی خود را مطمئن اعلام کرد.
معتقد بود که ابرقدرتی برابر با آمریکاست
و تاریخ در کنار آن بود.
این دیدگاه گلگون یک مشکل را نادیده گرفت.
رفتار با مخالفان شوروی مانند نویسنده الکساندر سولژنیتسین
"آقای کانتور..."
"خوک روسی، برو به خانه! ... دیگر هرگز، دیگر هرگز!"
احساسات آمریکا بر سر محدودیت ها شعله ور شد
در مورد مهاجرت یهودیان شوروی
"مسائل مهاجرت یهودیان از اتحاد جماهیر شوروی
و حقوق بشر یک محرک بسیار قوی بود.
این مسائل به طور مرتب توسط کنگره آمریکا مطرح می شد
و با تظاهراتی که توسط فعالان طرفدار اسرائیل سازماندهی شده بود
و گاهی توسط هولیگان ها."
«البته در ابتدا یک واکنش واقعی وجود داشت
نه در وهله اول از جایی که ممکن است انتظارش را داشته باشیم،
از گروه های دست راستی حزب جمهوری خواه.
در عوض از دموکرات‌های راست‌گرای سنتی آمده است ،
دموکرات‌های تندرو و جنگ‌جوی سرد مانند «اسکوپ» جکسون».
"وقتی چیزی داریم که به شدت احساس می کنیم
و در این مورد آزادی مدنی و آزادی و...
این ملت بر چه پایه ای بنا شده است که...
ما باید کاری برای اجرای قوانین بین المللی انجام دهیم
و اکنون قانون بین المللی است
حق خروج آزادانه یک کشور و بازگشت آزادانه
که ما باید آن موضوع اصولی را روی میز بگذاریم
دانستن اینکه روس ها ...
قرار نیست با آن موافقت کنند."
زیرا به نظر می رسید که برخی از لیبرال ها این دیدگاه را دارند ...
که شاید تنش آنقدرها هم بد نبود.
و ناگهان تئوری هایی در مورد...
نیاز به مداخله در رویه های حقوق بشر
که قبلا نشنیده بودیم
و قبلاً به شدت رد شده بود."
در اتحاد جماهیر شوروی،
جایی که یادبودها یاد یک جنگ وحشتناک را زنده نگه داشتند،
رهبران شوروی امیدوار بودند که وضعیت و امنیت کشور خود را تضمین کنند
با معاهده ای که در هلسینکی امضا می شود
که تقسیم اروپا پس از جنگ را به رسمیت می شناسد.
اما این معاهده یک مانع داشت - حقوق بشر.
«اعضای دفتر سیاسی متن کامل را خواندند.
آنها هنگام خواندن مقاله اول و دوم هیچ اعتراضی نداشتند .
وقتی به سومین مقاله «بشر دوستانه» رسیدند ،
موهایشان سیخ شد
سوسلوف گفت که این یک خیانت کامل به ایدئولوژی کمونیستی است.
سپس گرومیکو استدلال زیر را ارائه کرد :
نکته اصلی در مورد پیمان هلسینکی به رسمیت شناختن مرزها است.
این همان چیزی است که ما در جنگ بزرگ میهنی برای آن خون ریختیم .
همه 35 کشور امضا کننده اکنون می گویند اینها مرزهای اروپا هستند.
گرومیکو گفت در مورد حقوق بشر،
«خب، ارباب این خانه کیست؟
ما ارباب این خانه هستیم
و هر بار این به ما بستگی دارد که چگونه عمل کنیم.
چه کسی می تواند ما را مجبور کند؟"
پس از غلبه بر تردیدهای همکارانش،
برژنف وارد هلسینکی شد
مشتاق کاهش چهره در میان رهبران شرق و غرب است.
هر دو طرف معتقد بودند که به توافقی که می خواستند رسیده اند.
«اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای پیمان ورشو آن را به رسمیت نشناختند
که ماده حقوق بشر یک بمب ساعتی بود.
ما ایالات متحده معتقد بودیم که اگر بتوانیم ...
اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای پیمان ورشو برای احترام به حقوق بشر،
این ارزش هر چیزی بود که در توافقنامه هلسینکی مورد توافق قرار گرفت.
"سه، دو، یک، استارت دنباله موتور، یک، صفر،
شروع! ما یک پرواز داریم!"
به جای جنگ
"پرواز هیوستون به مسکو...."
"آپولو هیوستون، من دو پیام برای شما دریافت کردم.
مسکو برای اسکله رفتن! هیوستون برای اسکله رفتن!
این به شما بستگی دارد! خوش بگذره!"
"فاصله کمتر از پنج متر!"
فضاپیمای شوروی و آمریکایی تاریخ ساز شدند،
در 140 مایلی بالای زمین به هم چسبیده اند.
"تماس! باشه، آها!"
در فضا، همکاری جایگزین سال‌ها رویارویی جنگ سرد شد.
زمانی که برای آموزش به ایالات متحده رفتیم ،
ما با آمریکایی ها ملاقات کردیم.
یادم می آید یکی از آنها به من گفت:
از زمان این پروژه بین المللی، من شروع به خواب بهتر در شب کردم.
من دیگر از جنگ هسته ای نمی ترسم،
چون با هم کار می کنیم."