دیوار برلین
بخشی از پرده آهنین که اروپا را به دو نیم کرد.
آن سوی سیم،
نیروی مسلح همیشه مردم جهان کمونیست را تحت فشار قرار داده بود.
در سال 1989،
دیوار هنوز دست نخورده بود
اما حال و هوای جدیدی در مسکو وجود داشت.
استفاده از زور خود را کاملاً بی اعتبار کرده بود.
تثبیت جهان با روش های نظامی دیگر ممکن نبود .
ما یک فرصت واقعی دیدیم، به این دلیل ...
به رسمیت شناختن اتحاد جماهیر شوروی،
که قرار نیست در مسابقه تسلیحاتی پیروز شوند.
آنها قصد نداشتند، نقل قول کنند، "تو را دفن کن،" بدون نقل قول.
ما ذینفع این امر بودیم.
دسامبر 1988.
گورباچف ​​با جورج بوش و رئیس جمهور مستعفی رونالد ریگان ملاقات کرد.
گورباچف ​​تصمیم گرفته بود که جنگ سرد باید به پایان برسد.
آمریکایی ها احتیاط کردند.
فشارهایی بود...
در مورد آقای گورباچف ​​از سمت راست او، اگر می خواهید آن را اینطور بنامید،
از سربازیش خدا میدونه از کی دیگه
که نمی خواستند سرعت این تغییر را ببینند .
تا سال 1989، گورباچف ​​مصمم بود که کنترل شوروی را کاهش دهد
بر ملت های بلوک کمونیستی
گورباچف ​​به مردم اروپای شرقی گفت
که آنها حق دارند آینده خود را انتخاب کنند.
اما شنوندگان او از خود می‌پرسیدند که اگر غیرکمونیست‌ها به قدرت برسند چه اتفاقی می‌افتد.
آیا اتحاد جماهیر شوروی واقعاً کنار خواهد رفت؟
گورباچف ​​متقاعد شده بود که وقتی این کشورها آزادی خود را بدست آوردند،
آنها سوسیالیسم را با چهره انسانی انتخاب می کردند.
او معتقد بود که آنها از مسکو روی نخواهند آورد و به غرب فرار نخواهند کرد.
او فکر می کرد که آنها از مسکو سپاسگزار خواهند بود
و روابط دوستی خود را با اتحاد جماهیر شوروی حفظ کند.
اما همه خواهان آزادی از مسکو نبودند .
رهبران کمونیست مانند اریش هونکر آلمان شرقی
برای ماندن در قدرت به حمایت شوروی متکی بود .
تصور کنید که اتحاد جماهیر شوروی پس از 40 سال اتحاد،
هر کشور سوسیالیستی را به حال خود رها می کند
و به آنان پشت کند، چنان که گویی هرگز اجتماع برادری وجود نداشته است
این بی سابقه بود
مجارستان 1956.
تانک های شوروی تلاش مجارستان را شکست دادند
برای به دست آوردن دموکراسی و استقلال.
ایمره ناگی و دیگر رهبران قیام اعدام شدند.
اصلاحات اقتصادی برای مدتی زندگی را بهبود بخشید، سپس به فاجعه رسید.
در سال 1989، دولت کمونیست کنترل خود را از دست داد.
اما نیروهای شوروی در این سرزمین باقی ماندند.
مردم مجارستان دوباره عصبانی شدند.
ترس رژیم را وادار به وعده تغییرات سیاسی کرد،
و دموکراسی بیشتر
کشور در... نزدیک به پرتگاهی بود،
نزدیک به یک وضعیت بحرانی کامل.
از نظر اقتصادی... ما تا آن زمان بدهی هنگفتی انباشته بودیم.
از نظر سیاسی... همه بازیگران کلیدی در داخل کشور
فهمید که ... راهی نیست
از طریق اصلاح الگوی سوسیالیستی به زندگی بهتری دست یابیم .
در مارس 1989، نخست وزیر نمت از مسکو بازدید کرد.
رهبران مجارستان در حال برنامه ریزی برای انتخابات آزاد چند حزبی بودند.
اما آیا این برای گورباچف ​​خیلی زیاد است؟
گفتم: تا این لحظه نمی دانم
چه زمانی اولین انتخابات را خواهیم داشت .
اما دانستن اینکه شما مستقر هستید ...
در قلمرو کشور تقریباً 80000 سرباز،
و با در نظر گرفتن تجربه سال 56،
وقتی تانک های شما خرد شدند...
... انقلابیون و همه نیروها
که در آن زمان برای آزادی جنگید،
تکرار میکنی...
"56، اوه... ورزش کنید یا نه؟"
و گورباچف ​​بدون تردید
کاملا واضح به من پاسخ داد: "من موافق نیستم...
با سیستم چند حزبی...
معرفی سیستم چند حزبی در مجارستان،
اما این مسئولیت من نیست، این مسئولیت شماست.
هیچ دستور یا دستوری از سوی ما برای از بین بردن آن وجود نخواهد داشت .
پس این پیام بسیار مهمی بود.
قبری بی نام در بوداپست رهبران کشته شده قیام 1956 را پنهان می کرد.
اکنون دولت موافقت کرد که آنها را بازسازی کند،
مرده و زنده
Erzsebet Hrozova 18 ساله بود که در قیام جنگید.
او 12 سال را در زندان گذراند.
وقتی گچ برداشته می‌شود، احساسی مثل شما داشتم
و در نهایت می توانید آزادانه نفس بکشید.
دیگر لازم نیست سر خود را پایین بیاورید .
احساس کردم دوباره می توانم نفس بکشم.
ایمره ناگی و رفقایش مراسم تشییع جنازه عمومی برگزار کردند.
دولت اعلام کرد که انقلاب 56 موجه است.
جمعیت به نام شهدا گوش دادند.
من از دیدن اون حیرت زده شدم...
در آن لیست ...
پسران جوان وقتی آنها را زندانی کردند، دستگیر کردند، آنها ...
14 ... 16 ساله ...
و... صبر کردند تا 18 سالگی خود را جشن بگیرند.
و صبح روز بعد تعدادی از آنها را کشتند.
دفن مجدد برای ما معنی داشت
آشتی با گذشته و تاریخ ما.
این به معنای شروعی جدید بود، شروعی تازه،
به خصوص در بعد سیاسی زندگی ما
و یک تجدید
یک ماه قبل، جنگ سرد نمادی را از دست داده بود.
دولت مجارستان سیم خاردار را پایین آورد
در مرز خود با اتریش و غرب.
اتحاد جماهیر شوروی هیچ کاری نکرد.
اگرچه سفر هنوز کاملا رایگان نبود،
پرده آهنی شروع به باز شدن کرده بود.
من حاضر نشدم به وزیر کشور بدهم ...
... پول در بودجه آن سال
برای تجدید یا نوسازی قدیمی،
سیستم سیم خاردار قدیمی
گفتند پرده آهنین از نظر فنی منسوخ شده است
دیگر به عنوان یک مانع عمل نکرد.
آنها نباید ساخت و سازهایی را حفظ کنند که جان مردم را به خطر انداخته است.
جسارت مجارستان رهبران تندرو پیمان ورشو را نگران کرد.
هیچ کس به اندازه حاکم آلمان شرقی، اریش هونکر، شوکه نشده بود.
دولت او مرز امپراتوری شوروی با غرب را تشکیل داد.
اولین واکنش هونکر
قرار بود وزیر امور خارجه را به مسکو بفرستد
اعتراض به این تصمیم
پاسخ مسکو این بود:
ما نمی توانیم کاری در مورد آن انجام دهیم.
این بی نظیر بود
این اولین بار بود که مسکو چنین چیزی به ما می گفت.
لهستانی ها نیز مانند مجارها در حال گسستن از سیستم کمونیستی بودند.
در مواجهه با موج اعتصابات سیاسی،
به رهبری جنبش مخالف همبستگی،
رژیم جای خود را داده بود.
می دانستم که سیستم کمونیستی تمام شده است.
تنها مشکل این بود که بهترین راه برای خلاص شدن از شر کمونیسم چیست .
در سال 1981 با تایید شوروی،
همبستگی توسط ارتش لهستان درهم شکسته شده بود.
رهبران آن به زندان افتادند.
اکنون، در اوایل سال 1989،
دولت میزگردی را با همبستگی باز کرد.
کمونیست های لهستانی برای تقسیم قدرت آماده بودند،
برای بحث در مورد تغییر به سمت دموکراسی.
نهادهای دموکراتیک در حال شکل گیری بودند.
آنها جایگزین یک دموکراسی کامل بودند،
اما ما در مقایسه با سایر کشورهای بلوک متفاوت بودیم .
ما به نوعی یک جزیره بدعت گذار بودیم.
در ماه ژوئن، انتخابات برگزار شد.
"Solidarnosc."
آنها شکستی خیره کننده برای کمونیست ها رقم زدند.
همبستگی 99 کرسی از 100 کرسی سنا را به دست آورد.
در عرض چند هفته اولین ضد کمونیست
نخست وزیر در بلوک شوروی روی کار آمد.
وقتی می دانستیم که گورباچف ​​به اصلاحات فکر می کند،
دیدیم که او با اصلاحات ما مخالفت نخواهد کرد،
و این برای ما مهم بود.
در اجلاس سران پیمان ورشو، رهبران دودستگی داشتند.
هونکر، مانند نیکولای چائوشسکو رومانیایی ،
از اتفاقاتی که در لهستان و مجارستان می افتاد نگران بود.
هونکر و به ویژه چائوشسکو مخالف اصلاحات ما بودند.
یک بار با او ملاقات داشتیم
در اقامتگاهش در حومه بخارست.
او و همسرش، رئیسا و من، داشتیم بحث می کردیم.
شور و شوق ما واقعا بالا رفت.
ما با این صداهای بلند صحبت می کردیم
که ما مجبور شدیم تمام افراد امنیتی خود را حذف کنیم
تا صدای ما را نشنوند
ما شنیدیم که چائوشسکو از رومانی، جیکس از چکسلواکی و هونکر
نوعی توطئه را سازماندهی می کردند.
آنها می خواستند گورباچف ​​را برای مداخله علیه لهستان صحبت کنند
و مجارستان
گفتند این ملت ها از حدود گذشته اند
آنچه در کشورهای سوسیالیستی قابل قبول بود.
وقتی اولین پیشنهاد چائوشسکو را در این مورد شنیدم،
نگاه کردم... به آن طرف میز نگاه کن
در هیئت شوروی بود ...
نشسته... و چشمانمان از چشمان همدیگر عبور کرد.
او به من اشاره می کرد که "باشه،
علیه آن بحث نکنید. به عبارت دیگر او برای من می فرستد ...
توسط... از چشم او یک پیام مهم: این که لازم نیست یک کلمه بگویید.
اتفاق نخواهد افتاد.
و این کار را نکرد.
در ماه ژوئیه، پرزیدنت بوش از لهستان و مجارستان بازدید کرد.
غرب از آنها حمایت اخلاقی برای تغییرات دموکراتیک کرد، اما کمی بیشتر.
ما بسته های اقتصادی متوسطی داشتیم
برای هر دو کشور، اما واقعا ...
ما نمی خواستیم به نوعی پول را در سوراخ موش پمپاژ کنیم.
می خواستیم مطمئن شویم
که اصلاحات اقتصادی، حرکت به سمت بازارهای آزاد - آن چیزها
واقعی بود، که آنها قرار بود ادامه دهند.
در مجارستان به بوش یک تکه سیم خاردار هدیه دادند.
سوغاتی از پرده آهنی برچیده شده مجارستان.
...ما معتقدیم که مصنوعی، فیزیکی
و دیوار روحانی روزی هنوز در جهان وجود دارد
همه جا فرو خواهد ریخت و این فقط زیباست. ممنون آقا
به هر حال نمی دانم من یک نوع آدم احساسی هستم.
من خیلی راحت گریه می کنم. آن موقع انجام دادم. من در حال حاضر،
و زمانی که این نماد را به من دادند، اشک در چشمانم جمع شد
از پایان جنگ سرد
در مزرعه خود در وایومینگ، جیمز بیکر، وزیر امور خارجه بوش،
یک دوستی واقعی برای ادوارد شواردنادزه کشف کرد،
وزیر خارجه شوروی
"ببخشید من از سرویس پارک هستم، بچه ها مجوز ماهیگیری دارید؟"
"مطمئنا... دو تایی!"
بیکر به شواردنادزه تایید کرد که ایالات متحده
در اروپای شرقی با احتیاط قدم می زد
و از مشکلات شوروی در آنجا سوء استفاده نخواهد کرد .
آنچه در جکسون هول به دست آمد، به نظر من، فضای جدیدی از اعتماد بود.
همه در طرف آمریکایی، در واقع، احساس کردند که چنین است
بسیار مهم است که ما ...
به گورباچف ​​و شواردنادزه کمک کند
و اصلاح طلبان در اتحاد جماهیر شوروی به هر نحوی که می توانستیم
برای رسیدن به یک فرود نرم
جنگ سرد لازم نبود با ناله خاتمه یابد
می توانست با صدای بلند از بین برود.
قبلاً در چین کمونیستی،
موجی از مطالبات برای حقوق بشر و دموکراسی
به تراژدی ختم شده بود
در میدان تیان آن من، پکن،
تانک ها و نیروها به تظاهرکنندگان مسالمت آمیز حمله کرده بودند
و آنها را سلاخی کرد.
دنیا لرزید.
آیا اصلاحات در اروپای شرقی اینگونه پایان خواهد یافت؟
اریش هونکر، در آلمان شرقی،
راه حل چینی برای اعتراض سیاسی را تحسین کرد.
هونکر قبول نکرد که مشکلی در سیستم خودش وجود دارد.
من به آنها گفتم که آنها مسئول هستند
برای وضعیت کشورهای خودشان
شما تصمیم می گیرید که به چه اصلاحاتی نیاز دارید.
ما به پرسترویکا نیاز داریم.
اینکه آیا به پرسترویکا نیاز دارید یا نه ، به شما بستگی دارد.
هونکر گفت: «ما پرسترویکای خود را انجام دادیم .
ما چیزی برای بازسازی نداریم.
اما در واقع، آلمان شرقی در حال پوسیدن بود.
آلودگی، هوا و آب مسموم؛
اقتصاد رو به زوال بود.
دولت پلیس تمام ابتکار عمل را خفه کرد.
بی تفاوتی در ملاء عام وجود داشت،
رویاهای روزانه در خلوت
اکثر مردم در جمهوری دموکراتیک آلمان وارد زندگی خصوصی خود شدند.
رفتی سر کارت
مراقب باشید که زندگی خصوصی شما از آسیب محافظت شود.
سپس با دوستانت به خانه خود رفتی ،
در دنیای خصوصی خودت
شما در خانه از جامعه انتقاد کردید،
اما فقط در میان افرادی که به آنها اعتماد دارید.
یک دوربین فیلمبرداری در ساختمان نصب شده بود
روبروی ما که روی پنجره ما آموزش داده شده بود.
هر حرف خصوصی که زدیم،
هر اختلافی در مورد اینکه چه کسی باید ظرف ها را بشویید،
هر مشاجره با بچه ها گوش داده می شد و یادداشت می شد.
از همه کسانی که وارد خانه ما می شدند فیلمبرداری می شد.
تابستان آن سال، آلمانی‌های شرقی برای گذراندن تعطیلات در مجارستان هجوم آوردند.
یک دریچه فرار وجود داشت.
مرز مجارستان با غرب در حال تضعیف بود.
در بوداپست، آلمان شرقی سفارت آلمان غربی را محاصره کرد.
درخواست کمک برای مهاجرت
شناخته شده بود که هر آلمانی از جمهوری آلمان
که زندگی در آزادی و دموکراسی را انتخاب کردند
تمام حمایت های ممکن را از ما دریافت خواهد کرد.
هلموت کهل صدراعظم آلمان غربی
به گورباچف ​​اعتماد داشت.
کهل قصد داشت اقتصاد مجارستان را نجات دهد
اگر به آلمان شرقی اجازه داده می شد که به غرب بروند.
او به گورباچف ​​اعتماد کرد که مانع معامله با مجارستان نشود .
مجارها موافقت کردند که اجازه دهند آلمان شرقی به غرب بروند.
هونکر پناهندگان را طردشدگان اخلاقی خواند.
من معتقدم او مخلوطی از خشم و تحقیر مطلق را احساس کرد
برای این توده های مردم
این مردم ناسپاس
که به "طرف دیگر" دویده بود .
این پناهجویان از آلمان شرقی به مجارستان سفر کرده بودند
به امید رسیدن به غرب
اکنون آلمان شرقی سفر به مجارستان را مسدود کرده است.
فراریان آلمان شرقی ناامید به چکسلواکی روی آوردند.
آنها در سفارت آلمان غربی در پراگ تجمع کردند.
هیچ چشم اندازی نداشتیم.
من نمی خواستم فرزندم زیر آن سرکوب بزرگ شود.
فقط این نبود که ما نمی توانستیم سفر کنیم. چیزهای کوچک روزمره بود
وقتی سفارت پر شد، پناهندگان به داخل باغ رفتند.
نمی دانستیم قرار است چه بلایی سرمان بیاید.
ما می دانستیم که افراد زیادی در داخل منتظر هستند،
اما ما مطمئن نبودیم که آیا پلیس در داخل خواهد بود یا خیر
یا حتی پلیس امنیت دولتی ، استاسی.
با ترس از کنار حصار راه افتادیم
و سپس افرادی از داخل سفارت آمدند و گفتند:
"نمی خواهی وارد شوی؟"
ما شگفت زده شدیم و گفتیم "بله".
آنها گفتند: "صبر کن، ما یک نردبان می گیریم."
از حصار بالا رفتیم و داخل بودیم.
در ابتدا فقط مردم را می دیدیم.
ترسناک بود. مردم در همه جا.
پناهندگان بیشتر و بیشتر خود را به داخل سفارت می کوبیدند
و حاضر به ترک نشد.
پلیس چک تلاش های بیهوده ای برای جلوگیری از هجوم انجام داد.
در داخل سفارت، ازدحام و افتضاح روز به روز بدتر می شد.
هر دو دولت آلمان، شرق و غرب، در نهایت عقل خود بودند.
هانس دیتریش گنشر وزیر خارجه آلمان غربی به پراگ آمد.
تحت فشار شوروی و آلمان غربی،
هونکر به معامله ای برای حفظ چهره رضایت داده بود.
پناهندگان می توانند به آلمان غربی بروند،
اما فقط در صورتی که قطار آنها ابتدا از خاک آلمان شرقی عبور کند.
سپس هونکر می تواند ادعا کند که آنها را اخراج کرده است
و تابعیت خود را لغو کردند.
قطار ایستاد. دو مرد درها را باز کردند.
روز بخیر، ما از امنیت دولتی هستیم
و اکنون شناسنامه شما را جمع آوری خواهد کرد .
و من هرگز فراموش نمی کنم که چگونه آنها مجبور شدند برای جمع آوری این اسناد خم شوند.
چون مردم شناسنامه هایشان را به پای آنها انداختند.
احساس این بود که "کارتت هست، دیگر نمی توانی مرا تهدید کنی."
خیلی راضی کننده بود
در پراگ، موج جدیدی از پناهجویان به حصار سفارت یورش بردند.
به نظر می رسید آخرین شانس آنها برای رسیدن به غرب در حال از بین رفتن است.
در عرض چند روز،
7000 نفر دیگر وارد باغ های سفارت شده بودند.
برخی از آلمان شرقی ماندن و اعتراض را انتخاب کردند.
کلیساهای لوتری به یک جنبش مخالف پناه می دادند.
با الهام از گورباچف،
معترضان رویای تبدیل آلمان شرقی به یک دموکراسی را داشتند.
گورباچف ​​به ما امید زیادی داد.
اول از همه سعی کرد کشورش را تغییر دهد
همانطور که می خواستیم کشورمان را تغییر دهیم،
از طریق پرسترویکا
آزادسازی تدریجی
در لایپزیگ، پلیس پاسخ داد.
در 4 سپتامبر، خبرنگاران غربی فیلمبرداری کردند
مردان امنیتی لباس شخصی
در حالی که آنها به تظاهرکنندگان حمله کردند.
به زودی شعار جدیدی از سرکشی آمد:
ما اینجا می مانیم!
ما اینجا می مانیم، اعتراضی بود به کاری که جمهوری دموکراتیک آلمان انجام داده بود
یعنی سوق دادن جوانان به ترک کشور
چون هیچ چشم اندازی نداشتند.
این یک نقطه عطف بود و مردم گفتند: "ما هنوز امید داریم."
هر دوشنبه در لایپزیگ تظاهراتی در کلیسای نیکولای برگزار می شد .
آنها به اعتراضات گسترده تبدیل شدند.
پلیس سعی کرد جلوی آنها را بگیرد.
اما دولت اعصاب خود را از دست داده بود.
خلاصه کلافه بودیم چون درمانده بودیم.
چون این کشور و این رهبری
قبلا هرگز درگیری را تجربه نکرده بود
که به صراحت بیان شد.
فقط هونکر به نظر می رسید که متوجه هیچ چیز اشتباهی نشده است.
در آستانه چهلمین سالگرد آلمان شرقی در آن اکتبر،
او در حالی که با همکارش اگون کرنز منتظر بود، مطمئن بود
برای خوشامدگویی به مهمان ارشدش،
میخائیل گورباچف
هیئت شوروی قبلاً می دانست
که رژیم آلمان شرقی در حال متزلزل شدن بود.
نمایش بیرونی جشن پیروزی پیش رفت.
سپس در رژه مشعل جوانان کمونیست،
راهپیمایان شعارهای تمرین شده خود را رها کردند.
آنها شروع به خواندن نام دیگری کردند
"گوربی!"
هونکر وانمود کرد که متوجه نمی شود.
اینها جوانان خاص انتخاب شده بودند،
قوی و خوش تیپ
روحیه شادی داشتند،
اما آنها شروع به شعار دادن کردند
گوربی به ما کمک کن!
گوربی اینجا بمون!
راکوفسکی رهبر لهستان نزد ما آمد و گفت:
'ایا شما المانی میفهمید؟' من گفتم: "من، کمی."
آیا می توانید بشنوید؟ گفتم: من می توانم.
گفت: این آخرش است.
و این پایان بود: رژیم محکوم به فنا بود.
این یک رای عدم اعتماد به ما بود.
"گوربی، گوربی" به این معنی نبود،
این کار را دقیقاً همانطور که در اتحاد جماهیر شوروی انجام شد انجام دهید .
"گوربی، گوربی" به این معنی بود که ما در اینجا در جمهوری دموکراتیک آلمان نیاز به تغییر داریم.
در مجموعه ای از ملاقات های فزاینده سورئال،
گورباچف ​​سعی کرد حس واقعیت را تزریق کند.
من و هونکر حدود سه ساعت با هم صحبت کردیم.
او نمی توانست بفهمد که چرا من می خواهم ملاقاتی داشته باشم.
اما بحث جدی داشتیم.
بهش گفتم داشتیم چیکار می کردیم.
او به من گفت که آنها چه کار می کنند.
او همه اینها را یک پیروزی پس از دیگری توصیف کرد.
اما من گفتم
"کسی که از رویدادها عقب بماند، بازنده است."
برای من کاملا واضح بود که هر دو طرف
در مورد دو چیز کاملاً متفاوت صحبت کرد.
آنها سعی نکردند در وسط یکدیگر را ملاقات کنند.
در طول کل گفتگو، آنها در مورد یک چیز به توافق نرسیدند.
همانطور که رهبران در مراسم پایانی ملاقات کردند،
توطئه ای علیه اریش هونکر در حال شکل گیری بود.
گروهی در دفتر سیاسی آلمان شرقی تصمیم گرفته بودند تا از شر او خلاص شوند.
دیگر نمی‌توانستیم در حذف هونکر تردید کنیم.
باید سریع عمل می کردیم.
می دیدی که متوجه نمی شد چه خبر است.
او رویکردی استبدادی نسبت به آنچه در اطرافش می گذشت داشت.
او نمی توانست با شرایط کنار بیاید.
در شام با گورباچف ​​و رهبران کشورهای پیمان ورشو،
هونکر میزبان راضی بود.
در همین حین جمعیتی متخاصم بیرون جمع شده بودند.
Gorby به ما کمک کنید! Gorby به ما کمک کنید!
هونکر قصد داشت اپوزیسیون جدید را از بین ببرد.
هیچ کس مطمئن نبود که او تا کجا پیش خواهد رفت.
یک ترس دائمی وجود داشت
که ممکن است یک "راه حل چینی " برای مشکل وجود داشته باشد
و ممکن است از سلاح استفاده شود.
ما هرگز نمی توانستیم این احتمال را نادیده بگیریم.
حتی گاهی فکر می کردیم که ممکن است تانک های شوروی ظاهر شوند.
عصر همان روز تظاهرات در برلین ادامه یافت.
خوک! خوک! خوک!...
اوایل آن روز در لایپزیگ،
مقامات برای مقابله با تظاهرات با نیروی مسلح آماده شدند.
بعدازظهر 7 اکتبر،
کل میدان توسط پلیس محاصره شد.
اولین بار بود که قدرت پلیس را می دیدم.
آنها با کلاه خود و سپر و ماسک صورت در یک فالانکس ایستادند .
و با ایستادن در مقابل آنها، ما قدرت و خشونت آنها را احساس کردیم.
در آن شب پلیس به تظاهرکنندگان حمله کرد و آنها را متفرق کرد.
اما یک تجمع اعتراضی بزرگتر برای دو روز بعد فراخوانده شد.
ارتش در حالت آماده باش بود.
آنها متوجه شدند که دیگر نمی توانند وقایع را کنترل کنند
تنها با پلیس
آنها می خواستند از ما برای افزایش فشار بر شرایط استفاده کنند.
تقریباً تمام تیپ های شبه نظامی بسیج شده بودند.
نیروی پلیس داوطلبانه به قدرت رسیده بود.
بیش از 8000 مرد مسلح و با تجهیزات خود به لایپزیگ فرستاده شدند.
برای ما دو برابر معمول مهمات صادر شد .
معمولا 60 دور داشتیم. حالا 120 گلوله به ما دادند.
یکی از ما دوستی در بیمارستان داشت
و او شنیده بود که ذخیره خون سفارش داده شده است
و تخت های اضافی در آن روز رایگان نگه داشته می شد.
شهر در وضعیت اضطراری قرار داشت.
مغازه ها باید ساعت 5 تعطیل می شدند
ما بسیار ترسیده بودیم
در محل کار، مردم به یکدیگر هشدار می دادند: «امشب به شهر نروید.
چه کسی می داند قرار است چه اتفاقی بیفتد؟
با پایان یافتن تظاهرات لایپزیگ ،
رهبران محلی حزب کمونیست متوجه شدند که 70000 نفر
قبلا در خیابان ها بودند
نگران، سفیر شوروی
با فرمانده نیروهای شوروی در منطقه تماس تلفنی گرفت.
من از شما می‌خواهم که فوراً به نیروها دستور دهید که به پادگان برگردند.
این اولین چیز است.
ثانیاً تمام مانورها را متوقف کنید.
سوم. تمام پروازهای هواپیماهای نظامی را متوقف کنید.
و تحت هیچ شرایطی در تحولات دخالت نکنید.
کمونیست های لایپزیک از مخالفان التماس کردند که با آنها صحبت کنند.
سپس، بدون دستورات بالاتر،
آنها پلیس و نیروهای آلمان شرقی را عقب کشیدند .
تظاهرات به آرامی ادامه یافت.
برای آلمان شرقی، این نقطه عطف بود.
مردم تقریباً در آغوش یکدیگر افتادند و گفتند:
'اوه خدای من،
اکنون چیزی در حال رخ دادن است،
و در نهایت ما شروع به صحبت با یکدیگر می کنیم.
و اگر با هم صحبت کنیم به هم تیراندازی نمی کنیم.
اکنون متحدان هونکر او را ترک کردند.
اگون کرنز او را از قدرت کنار گذاشت
و کل دفتر سیاسی در 17 اکتبر.
وقت رفتن او فرا رسیده بود.
خارج شدن از این دره عمیق برای ما غیرممکن بود
با او در اوج،
حتی اگر تمام اختیارات خود را برای تغییر جمع کرده بود .
حالا اگون کرنز مسئول بود. او وعده اصلاحات دموکراتیک را داد.
او به مردم اطمینان داد که این کار را آسان تر خواهد کرد
برای آلمان شرقی برای سفر به غرب
موضوعی که کل بحران را آغاز کرده بود.
البته ما تحت فشار فوق العاده ای بودیم
بی وقفه بود
باید حرکتی می کردیم.
کرنز در اول نوامبر از گورباچف ​​در مسکو دیدن کرد.
ما خیلی صریح در مورد مسئله سفر رایگان صحبت کردیم.
و به من گفت
«اگر فرمول جدیدی پیدا نکردید که به شهروندان جمهوری آلمان اجازه سفر بدهد،
آن وقت همه چیز برای شما خوب به نظر نمی رسد .
اگون کرنز متأسفانه فاقد هر گونه ویژگی کاریزماتیک بود.
او مورد قبول مردم نبود. او برای توده ها جذاب نبود.
او نمی توانست کلماتی برای صحبت با مردم پیدا کند
زیرا او فقط اصطلاحات قدیمی حزب را به زبان می آورد.
تا سال 89 بسیاری از افراد، از جمله من،
دیگر برای گفتگو آماده نبودند .
یادم می آید که گفتیم «اکنون آمادگی ما برای گفتگو به پایان رسیده است
اکنون تقابل است.
بیهوده، کرنز آزادی های جدیدی ارائه کرد.
تظاهرات خیابانی بزرگتر شد و خواستار بیشتر شد.
در برلین شرقی در 4 نوامبر، جمعیتی متشکل از نیم میلیون نفر جمع شدند.
اگر در سیستمی زندگی می کنید که سرکوبگر است،
شما راست راه نمی روی، همیشه این راه را می روی،
با سرت...
پایین،
و حالا فرصتی بود که راست راه بروی و صورتت را نشان دهم
و برای نشان دادن قدرت مردم.
در 9 نوامبر 1989، گونتر شابووسکی به خبرنگاران در برلین گفت
محدودیت های سفر به غرب برداشته می شود.
دولت قصد داشت این تغییر از روز آینده آغاز شود.
اما Schabowski زمان بندی را اشتباه گرفت.
خبر در شهر پیچید.
مردم برلین شرقی هجوم آوردند تا ببینند آیا پست های بازرسی در دیوار وجود دارد یا خیر
واقعا باز می شدند
"ما برمیگردیم!" "ما برمیگردیم!"
مرزبانان گیج شده بودند.
ما هیچ دستوری از مافوقمان نگرفتیم ، هیچ.
فقط: وضعیت را رعایت کنید.
ما بارها سعی کردیم با مافوق خود صحبت کنیم،
اما کسی به ما برنگشت
شما باید در نظر داشته باشید که سربازان ما در این روز کاملا مسلح بودند
مثل همیشه.
و آنها یک دستور داشتند.
آن دستور این بود که جلوی هر کسی که سعی در فرار داشت گرفته شود،
اما اکنون جمعیت بسیار زیاد بود.
ناگهان نگهبانان تسلیم شدند.
موانع را باز کردند.
مرزها را باز کردند و هیچ اقدام متقابلی انجام ندادند.
نه با من مشورت کردند و نه تاییدم را گرفتند.
خودم را در جمعی دیدم که کف می زدند.
من همون موقع نفهمیدم چرا
بعد متوجه شدم. من واقعا در برلین غربی بودم،
و مردم برلین غربی به مرز آمده بودند و ما را تشویق می کردند.
همه گریه می کردیم و همدیگر را در آغوش می گرفتیم.
حتی الان که بهش فکر میکنم قلبم تند تند میزنه.
خیلی تکان دهنده بود
اهالی برلین غربی از جهت دیگر وارد شدند.
آنها شروع به تخریب دیوار مقابل دروازه براندنبورگ کردند.
یک ایده مشترک وجود داشت. حالا باید از شر دیوار خلاص شویم.
هر کسی دلایل مختلفی داشت.
برای من این بود که در آن طرف اقوام داشتم که نمی توانستند بیایند.
وقتی به یاد خاله ام افتادم و اینکه چطور نمی توانستم او را ببینم
قبل از مرگ او، من را خیلی عصبانی کرد.
انجام کاری در برابر دیوار آزادی بخش بود .
برای من احساسی بود، اما باید اعتراف کنم
که در ذهنم بود که بیش از حد واکنش نشان ندهم.
احمقانه ترین چیز...
کاری که هر رئیس‌جمهوری می‌توانست انجام دهد
می رفتم آنجا، روی دیوار برلین می رقصیدم،
و انگشتانش را درست به چشمانش بچسباند
ارتش شوروی و گورباچف.
چه کسی می داند که آنها باید چه واکنشی نشان می دادند؟
صبح روز بعد با من تماس گرفت. به من گفتند چه اتفاقی افتاده است.
گفتم: تصمیم درستی گرفتی.
زیرا چگونه می توانید به آلمانی ها شلیک کنید
که از مرز می گذرند تا با آلمانی های دیگر در آن طرف دیدار کنند.
بنابراین سیاست باید تغییر می کرد.
در آن سوی دیوار، دو جهان در آغوش یکدیگر روبه‌رو شده بودند.
حالا دشمنی آنها به تاریخ ریخته شد.
آلمان دوباره متحد خواهد شد.
اما انقلاب اروپا علیه کمونیسم
هنوز انجام نشده بود