به «جهان گزارش‌نشده» خوش آمدید،
و سری جدید آن از امشب از سودان آغاز می‌شود،
جایی که درگیری‌ها افراد بیشتری را مجبور به ترک خانه‌هایشان کرده است
نسبت به هر جای دیگری در کره زمین.
از سال ۲۰۲۳ یک جنگ داخلی این کشور را در بر گرفته است،
و میلیون‌ها نفر را مجبور به فرار از جنگ و جنایات هولناک کرده است،
از جمله اعدام‌ها و تجاوز جنسی.
من به کوه‌های نوبا در جنوب سودان سفر کردم
و فرصت نادری پیدا کردم تا با بازماندگان ملاقات کنم،
که یک میلیون نفر از آن‌ها به آنجا پناه آورده‌اند،
تا فقط با چیزی به همان اندازه مرگبار روبرو شوند - یعنی گرسنگی شدید.
و یک هشدار - این قسمت شامل صحنه‌های ناراحت‌کننده‌ای است.
دو سال است که جنگ داخلی در سودان بیداد می‌کند.
هم ارتش سودان و هم شورشیان
متهم به نقض هولناک حقوق بشر هستند
و همچنین ایجاد بدترین بحران بشردوستانه در جهان.
ترجمه: چه بلایی سر زن‌ها اومد؟
آنها به ما گفتن که از اینجا بریم و اگه بمونیم، ما رو می‌کشن
ده‌ها هزار نفر کشته شده‌اند،
گزارش‌های گسترده‌ای از تجاوز و شکنجه وجود دارد،
و بحران گرسنگی این ملت را فرا گرفته است.
خب، همه درباره اوکراین می‌دانند، همه درباره غزه می‌دانند -
اما این مکان ناشناخته است.
این منطقه با قحطی بسیار خاموش... بسیار خاموشی دست‌وپنجه نرم می‌کند.
مردم با خوردن موش و برگ درختان جان سالم به در می‌برند.
بیش از یک میلیون نفر به کوه‌های نوبا فرار کرده‌اند،
گوشه‌ای نسبتاً آرام از این کشور،
اما متوجه شده‌اند که هیچ غذا و هیچ آذوقه‌ای وجود ندارد،
و هیچ کمکی از دنیای بیرون نمی‌رسد.
بحران در سودان: تلاش برای بقا
ما به سودان جنوبی پرواز کردیم و اکنون در حال رانندگی به سمت مرز هستیم.
ما به سمت کوه‌های نوبا می‌رویم.
این منطقه برای ۲۰ سال است که به طور نسبتاً خودمختار اداره می‌شود.
ما تازه وارد سودان شدیم.
ما در واقع به طور غیرقانونی عبور کردیم
چون این ایالت کردفان جنوبی
توسط یک گروه شورشی به نام «جنبش آزادی‌بخش خلق سودان-شمال» کنترل می‌شود.
در اینجا تقریباً هیچ زیرساختی وجود ندارد -
نه برقی، نه جاده آسفالتی و نه آب لوله‌کشی.
اما کوه‌های نوبا تا حد زیادی از بدترین آسیب‌های جنگ داخلی در امان مانده‌اند،
چرا که نه با ارتش سودان متحد شدند و نه با شورشیان «پشتیبانی سریع».
در حال حاضر، اینجا امن‌ترین مکان از نظر جنگ در سودان است.
این کلیسای اردوگاه «الحلو» است،
جایی که هر روز، افرادی که از جنگ فرار کرده‌اند به آنجا می‌رسند.
جنگ بیش از ۱۲ میلیون نفر را
در سراسر سودان مجبور به ترک خانه‌هایشان کرده است،
و بیش از ۳۰ میلیون نفر - یعنی نیمی از جمعیت -
به غذا و کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند.
اما تقریباً هیچ کمکی به اینجا نمی‌رسد.
تنها کمک آنها این درمانگاه کوچک است،
که توسط «نفیسه» تأسیس و اداره می‌شود،
پرستاری که خودش سال گذشته از جنگ فرار کرده است
و به تنهایی سعی می‌کند از کل اردوگاه ۵۰۰۰ نفری مراقبت کند
آن هم فقط با یک جعبه کمک‌های اولیه بسیار ابتدایی
که توسط مقامات محلی تأمین شده است.
خب، کجا می‌رویم؟
داریم می‌ریم سراغ یه پیرزن
سوءتغذیه شدید داره و دست‌هاش ورم کرده
مادر، حالت چطوره؟
گفتن می‌خوان به یه جای دیگه ارجاعش بدن،
اما جایی نیست که بتونه بره
چرا پاهایش ورم کرده است؟
به خاطر سوءتغذیه‌ست. اول توی دست‌هاش بود و حالا داره به پاهاش هم سرایت می‌کنه
نفیسه کار زیادی نمی‌تواند برای او انجام دهد.
این خانواده پولی برای خرید غذا ندارند.
خیلی ورم کرده و با توجه به اوضاع این‌جا، امید زیادی به زنده‌موندنش نیست
نفیسه عبدالرحیم خیلی ورم کرده و با توجه به اوضاع این‌جا، امید زیادی به زنده‌موندنش نیست
همین‌طور که قدم می‌زنیم، نفیسه متوجه چند کودک می‌شود
که به شدت دچار سوءتغذیه هستند.
دهنت رو باز کن
این سه تا خواهر و برادرن
این یکی از علائم سوءتغذیه‌ست
شکم باد می‌کنه، در حالی که بدن خیلی نحیفه
بی‌توجهی بیشتر یعنی اونا به مرحله بعدی سوءتغذیه می‌رسن
یعنی ورم بیشتری پیدا می‌کنن و پوستشون شروع می‌کنه به تاول‌زدن
مادرشان بیرون رفته تا تلاش کند کمی غذا دست‌وپا کند،
اما ذخایر منطقه رو به کاهش است
و به زودی به طور کامل تمام خواهد شد.
و با شروع بارندگی‌ها، راه دسترسی به این منطقه قطع خواهد شد.
این وضعیت کلی تمام اردوگاهه
چقدر نگرانید که با شروع دوباره فصل بارندگی،
اوضاع دوباره به زودی بدتر شود؟
این یه نگرانی واقعیه، من واقعاً نگرانم چون هیچ‌کس تو اردوگاه محصولی نکاشته
و نتونستن هیچ غذایی ذخیره کنن
در دو منطقه از کوه‌های نوبا به طور رسمی قحطی اعلام شده است،
و احتمالاً مناطق بیشتری به این وضعیت دچار خواهند شد.
ده‌ها اردوگاه دیگر وجود دارد
که به فراریان از جنگ پناه می‌دهند،
کسانی که در طول سال گذشته به اینجا رسیده‌اند.
خب، یونس؟ کریش هستم.
بله. از ملاقاتتون خوشبختم.
یونس رئیس منطقه «اورو» است،
که مسئولیت بیش از ۳۲۰۰ نفر را بر عهده دارد.
آیا هیچ کمک غذایی به اینجا می‌رسه؟ مردم چی می‌خورند؟
ما موش، حشره، برگ درخت، پرنده‌های جنگلی و حیوانات وحشی رو می‌خوریم
ملخ‌ها غذای اصلی مردم این‌جا هستن
اگه پیدا کنیم موش می‌خوریم، اما بیشترشون رو خوردیم
بچه‌ها حتی دنبال سگ‌ها می‌دون تا بگیرنشون و بخورنشون
ما متوجه پسری می‌شویم که یک بشقاب موش شکار کرده و پخته است.
در اینجا، این یک منبع گوشت کمیاب است.
هر چند وقت یک‌بار موش می‌خورید؟
ما هر وقت بتونیم موش می‌خوریم، چون تنها چیزیه که گیرمون میاد
آیا غذای دیگه‌ای دارید؟ کسی به اینجا غذا میاره؟
نه، به جز موش‌ها فقط برگ درخت‌ها رو می‌خوریم
هر روز افراد بیشتری وارد اردوگاه می‌شوند.
«مدینه» و نوزادش دیشب رسیدند
آن هم فقط با همان لباس‌هایی که به تن داشتند.
حال نوزاد چطوره؟
داره گریه می‌کنه و غذا می‌خواد، اما من چیزی ندارم بهش بدم
چرا از جایی که بودید رفتید؟ آنجا چه اتفاقی می‌افتاد؟
به خاطر جنگ مجبور شدم فرار کنم. می‌خواستم این‌جا باشم، بین مردم، نه این‌که تنها بمونم
مدینه به من می‌گوید همسرش سرباز ارتش سودان بوده
اما قبل از تولد نوزاد کشته شده است، و او به شدت درمانده است.
واقعاً دارم سختی می‌کشم، نه غذایی هست، نه لباسی دارم
شیر ندارم به بچه‌ام بدم و خونه‌ای هم ندارم
چقدر آدم دیگر مثل مدینه در اینجا وجود دارد؟
خیلی زیادن
خیلی‌ها توی همین وضعیت هستن
باید ازشون استقبال کنیم، هر چند چون ظرفیتمون تکمیله، کار زیادی از دستمون براشون برنمیاد
هیچی ندارن
شورشیان SPLM-N که کنترل کوه‌های نوبا را در دست دارند
ادعا می‌کنند که دولت سودان مانع از رسیدن کمک‌ها به این منطقه می‌شود.
دولت سودان این موضوع را تکذیب می‌کند.
آژانس‌های امدادی بسیار کمی در این منطقه فعالیت می‌کنند.
آنها می‌ترسند که در صورت فعالیت بیشتر در اینجا،
از سراسر سودان اخراج شوند.
به فاصله یک روز رانندگی از اردوگاه،
یکی از دو بیمارستان کوه‌های نوبا قرار دارد.
شواهد این بحران در همه جا دیده می‌شود.
خب، پس بخش کودکان اصلی اینجاست.
این بخش سوءتغذیه است. این... پس همین بلوک اینجاست
و بیماران اضافه را هم آن پشت جا داده‌ایم.
کل این بخش؟ کل این بال متعلق به بخش سوءتغذیه است
و تا قسمت پشتی ادامه دارد.
دکتر «تام کاتنا» ۱۷ سال است که این مرکز را اداره می‌کند
و یکی از تنها سه پزشک دائمی است که
به کل جمعیت ۴ میلیون نفری خدمت‌رسانی می‌کنند.
تعداد موارد سوءتغذیه سه برابر بیشتر از حد معمول است که
آنها معمولاً در این وقت از سال با آن مواجه می‌شدند.
در پایان فصل بارندگی،
زمانی که جاده‌ها باز شدند و مردم توانستند خود را به بیمارستان برسانند،
آنها تقریباً با هجوم بیماران غافلگیر شدند.
منظورم این است که ما هیچ‌وقت چنین رقمی را
برای بخش سوءتغذیه ندیده بودیم.
ترس شما این است که امسال بسیار بد خواهد بود.
پارسال وحشتناک بود. فکر کنم به بدی پارسال باشه.
برداشت من این است که خیلی از مردم کشت نکردند. درسته، استیو؟
و آنها داشتند استفاده می‌کردند...
فکر کنم افرادی که از سال قبل بذر داشتند،
به جای اینکه آن بذر را بکارند،
ناچار شدند و بذر خود را خوردند.
اگر شمال فعال باشه، اگر جنگ داخلی نباشه،
همه‌شون مشغول کشت و کارن.
اونا توی سودان غذای زیادی تولید می‌کنن.
حالا با وجود جنگ در شمال، دیگه کشاورزی نمی‌کنند،
و تمام مسیرهای تدارکاتی قطع شدن.
اگر قرمز باشه، سوءتغذیه حاد و شدیده.
زرد یعنی سوءتغذیه حاد متوسط.
سبز یعنی وضعیت خوبه.
نوزادهای شش‌ماهه، بعضی‌هاشون حدود هشت، نه کیلو هستن. بله.
اینجا، بچه‌ی بالای یک سال و نیم، پنج کیلوئه،
یعنی خیلی کمبود وزن داره.
ذخیره غذای پرکالری اضطراری بیمارستان هم داره تموم میشه،
همون غذایی که به بچه‌های قحطی‌زده میدن.
مجبورن اون رو جیره‌بندی کنن تا محموله جدید برسه،
که اون هم تا چند ماه دیگه نمیاد.
این دنیا و جنگیه که اصلاً دربارش گزارش نمیشه،
و کشوری که هر روز آدم‌های بیشتری در اون با قحطی روبرو میشن.
با توجه به اینکه مدت زیادیه اینجایید،
درباره میزان نیازها چی می‌تونید بگید؟
من الان اینجا... به زودی میشه ۱۷ سال که اینجام.
در تمام مدتی که اینجا بودم، این بدترین وضعیتیه که تا حالا دیدم.
حتی در طول... ما اینجا جنگ داخلی وحشتناکی داشتیم
به مدت پنج، شش سال -
ولی از نظر ناامنی غذایی، از اون زمان هم بدتره.
ما اینجا نیازهای شدیدی داریم
و سازمان‌های بزرگ هم برای کمک نمیان.
منظورم اینه که به این منطقه بی‌توجهی شده.
همه درباره اوکراین می‌دونن، همه درباره غزه می‌دونن،
همه درباره مناطق جنگ‌زده دیگه خبر دارن.
اما اینجا ناشناخته‌ست
و داره یک قحطی بسیار خاموش... بسیار خاموش رو تجربه می‌کنه.
ما با نفیسه برگشتیم
تا بچه‌هایی رو که اوایل هفته دیده بودیم، ببینیم.
با خودمون مقداری غذا آوردیم،
چیزهایی که توی بازار محلی پیدا میشن
اما برای مردم کمپ خیلی گرون هستن.
فقط خودش و بچه‌هاش هستن
از پس سیر کردنشون برنمیاد، واسه همین حتی کوچک‌ترین بچه‌هاش هم سوءتغذیه دارن
مادر بچه‌ها، زارا، تمام روز رو تلاش می‌کنه تا کار روزمزدی پیدا کنه.
اون هیچ‌وقت بیشتر از روزی دو دلار درآمد نداره،
که برای سیر کردن شش تا بچه کافی نیست.
می‌خوام بپرسم چرا اومدی این‌جا؟
چون توی هبیلا جنگ بود
دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟ کجا بودی؟ داخل بودی یا بیرون؟
همین که درگیری شروع شد، فرار کردم
وقتی داشتی فرار می‌کردی، چی دیدی؟ دیدی کسی زخمی یا کشته بشه؟
با چشم‌های خودم دیدم که مردم رو می‌کشتن
چه اتفاقی افتاد؟ چرا می‌کشتنشون؟
مردها توی کوه قایم شده بودن، نیروهای واکنش سریع (RSF) بهشون دستور دادن بیان پایین
و شروع کردن به شلیک کردن بهشون
درباره قبیله آدما می‌پرسیدن؟
بله، می‌گفتن ما از قوم «نوبا» هستیم
وقتی می‌گفتن «نوبا»، شروع می‌کردن به شلیک کردن به مردها
به چند نفر شلیک شد؟
هفت نفر
چه بلایی سر زن‌ها اومد؟
به ما گفتن بریم، و اگه بمونیم ما رو هم می‌کشن
همه زنان این کمپ آسیب‌های روحی باورنکردنی رو پشت سر گذاشتن.
اون‌ها شاهد کشته شدن مردهای خانواده‌شون جلوی چشم‌هاشون بودن
و سربازان نیروهای پشتیبانی سریع بهشون گفتن
که اگه گریه کنن یا کوچک‌ترین صدایی ازشون دربیاد،
اون‌ها رو هم به گلوله می‌بندن.
اما اون‌ها حتی وقت ندارند
این حجم از وحشت رو هضم کنن،
چون در حال حاضر فقط تلاش می‌کنن زنده بمونن،
تلاش می‌کنن که دوام بیارن.
اواخر اون روز بعدازظهر، با نفیسه در خانه‌ای که اینجا ساخته ملاقات می‌کنم،
خانه‌ای که از یک سال پیش، بعد از آمدن از العبید، در اون زندگی می‌کنه،
شهری که در طول جنگ درگیری‌های شدیدی در اون رخ داد.
به خونه‌ام خوش اومدین
نشونتون می‌دم این‌جا چطوریه
این‌جا محل خواب پسرهاست
سلام.
قبل از جنگ، تمام بچه‌هاش آرزوهای بزرگی داشتن.
بچه‌های بزرگ‌تر دانشگاه می‌رفتن.
این‌جا آشپزخونه‌ست
حالا پیدا کردن غذا تبدیل به یک تلاش روزمره شده.
آرزوهاشون نقش بر آب شده.
اون‌جا هم اتاق خوابه
این چیه؟
یه پناهگاه
به خاطر بمبارانه؟ آره، آره.
نفیسه می‌دونه که آرامش فعلی در کوه‌های نوبا
ممکنه هر لحظه به پایان برسه.
گذار از اون زندگی به این زندگی چقدر براتون شوکه‌کننده بود؟
اوایل خیلی گریه می‌کردم
وقتی تازه رسیدیم، با اون همه حشره و مار، اوضاع واقعاً بد بود
عادی بود که بیدار بشی و ببینی یه مار یا عقرب...
زیر چادر پلاستیکی، درست کنار سرته
ما شما رو زیر نظر داشتیم که این طرف و اون طرف می‌رفتید
و سوءتغذیه مردم رو اندازه می‌گرفتید.
اما خودتون هم خیلی لاغر به نظر می‌رسید.
منظورم اینه که حال خودتون و خانواده‌تون چطوره؟
همه ما دچار سوءتغذیه شدید بودیم، مخصوصاً یکی از دخترهام
هیچی نداشتیم، برگ‌های درخت بائوباب رو می‌خوردیم
و علف‌های روی زمین رو
متاسفم، حالتون خوبه؟
(مترجم): اون داره عذرخواهی می‌کنه و می‌پرسه حالتون خوبه؟
بله، متوجهم
واقعاً باید خیلی ترسناک بوده باشه.
تا حالا هیچ‌وقت توی چنین موقعیتی نبودم
هیچ‌وقت در زندگی‌ام
شما خانواده‌ی خودتون
و خیلی از مردم این کمپ رو نجات دادید.
این یک دستاورد فوق‌العاده‌ست.
وقتی مردم میان پیشم و نمی‌تونم دارویی رو که نیاز دارن بهشون بدم، داغون می‌شوم
وقتی داروهامون رو بررسی می‌کنم، خیلی برام سخته که ببینم...
...جعبه‌ها خالی‌ان؛ حس خیلی بدی پیدا می‌کنم
کاملاً واضحه که نفیسه واقعاً به مردم اینجا اهمیت میده.
اون همچنین بهم گفت که به خیلی از زن‌هایی که
بهشون تجاوز شده، مشاوره میده.
آیا با داستان‌ها و روایت‌های زیادی از این دست برخورد کردید؟
بله
موارد زیادی از تجاوز و تعرض‌های جنسی وجود داره
فکر می‌کنم این اقدامات علیه مردم قوم «نوبا» سیستماتیک بود
محله‌های خاصی رو هدف قرار می‌دادن، چون محل زندگی مردم نوبا بود. تصادفی نبود
و دخترهای جوان‌تر رو هدف قرار می‌دادن و ماه‌ها اونا رو با خودشون می‌بردن
روایت‌های نفیسه با چیزهایی که زنان دیگه به ما گفتن همخوانی داره -
اینکه نیروهای پشتیبانی سریع عمداً زنان نوبا رو هدف قرار میدن.
اون‌ها متهم به استفاده از تجاوز به عنوان سلاح جنگی شده‌ان -
اتهامی که خودشون اون رو تکذیب می‌کنن -
اما طبق قوانین بین‌المللی، در صورت اثبات، این کار یک اقدام به نسل‌کشی محسوب میشه.
جنگ همچنین هزاران کودک را در معرض خطر
قاچاق، بردگی و سوءاستفاده جنسی قرار داده.
در حال حاضر ۱۷ میلیون کودک در سودان از تحصیل محروم هستند.
اما یک جا هست که به تعداد کمی از اون‌ها پناهگاه داده میشه.
«شکاف پدر ما» یک مدرسه شبانه‌روزی با بودجه کلیساست
که به عنوان خانه کودکان هم فعالیت می‌کنه.
اون‌ها غرق در درخواست‌های پذیرش کودکان هستن.
خب، بهم بگید دقیقاً الان کجا داریم میریم؟
داریم میریم به دِبی.
اونجا یک کمپه؟ بله، کمپ ایراست.
ازکیل ایوب، مدیر مدرسه،
داره به سمت یکی از بزرگ‌ترین کمپ‌ها میره،
جایی که بهش گفتن بچه‌های آسیب‌پذیر و گرسنه زیادی اونجا هستن.
با توجه به اینکه ظرفیت خیلی کمی دارید،
چطور تصمیم می‌گیرید چه کسانی رو انتخاب کنید؟
من در واقع به دنبال آسیب‌پذیرترین‌ها می‌گردم.
طولی نمی‌کشه که دور ازکیل رو
افرادی که ناامیدانه به دنبال کمک هستن، می‌گیرن.
این زن خودش شش تا بچه داره،
اما این سه تا بچه‌ای که همراهش آورده، بی‌سرپرست هستن.
چطور شد که سرپرستی این سه تا بچه به شما رسید؟
وقتی از خونه‌هامون فرار کردیم، جمعیتمون خیلی زیاد بود
خانواده‌شون این بچه‌ها رو پیش من گذاشتن
پدر و مادرشون برگشتن خونه تا یه سری وسایل برای بچه‌ها بیارن
من پیش بچه‌ها موندم، اما بعد از رفتنِ پدر و مادرشون، اونا دیگه هرگز برنگشتن
نمی‌دونید که زنده هستن یا نه؟
فکر نمی‌کنم زنده باشن، اما نمی‌دونم. هیچ خبری ازشون نیست
خب ازکیل، این‌ها همون بچه‌هایی هستن که تحت سرپرستی می‌گیرید؟
بله، قطعاً. این‌ها دقیقاً همون بچه‌هایی هستن،
مخصوصاً اون سه تایی که اینجا هیچ سرپرستی ندارن. بله.
این‌ها کسانی هستن که سعی می‌کنم پذیرش کنم.
ازکیل موافقت می‌کنه که یک خواهر و برادر رو از زن دیگه‌ای تحویل بگیره،
زنی که خودش مراقب شش بچه‌ی غریبه بوده.
تحمل این شرایط برای شامیای کوچک و وحشت‌زده، خیلی سخته.
اون اصلاً نمی‌دونه داره چه اتفاقی براش می‌افته.
مسیر برگشت تا مدرسه طولانیه.
در عرض یک صبح پر از سردرگمی، تمام زندگی‌شون دوباره تغییر کرده.
اون‌ها فقط باید اعتماد کنن که ازکیل و تیمش ازشون مراقبت خواهند کرد.
چند روز بعد، ما به مدرسه می‌ریم
تا ببینیم وضعیت بچه‌ها چطوره.
کلاس‌های درس پر هستن
و بچه‌هایی که تازه از کمپ اومدن، سر اولین کلاسشون نشستن،
از جمله شامیا.
در کلاس مجاور، احمد ۱۳ ساله داره انگلیسی یاد می‌گیره.
دیدن احمد که به این زودی اونجا ایستاده، واقعاً شگفت‌انگیزه،
اون جلو، جلوی کلاس،
داره الفبا تمرین می‌کنه.
خیلی دلگرم‌کننده‌ست که می‌بینیم\nچطور داره جا می‌افته.
این مدرسه به دانش‌آموزان\nبین ۵ تا ۲۰ سال خدمات میده،
که خیلی‌هاشون آسیب‌های جسمی\nو روحی دارند
که ناشی از سال‌ها جنگه.
دو نفر از این دانش‌آموزان\nکودک‌سربازان سابق هستند
که از جنگ دارفور فرار کرده‌اند.
خود حزقیال سال‌ها درگیری\nو جنگ رو تجربه کرده.
اون می‌دونه چقدر برای بچه‌ها سخته
که به محیط جدیدشون\nعادت کنند.
ما همراه با معلمان‌مون تلاش می‌کنیم
که فقط معلم نباشیم
بلکه مثل مادر هم باشیم
و بعد، مثل پدر برای بچه‌ها.
برای همه بچه‌هایی که\nنمی‌تونید بهشون کمک کنید،
در حال حاضر خطر واقعی براشون چیه؟
آینده اون‌ها در واقع\nبسیار دشواره
چون در نهایت، می‌دونید،
به خاطر نبود غذا، گرسنگی می‌کشند
و بقیه هم ممکنه\nبه بردگی گرفته بشن.
پس انتخاب اون بچه‌ها\nیا گرسنگی مفرطه یا بردگی.
دقیقاً. منظورم اینه که این انتخاب وحشتناکیه.\nدر واقع انتخابی وجود نداره.
هیچ انتخابی نیست.
این مدرسه بیش از ۴۳۰ دانش‌آموز داره،
که سه وعده در روز غذا می‌خورند -
چیزی که توی کمپ‌ها بی‌سابقه‌ست -
و حالا از خطر قاچاق انسان در امان هستند.
این فقط بخش بسیار کوچکی
از صدها هزار کودکیه که به کمک نیاز دارند.
احمد داره کم‌کم آینده‌ای رو\nبرای خودش متصور میشه.
قبلاً خیلی سخت بود
برادرهای کوچیکترم خیلی سختی کشیدن
الان از اینکه اینجا هستی چه احساسی داری؟
من این‌جا خیلی راحتم و خوشحالم
می‌تونم برم مدرسه، چیزی هم برای خوردن هست
الان خیلی راضی‌ام
پشت دیوارهای مدرسه، بچه‌ها تا حد زیادی
از واقعیت‌های بیرون در امان هستند،
جایی که پیش‌بینی میشه قحطی بدتر بشه.
امروز روز آخر سفرمه و می‌خوام\nاز نفیسه باخبر بشم.
او بار دیگه داره از آسیب‌پذیرترین\nافراد کمپ خودش سرکشی می‌کنه.
صبح بخیر. امروز چطوری؟
لطفاً می‌تونی بنشینی؟
توان بلند شدن داری؟
نه
علت اصلی این وضعیت اینه که اون تنهاست و کسی نیست که بهش کمک کنه
نه همسری داره، نه فرزندی
علاوه بر این، غذا و پولی هم نداره
نیاز به کمک داره، باید ازش مراقبت بشه
مشکل جسمی نداره، فقط غذای کافی بهش نمی‌رسه
نفیسه هر کاری از دستش بربیاد برای کمک انجام میده
اما نمی‌تونه همه رو نجات بده.
چند متر اون‌طرف‌تر، چادر خالی‌ای هست
که پیرمرد دیگه‌ای همین چند روز پیش\nدر اون از گرسنگی جان باخت.
شرایط اینجا واقعاً تکان‌دهنده‌ست.
هزاران نفر به اینجا پناه آورده‌اند
در حالی که جز لباس‌های تنشون\nهیچ چیز دیگه‌ای ندارند.
هیچ کمکی اصلاً وارد نمیشه،\nهیچ کمک غذایی‌ای در کار نیست.
مردم واقعاً درمانده هستند\nو به حال خودشون رها شدند.
با کاهش بودجه کمک‌های قدرت‌های غربی\nمثل آمریکا و بریتانیا،
اوضاع در سودان تیره‌وتارتر از همیشه به نظر می‌رسه.
طبق چیزی که در نوبا دیدم،
هیچ اراده بین‌المللی برای کمک وجود نداره
و هیچ فشاری هم روی دولت سودان\nبرای اقدام کردن نیست.
مردم اینجا دارن زجر می‌کشند و دنیا\nچشماش رو روی اون‌ها بسته.