جنگ جهانی دوم و هیتلر جهان را به هرج و مرج کشاند و ۱۷ میلیون نفر را کشت
به نظر می‌رسید هیچ کاری نبود که نازی‌ها در پی سلطه جهانی از انجام آن خودداری کنند.
نازی‌ها تمام ویژگی‌هایی هستند که یک طرفدار تئوری‌های توطئه از یک شخصیت شرور انتظار دارد.
تاریخ یک چیز به ما می‌گوید. اما آیا این می‌تواند اشتباه باشد؟
برخی معتقدند که همینطور است و وقایع واقعی پنهان شده‌اند.
در باب توطئه.
نازی‌ها
آیا جنگ جهانی دوم واقعاً پایان حکومت وحشت هیتلر بود؟
ما هنوز از نظر قانونی با رایش سوم در جنگ هستیم.
آیا نازی‌ها پس از جنگ، اروپایی را طراحی کردند که حتی امروز هم می‌تواند بریتانیا را تضعیف کند؟
پارلمان‌ها وجود ندارند.
دموکراسی وجود ندارد.
شاید اروپای نازی نباشد، اما چیزی شبیه به آن است.
و آیا هیتلر، بدترین قاتل دسته جمعی تاریخ، می‌توانست از مجازات فرار کند؟
به ما دروغ گفته شد.
هنوز هم به ما دروغ می‌گویند.
آدولف هیتلر فرار کرد.
تیتر خبر همین است.
در دنیای توطئه.
تاریخ آن چیزی نیست که شما فکر می‌کنید
هفت سال است که به ما گفته می‌شود که در ماه آوریل
سی‌امین سالگرد خودکشی هیتلر در سال ۱۹۴۵
اما این روایتی از تاریخ است که توطئه‌گرایان آن را نادرست می‌دانند.
به ما دروغ گفته شد.
هنوز هم به ما دروغ می‌گویند.
آدولف هیتلر فرار کرد.
تیتر خبر همین است.
در اواخر سال ۱۹۴۵،
سازمان اطلاعات بریتانیا گزارشی منتشر کرد که جزئیات آنچه بعدها به روایت رسمی پذیرفته‌شده از مرگ هیتلر تبدیل شد را شرح می‌داد.
درون پناهگاهش در برلین.
تاریخ به ما می‌گوید که آدولف هیتلر دیوانه، خیانتکار و فاقد هرگونه امیدی به پیروزی بود.
با ارتباطاتی با منابع خصوصی‌اش در پناهگاه زیرزمینی و جانش.
دیوید براون.
و خودکشی می‌کنند.
براون احتمالاً تابلویی را که به آن وصل شده است، در دست می‌گیرد.
هیتلر با شلیک به سر خود
سپس آن اجساد به طبقه بالا منتقل شده و در یک قبر کم عمق قرار داده می‌شوند.
پوشیده از مزارع بنزین
به آتش کشیده شده
و تمام.
پایان تاریخ.
و هیتلر است.
این روایتی از وقایع است که اکثر ما آن را به عنوان حقیقت پذیرفته‌ایم.
بیشترشان، اما نه همه‌شان.
آنچه به ما گفته شده دوگانه است،
فریب، و دروغ صریح.
جرارد ویلیامز روزنامه‌نگاری است که درباره برخی از درگیری‌های بزرگ جهان گزارش تهیه کرده است.
از فالکلند تا عراق.
او متقاعد شده است که خودکشی هیتلر یک داستان تخیلی است.
من معتقدم که در پایان آوریل ۱۹۴۵، هیتلر واقعی به همراه دیوید براون، اولین کسانی بودند که از پناهگاه خارج شدند.
جایی که فرار کردند
هیتلر نمرده بود.
اولین کسی که از مرگ هیتلر مطلع شد
در ماه مه، اولین روز سال ۱۹۴۵ بود که رادیو آلمان اعلامیه‌ای تکان‌دهنده منتشر کرد.
نمی‌دانم.
از کجا معلوم؟
این اولین سرنخ بود؟
جرارد ویلیامز می‌گوید، اما مرگ آدولف هیتلر آنطور که به نظر می‌رسید نبود.
مرگ هیتلر توسط متفقین که جسد او را پیدا کردند اعلام نشد.
مرگ هیتلر توسط دولت آلمان، توسط نازی‌ها اعلام شد،
مشکل این است که این یکی از بزرگترین کشورهای پروپاگانداگرا است که تاکنون زمین را اداره کرده‌اند.
مثلاً هیتلر مرده، به عنوان نازی،
و ما فقط قرار است آن را باور کنیم.
با وجود گزارش رادیویی، متفقین نتوانستند مرگ هیتلر را تأیید کنند
در زمان اعلام.
نبرد برلین هنوز ادامه داشت
یک روز پس از پخش، در دوم ماه مه ۱۹۴۵،
ارتش شوروی، به همراه خبرنگار بی‌بی‌سی
بالاخره پناهگاه هیتلر را تصرف کرد
و به کشفی تلخ دست یافت.
جسد یک مرد را پیدا کردند
با دسته‌ای از موهای سیاه در سمت راست صورتش و سبیل کوچک مشکی.
در نگاه اول، شبیه رهبر نازی‌ها بود،
اما خیلی زود مشخص شد که اینطور نیست.
و آنها با دقت بیشتری به او نگاه کردند و پزشکانشان به این نتیجه رسیدند که این همان چیزی است که آنها به آن ... می‌گویند.
یک بدل بد از هیتلر و نه خود هیتلر.
استفاده از بدن‌های دوگانه در جنگ جهانی دوم بسیار رایج بود.
استالین به داشتن تعداد زیادی و چرچیل به داشتن حداقل یکی معروف بود.
مورخان مطمئن هستند که هیتلر از آنها استفاده کرده است
مشخص نیست که آیا جسد مرد مرده، جسد هیتلر بوده، یا بدل او بوده یا نه.
اما واقعیت این است که
هیچ کس پیدا شدن جسد سر واقعی هیتلر را در سال ۱۹۴۵ گزارش نکرد
جنک نایتزل استاد تاریخ در مدرسه اقتصاد لندن است.
او گزارش بریتانیا در مورد مرگ هیتلر را مطالعه کرد.
بنابراین این گزارش رسمی سرویس‌های اطلاعاتی بریتانیا است که در مورد اولین مورد از آنها، یعنی سال ۱۹۴۵، در آخرین روزهای هیتلر منتشر شد.
و اگر ابرام و اینجا در پاراگراف اول می‌گوید شواهد موجود
توسط سرویس اطلاعاتی بریتانیا بررسی شده و عمدتاً بر اساس روایت‌های شاهدان عینی، تا حد امکان با قطعیت نشان می‌دهد
بدون جسدی که هیتلر و اگر براون باشند، کمی پس از ۲۳۰ در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ در پناهگاه صدارت رایس درگذشتند.
اجساد درست بیرون پناهگاه سوزانده می‌شدند.
اما بدون جسد و تنها با تکیه بر شاهدان آلمانی.
بعضی افراد به سادگی از پذیرش نتیجه‌گیری گزارش‌ها خودداری کردند.
البته این یک مشکل بود و برای متفقین خیلی بهتر می‌شد اگر جسدی پیدا می‌کردند.
و این یکی از دلایلی بود که در مورد مرگ هیتلر افسانه وجود دارد.
تقریباً بلافاصله شایعاتی پخش شد مبنی بر اینکه هیتلر هنوز زنده است، فرار کرده، یا به جای دیگری رفته است.
همه می‌دانند کجا رفته یا چه اتفاقی برایش افتاده. او در برلین نمرده است.
و این گمانی بود که در بالاترین سطوح به اشتراک گذاشته شده بود، استالین از باور مرگ هیتلر خودداری می‌کرد.
و همین امر در مورد آیزنهاور نیز صادق بود.
آیزنهاور در این مورد می‌گوید: «ما هیچ مدرکی نداریم که هیتلر در برلین مرده باشد.»
ما امیدواریم که او این کار را کرده باشد، اما هیچ مدرکی نداریم.
استالین، آیزنهاور.
اینها بازیکنان اصلی این بازی هستند.
اما آنها تنها کسانی نبودند که
اسناد از طبقه‌بندی خارج‌شده نشان می‌دهند که مأمورانی از جی.
ماه‌ها و حتی سال‌ها پس از پایان جنگ جهانی دوم، اف‌بی‌آیِ ادگار هوور هنوز در حال بررسی مشاهدات هیتلر بود .
اف‌بی‌آی هرگز فکر نمی‌کرد هیتلر مرده باشد.
آنها در سراسر جهان به دنبال او گشتند.
این آژانس حتی پا را فراتر گذاشته و مجموعه‌ای از تصاویر هویتی را تولید کرده است.
طراحی شده بود تا به مأموران نشان دهد هیتلر در لباس‌های مبدل مختلف چه شکلی خواهد بود.
و من فکر نمی‌کنم هوور اگر فکر نمی‌کرد که دارد تعقیبش می‌کند، هیچ منبعی را هدر می‌داد.
یکی از تحت تعقیب‌ترین مردان جهان.
اگر اف‌بی‌آی باور نمی‌کرد،
چرا ما
حقیقت این است که برای چندین دهه، بسیاری این کار را نکردند.
اما بعد شوروی‌ها یک بمب منفجر کردند
۲۳ سال پس از آنکه خبر مرگ او برای اولین بار از رادیو و تلویزیون پخش شد،
اتحاد جماهیر شوروی اعتراف کرد که بقایای جسد هیتلر را در اختیار دارد.
در تمام طول
تاریخ به ما می‌گوید که هیتلر در سال ۱۹۴۵ خودکشی کرد.
با وجود اینکه هیچ جسدی وجود ندارد.
یک گزارش اطلاعاتی بریتانیا بر اساس اظهارات شاهدان عینی آلمانی، مرگ او را تأیید کرد.
سپس در سال ۱۹۶۸، در اوج جنگ سرد،
اتحاد جماهیر شوروی اعلامیه‌ای صادر کرد که به نظر می‌رسید گزارش را یک بار برای همیشه تأیید می‌کند.
آنها اعتراف کردند که بقایای سوخته هیتلر و اوا براون را پیدا کرده‌اند.
در سال ۱۹۴۵
و ادعا کرد که کالبدشکافی به صورت مخفیانه انجام شده است
برای بازیابی استخوان فک، آن را با سوابق دندانپزشکی هیتلر مطابقت داده بود.
در حالی که یک تکه جمجمه که جای گلوله روی آن بود، علت مرگ را تأیید کرد
خودکشی
اما افشاگری‌های شوروی دو دهه پس از این رویداد، بیش از حد مصلحت‌اندیشانه به نظر می‌رسد.
برای روزنامه‌نگار جرارد ویلیامز
در سال ۲۰۰۹، داستان دوباره کاملاً آشکار شد
زمانی که یک آسیب‌شناس آمریکایی آزمایش‌های DNA را روی تکه‌ای از جمجمه‌ای که توسط روس‌ها نگهداری می‌شد، انجام داد.
روس‌ها می‌گویند جمجمه و قطعات فکی که در اختیار دارند متعلق به آدولف هیتلر است و آزمایش دی‌ان‌ای روی آن انجام شده است.
اما اینطور نیست.
آنها آن زن چهل و چند ساله هستند.
این کشف جنجالی در مورد جمجمه، این تردید را ایجاد می‌کند که آیا بقایایی که روس‌ها ادعا می‌کنند متعلق به هیتلر هستند یا خیر.
از آن زمان، روس‌ها از دادن اجازه دسترسی به بقایای کشف‌شده به دیگران خودداری کرده‌اند.
هیچ مدرک پزشکی قانونی وجود ندارد، و هیچ کدام از اینها جور در نمی‌آید. به ما یک آدمک فروخته‌اند.
پس چرا مردم هنوز معتقدند که هیتلر در پناهگاهش مرده است؟
جرارد ویلیامز معتقد است برای پاسخ به این سوال باید به گزارش اطلاعاتی بریتانیا برگردیم.
نوشته شده در سال ۱۹۴۵ توسط سرگرد ترور روپر.
استاد تاریخ قرون وسطی که در طول جنگ، پیام‌های آلمانی‌ها را رمزگشایی کرده بود.
چرا کسی باید پست استاد تاریخ قرون وسطی را بگذارد که هیچ تجربه‌ای در کار کارآگاهی و بازجویی ندارد؟
برای نوشتن گزارش نهایی در مورد مرگ یک جنایتکار.
نه رئیس اسکاتلند یارد، نه کارآگاه ارشد، نه پلیس ارشد نظامی، نه مأمور اف‌بی‌آی، نه استاد پزشکی قانونی، نه مورخ قرون وسطی.
بدون بدن.
تحقیقات روپر قرار بود دشوار باشد.
اگر جسدی نداشته باشید، چه کار می‌کنید؟
بنابراین شما باید با مردم مصاحبه کنید، از افرادی که دور و بر هیتلر بودند بازجویی کنید.
و این دقیقاً همان کاری بود که روپر گفت انجام داده است.
اما جرارد ویلیامز حرف او را باور نمی‌کند.
چیزی که برای من جالبه اینه که وقتی روایت افرادی که ترور روپر گفته باهاشون مصاحبه کرده رو می‌خونید،
می‌گویند یا هرگز آنها را ندیده یا به او خندیده‌اند.
هر بار که آنها چیزی را که او تکرار کرده بود، می‌خواندند.
معلوم شد که گزارش روپر در واقع مبتنی بر اظهاراتی بود که به بازجویان شوروی داده شده بود.
شاهدان بعداً حرف خود را پس گرفتند.
ما می‌دانیم که زندانیان ارشد زندان‌های آلمان که در پناهگاه بودند، به احتمال زیاد هنگام بازجویی به شوروی‌ها دروغ می‌گفتند.
وجود دارند.
واقعاً مشکلات جدی با تاریخ رسمی وجود دارد.
توسط شاهدان عینی تایید شده است
که در واقع هرگز تیر خوردن کسی را نمی‌بینند، هرگز سیرا را نمی‌بینند.
و آنها به اتاق خصوصی او در سنگر می‌روند.
آنها اجساد را می‌بینند که بیرون می‌آیند، اما هیچ‌کس هیتلر و دیوید دِ را نمی‌بیند.
بنابراین اگر نظریه‌پردازان توطئه درست بگویند
و آنها از پناهگاه فرار کردند، چه اتفاقی برایشان افتاد؟
من کاملاً مطمئنم که احتمالاً دو نفر در اواخر آوریل، اوایل مه ۱۹۴۵ در پناهگاه جان باختند .
اما آنها حق داشتند هیتلر و براون هیتلر باشند.
هیچ جایگزینی هم در روزهای پایانی پناهگاه در برلین وجود ندارد که جای آنها را بگیرد.
و اینها کسانی بودند که به قتل رسیدند و اجسادشان بعداً از بین رفت.
این توطئه ما را به این باور می‌رساند که این تغییر جسورانه توسط منشی خصوصی هیتلر برنامه‌ریزی شده است.
مارتین بورمن
برای رسیدن به هیتلر در هر سطحی.
شما مجبور بودید در پولمن از میان مراسم عشای ربانی عبور کنید. پولمن در را کنترل می‌کرد. او نگهبان دروازه بود.
یک نازیِ متعهد.
بورمن مصمم بود که شاهد زنده ماندن پیشوای محبوبش از جنگ باشد.
بومن آدم خیلی متعهدی است. او هیتلر را دوره می‌کند. او دوست اوست.
او می‌گوید رهبر. او می‌گوید پیشوا. و می‌خواهد او را زنده ببیند.
چیزی که او متوجه می‌شود این است که او می‌خواهد دوستش را زنده نگه دارد و خودش را زنده نگه دارد، این است که آنها باید بمیرند.
باید یک پایان قطعی برای آنها وجود داشته باشد.
دلیلی وجود ندارد که مردم به دنبال آنها بگردند.
و چه راه بهتری برای پنهان شدن از این که کاری کنی دشمنانت باور کنند که مرده‌ای؟
من معتقدم که در پایان آوریل ۱۹۴۵،
هیتلر واقعی، به همراه دیوید براون، اولین کسانی بودند که از پناهگاه خارج شده و به روس‌ها پیوستند.
و آنجا بود که تبادل انجام شد.
بدن دوباره دو برابر می‌شود
و تمام شد.
تردستی.
جرارد ویلیامز مدعی است که فقط بولمن و هاینریش مولر، رئیس گشتاپو، از این تغییر مطلع بودند.
افرادی که در مدت کوتاهی که در پناهگاه مانده بود، شاهد بدل‌های جسد بودند
در حالی که هنوز زنده بودند، می‌توانستند نگاهی گذرا به هیتلر در لباس فرمش بیندازند، حتی در لباس نخی‌اش.
آنها به هم نزدیک نمی‌شدند.
و کی به بورمن می‌رسید؟
که آدولف هیتلر واقعی و اوا براون با موفقیت از آنجا فرار کرده بودند
حرکات نمایشی بدن‌ها اجرا شد.
و تمام.
پایان تاریخ. و اگر هیتلر
بعد از آن مرگ‌ها، به همه گفته می‌شود که این اتفاقی است که افتاده است.
پس تو یه مشت یهودی رو که با یه داستان باقی موندن، کشتی.
و آنها داستان‌هایی در مورد آن تعریف می‌کنند، بازجویی‌هایشان را انجام می‌دهند، چون معتقدند که حقیقت دارد.
و این اظهارات شاهدان همان‌هایی هستند که گزارش رسمی بر اساس آنها تهیه شده است.
اگر دروغی را به اندازه کافی و با صدای بلند بگویید، به حقیقت تبدیل می‌شود.
و در این مورد، آنچه ویلسون‌ها به عنوان حقیقت پذیرفتند
آیا این دروغ است؟
بنابراین اگر هیتلر در سال ۱۹۴۵ نمرده بود،
او کجا رفت؟
شایعاتی که همه جا پخش شده
اوه، می‌تونی ببینی، توی خیلی از روزنامه‌های زرد اون زمان توی آمریکا و بریتانیا، شایعاتی وجود خواهد داشت
کشف جسد هیتلر در قطب جنوب
نظریه باورنکردنی که توسط مورخ مرتد، داگلاس دیتریش، مطرح شده این است که نازی‌ها یک مستعمره مخفی ساخته‌اند.
در قطب جنوب.
آنچه تأسیس شد، در ابتدا میزبان ۲۰۰۰۰۰ آریایی بود.
با سیستم‌های کارخانه‌ای زیرزمینی، بیمارستان‌های زیرزمینی، و حتی مهدکودک‌هایی ساخته شده بود که رهبران نازی در آنها عقب‌نشینی می‌کردند
و توسط یک جنبش مقاومت و باقیمانده نیروهایش دفاع شود .
خلقت
وجود چنین قلعه عظیمی در قطب جنوب ممکن است خیالی به نظر برسد،
اما تونل‌های زیرزمینی عظیمی در پایان جنگ در اتریش کشف شدند
برخی معتقدند، این‌ها مدرکی هستند که نشان می‌دهند این ایده آنقدرها هم که به نظر می‌رسد دور از ذهن نیست
نازی‌ها به وضوح تخصص مهندسی دارند،
اما آیا آنها مجتمع مشابهی را در فاصله ۹۰۰۰ مایلی در قطب جنوب ساخته‌اند؟
بعضی‌ها فکر می‌کنند که این کار را کرده‌اند
در سال ۱۹۳۸.
نازی‌ها تیمی را به قطب جنوب فرستادند
گفتند برای اهداف علمی است
اما مردی که مسئول این مأموریت بود، دانشمند نبود.
هرمان گورینگ بود،
فرمانده نیروی هوایی آلمان.
اما چرا باید در یکی از نامساعدترین مکان‌های جهان فرود اجباری داشته باشیم؟
داگلاس دیتریش فکر می‌کند جواب را می‌داند.
نکته اصلی آن سفر اکتشافی، اثبات امکان‌سنجی آن بود.
استعمار طولانی مدت آخرین قاره واقعاً کشف نشده روی زمین.
این ایده را تقویت می‌کند که نازی‌ها قصد داشتند یک دژ در قطب جنوب بسازند.
لاف و گزافی است که توسط یک نازی ارشد در سال ۱۹۴۳ زده شد.
دریاسالار دنیس، فرمانده ناوگان زیردریایی‌های آلمانی
گزارش شده است که او آشکارا درباره یک دژ تسخیرناپذیر در بخش دیگری از جهان صحبت کرده است که ادعا می‌کرد برای هیتلر ساخته است.
به نظر من اگر او چنین پایگاهی ساخته بود، احتمال اینکه در ... باشد خیلی بیشتر می‌شد.
گرینلند بهتر از قطب جنوب است، فقط به این دلیل که آنجا صحنه جنگ است
جایی که آلمان در حال نبردهای اصلی خود بود، نه در قطب جنوب که ده‌ها هزار مایل دورتر بود.
اما نظریه‌پردازان توطئه با این نظر مخالفند.
آنها می‌گویند ورود دو زیردریایی به آرژانتین، یک ایستگاه مقدماتی برای قطب جنوب در ماه ژوئن.
سال ۱۹۴۵، دو ماه پس از پایان جنگ، گواه چرخش قلعه‌اش در قطب جنوب است.
ایده نظریه‌پردازان توطئه اساساً این است که یک پایگاه آلمانی در قطب جنوب وجود داشته است.
این [ساختمان] در طول جنگ ساخته شده بود و زیردریایی‌ها از طریق قطب جنوب به آرژانتین رفته بودند.
تا مقامات نازی را به آن پایگاه ببرند.
اما نظریه‌پردازان توطئه پا را از این هم فراتر می‌گذارند.
آنها معتقدند که آمریکایی‌ها هیچ شکی در مورد پایگاه نازی‌ها در قطب جنوب نداشتند،
و اسناد از طبقه‌بندی خارج‌شده‌ای که در دهه ۱۹۹۰ منتشر شدند، می‌توانند این را تأیید کنند.
آنها نشان می‌دهند که یک سال پس از آنکه زیردریایی‌های آلمانی در آرژانتین ظاهر شدند، واشنگتن به ناوگان جنگی خود دستور اعزام به قطب جنوب را داد.
نظریه‌پردازان توطئه ادعا می‌کنند که نازی‌ها یک پایگاه مخفی در قطب جنوب ایجاد کرده‌اند.
از جایی که آنها قصد دارند مدت‌ها پس از سقوط برلین و پایان جنگ جهانی دوم به جنگ ادامه دهند.
متفقین متوجه شدند که مقاومت آلمان به طرز باورنکردنی سازماندهی شده است.
و اینکه آنها با مقاومت گسترده‌ای روبرو بودند که تقریباً به طور قطع در قطب جنوب متمرکز بود.
دیتریش برای اثبات ادعای خود به جمعیت زیاد ایالات متحده اشاره می‌کند.
یک گروه ضربت که یک سال پس از پایان جنگ به منطقه اعزام شد.
توطئه‌گرایان می‌گویند تنها هدف این ماموریت، نابودی دژ ادعایی نازی‌ها بوده است.
اما این داستان رسمی‌ای نیست که در سال ۱۹۴۶ به خورد مردم داده شد.
به مردم آمریکا و بقیه جهان گفته شد
اینکه این یک سفر اکتشافی نقشه‌برداری و هواشناسی بوده، کاملاً دور از واقعیت است.
آنها آشکارا انتظار جنگ را داشتند، زیرا تنها یک ناو هواپیمابر داشتند که از آنجا عبور می‌کرد.
صد هواپیما.
آنها همچنین داشتند
زیردریایی، دو ناوشکن، دو یخ‌شکن و هزار هواپیما داشتند.
این به هیچ وجه یک سفر نقشه برداری نبود
گروه ویژه ۶۸ برای حمله به قطب جنوب و بیرون راندن ... اعزام شد.
رایش سوم، تبعیدی از دژ جدیدشان در قطب جنوب.
اما آیا می‌توان ادعای داگلاس دیتریش را تأیید کرد؟
به طرز باورنکردنی، به نظر می‌رسد که حقیقتی پشت آن وجود دارد.
اسناد از طبقه‌بندی خارج‌شده اکنون نشان می‌دهند که گروه ویژه ۶۸ یک عملیات نظامی طبقه‌بندی‌شده بوده است.
گذشته از همه اینها،
این ماموریت که با نام رمز عملیات پرش مرتفع شناخته می‌شد، قرار بود نیروهای آمریکایی را در جنگ‌های قطب شمال آموزش دهد.
اما نه علیه نازی‌ها.
دشمن جدیدی در افق پدیدار شده بود، و آن دشمن جدید اتحاد جماهیر شوروی بود.
آنها نمی‌خواستند یک عملیات بزرگ و بسیار تحریک‌آمیز نیروی دریایی ایالات متحده در قطب شمال انجام دهند، زیرا این کار روس‌ها را تحریک می‌کرد.
بنابراین آنها به جای آن به قطب جنوب رفتند. چون شرایط خیلی شبیه بود.
بنابراین گزارش‌های از طبقه‌بندی خارج‌شده ثابت می‌کنند
اینکه آمریکایی‌ها در مورد ماموریت گروه ضربت اسکیت دروغ گفته‌اند
اما نه به دلیلی که توطئه‌گران می‌خواهند ما باور کنیم
پس این کجای این نظریه باقی می‌ماند؟
که نازی‌ها در قطب جنوب پایگاه ساختند؟
این داستانی است که توسط افرادی ساخته شده که اطلاعات اندک را کنار هم گذاشته‌اند
از همه جا، تکه‌هایی از اطلاعات نامربوط، و آنها را در نوعی مونتاژ به هم چسباندند.
بنابراین وقتی به آن نگاه می‌کنید و کمی ریز می‌شوید، می‌توانید ببینید، اوه بله، ممکن است چیزی آنجا باشد، اما در واقع فقط یک مشت مزخرفات است.
نازی‌ها در تلاش برای سلطه جهانی بسیار افراطی و بی‌رحم بودند
که آنها تعداد زیادی نظریه توطئه ایجاد کرده‌اند که مردم مایل به باور کردن آنها هستند
اما حتی اکنون،
۷۰ سال پس از پایان جنگ جهانی دوم، یک نظریه پایدار وجود دارد
که از بین نخواهد رفت.
چیزی در مورد طلا وجود دارد که به نظر می‌رسد این نوع نظریه‌های توطئه را تحریک می‌کند.
و وقتی ایده سرقت و نازی‌ها را به آن اضافه می‌کنید، ترکیبی واقعاً قوی و بسیار تحریک‌آمیز به دست می‌آید.
در طول جنگ جهانی دوم، نازی‌ها به طور سیستماتیک اروپا را غارت کردند
صدها میلیارد پوند گنجینه‌های هنری و طلا.
نازی‌ها بزرگترین دزدهای دنیا بودند.
آنها همه چیز را گرفتند، کاملاً میلیاردها
چیزی که اکثر مردم واقعاً متوجه آن نیستند این است که چیزی حدود ۵۰۰ میلیون دلار طلا هنوز مفقود است.
پس کجاست؟ چه کسی آن را دارد؟
احتمالاً دزدیده شده
اما چه کسی آن را دزدید؟
شایعاتی وجود دارد.
داستان‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه مقداری از طلاها توسط آمریکایی‌ها دزدیده شده است.
من شخصاً معتقدم
ارتش آمریکا در ناپدید شدن طلا و ارز نازی‌ها در پایان جنگ جهانی دوم دست داشت.
در ماه‌های آخر جنگ، پیشروی نیروهای متفقین در آلمان و اتریش آغاز شده بود.
برای کشف انبارهای مخفی غنیمتی که نازی‌ها از کشورهای سراسر اروپا دزدیده بودند،
در قلعه‌ها، کامیون‌های راه‌آهن و معادن پنهان شده‌اند.
ده‌ها میلیارد پوند گنجینه‌های هنری، ارز و شمش کشف و ضبط شد.
آمریکایی‌ها واحدهای ویژه ایجاد کردند.
آنها نیروهای t را نیروهای هدف نامیدند
و به آنها وظیفه داده شد که بروند و طلا، و همچنین آثار هنری را پیدا کنند
و سایر اشیاء قیمتی.
در ماه آوریل
شش نفر در سال ۱۹۴۵ در جاده کایزر، یک معدن نمک در یک روستای کوچک آلمانی به نام ماگرز.
این نیروهای آمریکایی به موفقیت بزرگی دست یافتند.
ذهن کارگران واقعاً نفس‌گیر بود و با غار علاءالدین مقایسه می‌شد.
دیدنش مایه‌ی شگفتی بود.
درون معدن، آنها برخی از باارزش‌ترین آثار باستانی اروپا را پیدا کردند،
از جمله آثار هنری میکل‌آنژ، لئوناردو داوینچی و رامبراند.
بیش از ۸۰۰۰ شمش طلا و هزاران کیسه ارز طلا.
تقریباً تمام محتویات خزانه‌داری رایش سوم بازیابی شد.
کل این مبلغ معادل 20 میلیارد دلار ارزش داشت.
پوند امروز
مورفی کشف بزرگی برای آمریکایی‌ها بود، زیرا عملاً بخش عمده‌ای از طلای غارت‌شده از سراسر اروپا را در خود جای داده بود.
این بزرگترین کشفی بود که آنها تا به حال انجام داده بودند.
نیروهای چای آمریکایی وظیفه داشتند طلاها را خارج کرده و به مکانی امن بفرستند.
بدون نیاز به سپرده‌گذاری ارزی در فرانکفورت، در آنجا پردازش و موجودی‌گیری می‌شود.
شایعاتی وجود دارد، داستان‌هایی هست مبنی بر اینکه مقداری از طلای کارگران به فرانکفورت نرسیده است،
فکر می‌کنم، همانطور که در مورد انقباض تجارت خرده فروشی می‌گویند، این اتفاق افتاد
بنابراین، مفهوم این است که برخی از سربازان آمریکایی
وظیفه تخلیه طلا از کارگرانی که در مکان‌های تأیید نشده خود را غنی می‌کنند.
هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد طلای نازی‌ها که در کارگران کشف شد، توسط آمریکایی‌ها دزدیده شده باشد.
اما محقق ایان سایر معتقد است که انبارهای مشابه راه خود را به دست آمریکایی‌ها پیدا کرده‌اند.
و او بیشتر زندگی کاری خود را وقف اثبات آن کرده است.
اینجا توی این اتاق.
این آرشیو طلای نازی من است که نشان‌دهنده ۴۰ سال کار روی این موضوع است.
تحقیقات ایان بر روی یک یافته خاص در ژوئن ۱۹۴۵ متمرکز است.
او کشف کرده است که ۲۵ جعبه طلا به ارزش امروزی نزدیک به ۱۰۰ میلیون پوند است
در جنگلی در کروگر در جنوب اتریش کشف شدند.
در سال ۱۹۷۸، طی ۳۰ سال.
پس از این رویداد، او با مسئول بخش «خوردن طلا از طریق حفاری» مصاحبه کرد.
گروهبان آمریکایی از لشکر دهم زرهی، آلبرت سینگلتون.
آلبرت سینگلتون به من گفت که من مسئول نظارت بر جابجایی ... هستم.
۱۰۰ جعبه طلا از دامنه کوه در CRU و
آن را از دامنه کوه پایین بردند تا بارِ کامیون‌ها کنند.
حالا این کامیون‌ها توسط یک سازمان اداره می‌شدند و فکر می‌کردند SS، دفتر خدمات استراتژیک از.
اس‌اس، پیشگام سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) بود.
سازمان سیا
در سال ۱۹۴۲ برای انجام جنگ پنهانی ایجاد شد،
ماموریت‌های خرابکاری و جاسوسی
طی یک مکالمه تلفنی ضبط شده.
ایان می‌گوید که من در سال ۱۹۷۸ با سینگلتون رابطه داشتم.
او تأیید کرد که این نیروهای اس‌اس بودند که طلاها را بردند، نه نیروهای آمریکایی.
سپس کامیون برای بردن طلا پایین آمد، افسر خدمات خوب آنجا بود
سه نفر از آنها بودند
و من خوب یادمه که اون نظر رو دادم، مطمئناً محافظان زیادی برای راهنمایی این موضوع ندارید.
آنها گفتند، ببینید، ما نمی‌خواهیم جلب توجه کنیم.
در آن زمان، آلبرت سینگلتون معتقد بود که هیچ دلیلی برای زیر سوال بردن نحوه حمل و نقل طلا وجود ندارد.
منظورم اینه.
من فقط اوضاع را به عنوان یک عملیات ارتش در نظر گرفتم.
ما این کار را کردیم و این کار را کردیم.
به گفته سینگلتون، تلگرافی مبنی بر تأیید رسیدن طلا به صرافی فرانکفورت ارسال شد.
اما می‌گوید معتقد است که این عملیات به هیچ وجه روال عادی نبوده و ادعا می‌کند که طلا هرگز به بازار بورس فرانکفورت راه پیدا نکرده است.
به سادگی ناپدید شد.
تحقیقات من ثابت نکرد که این طلاها اصلاً به مخزن، جایی که باید می‌بود، برگشته باشند.
بنابراین به نظر من،
به نظر می‌رسد که دزدیده شده است.
علیرغم یک سری تحقیقات سطح بالا توسط ارتش ایالات متحده و سازمان‌های غیرنظامی
ناپدید شدن طلای نازی‌ها در پایان جنگ
طلای فعلی همچنان مفقود است.
تقریباً غیرممکن است که بتوان اطلاعاتی را استخراج کرد
در مورد طلای نازی‌ها و طلای مفقود شده نازی‌ها از دولت آمریکا می‌گویند.
هیچ سند رسمی وجود ندارد که بگوید طلای فعلی هرگز وجود داشته است
اما ایان سایر شکی ندارد که داستان آلبرت سینگلتون حقیقت دارد.
کاملاً واضح است که ما می‌دانیم او دارد در مورد آن صحبت می‌کند.
سی سال بعد، هنوز هم اصالت خود را حفظ کرده است.
اگر طلا وجود داشت
و توسط آمریکا تصرف شد
پرسنل نظامی،
چرا دولت آمریکا اعتراف نکرده است؟
دولت آمریکا به دلیل نگرانی ارتش، تصمیم گرفت هیچ کاری انجام ندهد.
آنها نمی‌خواستند مردم آمریکا باور کنند که ارتش آمریکا در چنین چیزی دست داشته است.
لاپوشانی صورت گرفت.
حقیقت در مورد آنچه برای طلا اتفاق افتاده ممکن است هرگز مشخص نشود،
اما یک تئوری توطئه دیگر هم وجود دارد که شامل معاملات مالی مشکوک دیگری می‌شود
در پایان جنگ جهانی دوم،
از همه نازی ها
تئوری‌های توطئه‌ای که وجود دارند، یکی از آنها که امروزه اهمیت ویژه‌ای دارد،
این مربوط به اروپا و نفوذ سیاسی است که آلمان در بروکسل دارد.
این توطئه می‌گوید که عضله مالی آلمان و شاید حتی خود اتحادیه اروپا
محصول برنامه‌ریزی نازی‌ها هستند.
آلمان نقش خود را به عنوان بازیگر مسلط در اروپا می‌بیند.
این کار را از طریق نظامی امتحان کرده و دو بار پس از سال ۱۹۴۵ شکست خورده است.
آلمانی‌ها متوجه شده‌اند که قدرت واقعی در انتهای تونل به دست نمی‌آید.
قدرت واقعی به این دلیل به دست می‌آید که می‌توانید آن را بخرید
و این چیزی بود که اتفاق افتاد.
پس از جنگ جهانی دوم.
در سال‌های آخر جنگ، نازی‌های ارشد مانند منشی خصوصی هیتلر،
مارتین بورمن، تشخیص داد که جنگ باخته است
و در سال ۱۹۴۳، پس از حمله‌ی شکست‌خورده‌ی آلمان در روسیه، او شروع به برنامه‌ریزی برای یک استراتژی خروج کرد.
جنبش عظیم اذعان می‌کند که کار آلمان تمام است.
بنابراین او صنایع کلیدی و بانکداران کلیدی را گرد هم می‌آورد و می‌گوید ما باید برای آلمانی آماده شویم که قرار است شکست بخورد.
و برای انجام این کار، باید در یک بازه زمانی طولانی به این موضوع نگاه کنیم، پول خود را جابجا کنیم، حق ثبت اختراع را افزایش دهیم، هر آنچه را که می‌توانیم به خارج از کشور منتقل کنیم.
تا بتوانیم آن را برای بازسازی برگردانیم
تا همین اواخر.
هیچ مدرکی دال بر وجود یک طرح واقعی وجود نداشت
اما حالا این تغییر کرده است.
این یک گزارش اطلاعاتی نظامی از طبقه‌بندی خارج‌شده‌ی ایالات متحده است.
این سند جزئیات یک جلسه مخفی را که در هتل میسون روژ در استراسبورگ برگزار شد، ثبت می‌کند.
در دهم آگوست ۱۹۴۴
این سند، مکالمه‌ای بین صنعتگران کلیدی آلمانی و افسران اس‌اس را نشان می‌دهد.
و اینجا در کاخ سرخ، جلسه‌ای داریم که در آن، رسماً اعلام شد آلمان قصد دارد متحدانی را که ما به دست خواهیم آورد، از هم بپاشد.
حالا نازی‌ها و آلمان و امپریالیسم آلمان چگونه پس از جنگ خود را از نو خلق می‌کردند؟
بیرون ماندن از جلسه واقعاً خطرناک بود، چون در جلسه گفته شد که بازی تمام شده و ما از نظر نظامی شکست خورده‌ایم.
اما ما قصد داریم برنامه‌های خود را برای ادامه قدرت اقتصادی خود پس از جنگ جهانی دوم تدوین کنیم و اینگونه این کار را انجام خواهیم داد.
یک واقعیت تاریخی است
که در نیمه دوم قرن بیستم، اقتصاد آلمان رونق گرفت.
همین شرکت‌هایی که به هیتلر بسیار کمک کرده بودند، شروع به تسلط بر جهان پس از جنگ نیز کردند.
امروزه، شرکت‌هایی مانند کروپ، زیمنس و فولکس واگن
به برخی از بزرگترین و قدرتمندترین شرکت‌های جهان تبدیل شده‌اند و
نفوذ و قدرت مالی آنها.
یکی از دلایل اصلی تسلط آلمان بر سیاست اتحادیه اروپا.
این آزمایش اروپایی، آلمان را به عنوان مرکز خود دارد.
و همینطور هم باید.
این بزرگترین و مهمترین عملیات اقتصادی در این قاره است.
و آن نیروگاه اقتصادی توسط پولی که آنها دزدیده و پولی که در طول جنگ جهانی دوم به دست آورده‌اند، هدایت می‌شود.
بسیاری مخالفند، اما برخی معتقدند که نفوذ صنعتی آلمان امروز تا حد زیادی مدیون برنامه‌ریزی نازی‌ها است.
یکی از آنها اتکینسون را اداره می‌کند،
این اقتصاددان سیاسی و دانشگاهی مشهور، مورد توجه برندگان جایزه نوبل و روسای جمهور قرار دارد.
او طرفدار نظریه توطئه نیست، اما با این وجود، معتقد است که اتحادیه اروپا ریشه در تفکر نازی‌ها دارد.
در طول دهه ۱۹۳۰، رژیم نازی طرح خود را برای یک جامعه اقتصادی اروپایی تدوین کرد،
که تقریباً مشابه ساختار اتحادیه اروپا است.
امروز.
مردی به نام والتر فانک این ایده را هدایت می‌کرد،
مشاور اقتصادی کلیدی هیتلر.
خود فانک یک نازی برجسته بود که مسئول ...
برای بسیاری از افراط گرایی های ایدئولوژیکی که هیتلر اتخاذ کرد
او مسئول سلب مالکیت یهودیان بود.
بنابراین او نه تنها یک زمین‌شناس تندرو بود، بلکه در واقع مجری سیاست‌های نازی‌ها نیز بود.
در سال ۱۹۴۰، فانک مقاله‌ای منتشر کرد که در آن دیدگاه خود را در مورد اتحاد اقتصادی اروپا با محوریت آلمان نازی تشریح کرده بود.
در این مقاله، فرانک مراحلی را که باید طی شود، شرح می‌دهد.
برای اطمینان از اینکه آنچه او یک اقتصاد واحد بزرگ می‌نامد، پس از پایان جنگ ساخته خواهد شد.
این فقط می‌تواند یک تصادف باشد.
اما در سال ۱۹۵۸، تنها ۱۳ سال پس از شکست نازی‌ها در جنگ جهانی دوم،
رفقا، رؤیا به واقعیت تبدیل شد
زمانی که جامعه اقتصادی اروپا، پیشگام اتحادیه اروپا، تشکیل شد
اما رادنی اتکینسون از این تصادف مطمئن نیست.
به گفته او، جامعه اقتصادی اروپا فقط یک مفهوم نازی نبود ، بلکه سازمانی بود که بسیار بسیار به آنها نزدیک‌تر بود.
بیایید یک جد از خودمان داشته باشیم.
والتر هولشتاین یکی از رهبران نازی در دوران هیتلر بود و عضو انجمن مدرسان نازی نیز بود.
چیزی نیست که بتوانید عضو آن شوید، مگر اینکه از نظر ایدئولوژیکی کاملاً پاک باشید.
و او چه شد؟
خب، او اینجاست، در سال ۱۹۵۸ به عنوان اولین رئیس کمیسیون اروپا از بروکسل ظاهر شد.
آیا اتحادیه اروپا امروزی واقعاً می‌تواند نوعی طرح نازی‌ها باشد؟
یک رایش چهارم
این ایده‌ای است که به راحتی می‌توان آن را رد کرد.
خب، واضح است که نیرویی وجود ندارد، به این معنا که هیچ کشوری نازی نیست، هیچ نسل‌کشی‌ای در جریان نیست.
هیچ جنگی در اروپا وجود ندارد.
اما آنچه وجود دارد، پیوستاری از قدرت اقتصادی از سوی شرکت‌های بزرگ است.
و شرکت‌ها از دهه ۱۹۳۰ در آلمان تا به امروز.
نمی‌توان نقش غالب آلمان در اروپای امروز را انکار کرد،
نفوذ آن تا حد زیادی به قدرت مالی‌اش برمی‌گردد.
اما اینکه آیا این می‌تواند نتیجه برنامه‌ریزی دوران نازی‌ها باشد یا خیر
و سرقت صنعتی طلا در طول جنگ جهانی دوم، موضوعی است که جای بحث دارد.
برخی این توطئه را باور خواهند کرد.
و دیگران این کار را نخواهند کرد.
اما شاید به این دلیل است که نازی‌ها گروهی هستند که ما هنوز فکر می‌کنیم قادر به هر کاری هستند.
در بیشتر نظریه‌های توطئه، توطئه‌گران این افراد روان‌پریش هستند که به دنیا وابسته‌اند.
سلطه به هر قیمتی، و آنها از هیچ چیز دست نمی‌کشند.
آنها برای رسیدن به اهدافشان، هر تعداد انسان را می‌کشند و هر تعداد جنایت مرتکب می‌شوند.
و بنابراین جای تعجب نیست که می‌بینیم این همه تئوری توطئه از رژیم نازی بیرون می‌آید.