از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۹۱، جهان در لبه‌ی فراموشی قرار داشت.
و جنگی شعله‌ور شد.
بدون شک این پایان تمدن نبود، بلکه پایان زمین بود.
ما، درگیر جنگ سرد، دوره‌ای که ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی درگیر بودند،
خود را به موشک‌های هسته‌ای کافی مجهز کنند تا کره زمین را بارها و بارها نابود کنند.
هر دو تمام روز، هر روز، به ساختن و به‌روزرسانی بمب‌ها ادامه می‌دادند.
هیچ‌وقت کافی نبودند.
در این قسمت از برنامه‌ی توطئه، ما یک نظریه‌ی تکان‌دهنده را آشکار می‌کنیم
اینکه جنگ سرد نتیجه‌ی دروغ‌های یک نازی بود که سعی داشت از زندان فرار کند.
چون آمریکایی‌ها در مورد اتحاد جماهیر شوروی و ارتش سرخ خیلی نادان بودند.
آنها سعی می‌کردند باور کنند
بدترین.
ما می‌پرسیم که آیا یک زیردریایی شوروی سعی در شروع جنگ جهانی سوم داشته است یا خیر.
باید متوجه باشید که این موشک در موقعیت پرتاب قرار داشته است.
سوخت‌گیری شده بود، در حال شمارش معکوس بود.
و اینکه آیا ایالات متحده پشت قتل وحشیانه محبوب‌ترین نخست وزیر ایتالیا بوده است یا خیر.
کاملاً منطقی بود
در بروکسل، در واشنگتن، کنار زدن این مرد ریسکی بود که ارزشش را نداشت
رسماً
تاریخ به ما می‌گوید وقایعی که در توطئه روایت می‌شوند ممکن است اتفاق نیفتاده باشند، اما در جهانی که تنها چند ثانیه با نابودی فاصله دارد،
به طور غیررسمی، ممکن است آنها این کار را انجام داده باشند
و برای نیمی از قرن بیستم، جهان در آستانه نابودی بود.
همزمان با ساخت سلاح‌های هسته‌ای مرگبارتر و بیشتر توسط آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی،...
که می‌تواند جهان را در عرض چند دقیقه نابود کند.
این زمانی است که همه ما فکر می‌کردیم که ایالات متحده
و اتحاد جماهیر شوروی به دنبال راهی برای شروع موفقیت‌آمیز جنگ جهانی سوم بودند.
این جنگ سرد که به طور مداوم در نزدیکی آرماگدون ادامه داشت، از سال ۱۹۴۷ آغاز شد و تا کمی پس از سقوط برلین ادامه یافت.
دیوار
در طول جنگ سرد،
روزنامه‌ها مرتباً داستان‌هایی درباره رویارویی با سلاح‌های هسته‌ای منتشر می‌کردند.
به بچه‌های مدرسه چیزی به نام «بپر و پنهان شو» آموزش داده می‌شد.
پارانویا و پنهان‌کاری جنگ سرد، زمینه‌ی مناسبی برای پرورش نظریه‌های باورنکردنی بود.
یکی از تکان‌دهنده‌ترین آنها این است که کل درگیری
ممکن است اختراع تنها یک مرد، بزرگترین کلاهبردار تاریخ، سرلشکر راینهارد گالن، بوده باشد.
من جالینوس نیستم، موفق شد اساس درک آمریکایی‌ها از اتحاد جماهیر شوروی را تغییر دهد.
و در ایجاد آن ترس از توانایی‌های شوروی.
جالینوس جنگ سرد را شکل داد.
در ۲۲ مه ۱۹۴۵، ژنرال راینهارت گالن، رئیس اطلاعات نظامی نازی‌ها برای جبهه شرقی،
خود را به آمریکایی‌ها تحویل داد.
اما همه اینها بخشی از یک نقشه بود.
وقتی گالن تسلیم آمریکایی‌ها می‌شود، فکر نمی‌کند که دارد جبهه‌اش را عوض می‌کند.
او قبلاً ضد شوروی بود.
او الان ضد شوروی است ، و تنها یکی از صدها هزار آلمانی است
از وفادار به هیتلر به انجام کاری که برایشان بهترین است و تغییر وفاداری‌هایشان متناسب با زمان.
اما جالینوس یک ژنرال معمولی نبود.
به عنوان رئیس اطلاعات جبهه شرقی،
او اطلاعات مهمی در مورد روسیه جمع‌آوری کرد که می‌دانست پس از پایان جنگ بسیار ارزشمند خواهد بود.
بنابراین ماه‌ها قبل از تسلیم شدنش به آمریکایی‌ها در سال ۱۹۴۵، او شروع به برنامه‌ریزی برای نجات جان خودش کرد.
او شروع به آماده شدن برای آینده می‌کند و اینجاست که بسیار باهوش است.
با خودش فکر می‌کند، قرار است سوابقمان را در مورد اتحاد جماهیر شوروی در جبهه شرقی ببرم.
من آنها را به هشت قسمت تقسیم می‌کنم و آنها را در سراسر آلمان پخش می‌کنم.
و فقط من و چند تا از ستوان‌هام می‌دونیم که اونا کجان.
و بعد خواهم دید که در پایان جنگ چه اتفاقی می‌افتد.
گالن به درستی پیش‌بینی کرد که پس از جنگ، دو متحد سابق، آمریکا و روسیه، علیه یکدیگر خواهند جنگید.
اما فقط اطلاعاتش نبود که موقع تسلیم شدن به آمریکایی‌ها با آن چانه می‌زد.
همچنین شبکه جاسوسی او بود.
راینهارت گالن اول از همه، حقایق را ارائه داد.
رکوردهای او. رکوردهای گالن واقعاً شگفت‌انگیز بودند.
دوم از همه، یک ملت سازمان‌یافته که بتواند آن سوابق را به‌روز نگه دارد.
و سوم از همه، خود جالینوس به عنوان مردی که می‌توانست همه اینها را کنار هم بگذارد.
گالن دقیقاً می‌دانست چه می‌کند.
حقیقت این بود که آمریکایی‌ها و بریتانیایی‌ها اطلاعات زیادی در مورد شوروی نداشتند.
و این افراد با اطلاعات آمدند.
حالا، آنها به این خاطر نمی‌آمدند که دوستِ بریتانیایی‌ها یا آمریکایی‌ها بودند.
آنها می‌آمدند چون می‌خواستند پوستشان را نجات دهند.
بلافاصله پس از جنگ،
گالن باید به شوروی تحویل داده می‌شد، اما سرویس‌های امنیتی آنقدر مشتاق بودند که به اطلاعات او دست پیدا کنند،
آنها کار کاملاً قابل توجهی انجام دادند، به او یک نام مستعار دادند و او را برای همکاری با پنتاگون به ایالات متحده دعوت کردند.
آنها حتی به گالن اجازه دادند تا ریاست یک سازمان اطلاعاتی کاملاً جدید را بر عهده بگیرد، سازمانی که درست در حومه مونیخ مستقر بود.
در هر دو سوی این معادله، نوعی کوری عمدی وجود داشت.
آمریکایی‌ها اطلاعات می‌خواستند، اما واقعاً نمی‌خواستند دقیقاً بدانند که این اطلاعات از کجا آمده است.
و این نابینایی شامل مردی که جالینوس در نقش جدیدش به عنوان رئیس سازمان استخدام کرده بود نیز می‌شد،
بسیاری از آنها همکاران سابق نازی او بودند، از جمله فرانتس سیکس، فرمانده تیپ اس‌اس که یهودیان برجسته روسیه را از بین برد،
و شخصی به نام لوئیس برونر که گمان می‌رود شخصاً مسئول مرگ بیش از ۱۲۸۰۰۰ یهودی باشد.
اعضای کلیدی تیم گالن باید به جرم جنایات جنگی محاکمه می‌شدند.
باید آنها را به زندان می‌انداختند.
جالینوس همچنین مستقیماً در برخی از وحشتناک‌ترین جنایات جنگ دست داشت .
و من در اینجا به طور خاص به اسارت و گرسنگی عمدی سیستماتیک بیش از ۳ میلیون اسیر جنگی شوروی اشاره می‌کنم.
تیموتی نفتالی، مورخ، موافق است که این یک موضوع ثبت شده است که برخی از بزرگترین جنگ‌ها
جنایتکاران جنگ جهانی دوم به سادگی خود را با کمک و پول دشمن سابقشان، متفقین، از نو ساختند.
تمام تلاش آنها نجات جانشان بود.
آنها سعی داشتند از رفتن به زندان به دلیل عضویت در سازمان جنایی، در برخی موارد، اس‌اس، خودداری کنند.
آنها به دنبال مستمری بودند.
و جالینوس یک سیستم بازنشستگی عالی برای گروهی از افرادی که به ایجاد یک دولت هیولا کمک کرده بودند، ایجاد کرد .
اما سازمان اطلاعاتی گالن وظیفه داشت اطلاعات مربوط به روس‌ها را به ایالات متحده ارائه دهد.
به هیچ وجه طرح بازنشستگی برای جنایتکاران جنگی نازی نبود.
توطئه واقعی کاری بود که بسیاری معتقدند راینهارد گالن بعداً انجام داد.
او به تنهایی تهدید سرما را ایجاد کرد.
جنگ به این دلیل که آمریکایی‌ها در مورد اتحاد جماهیر شوروی بسیار نادان بودند
و در مورد ارتش سرخ، آنها آماده بودند که باور کنند
بدترین.
در اوت ۱۹۴۵، اولین بمب اتمی توسط آمریکایی‌ها بر فراز هیروشیما منفجر شد.
فوراً ۸۰،۰۰۰ نفر را کشت و پایان جنگ جهانی دوم را تسریع کرد.
چهار سال بعد، شوروی اولین بمب هسته‌ای خود را منفجر کرد و جنگ سرد تلفات بسیار مرگبارتری به بار آورد.
هم ایالات متحده و هم اتحاد جماهیر شوروی سعی کردند تا حد امکان بمب هسته ای بسازند زیرا هرگز نمی دانستید به چه تعداد بمب نیاز خواهید داشت.
نه آمریکا
و نه اتحاد جماهیر شوروی می‌دانست که چه تعداد از کلاهک‌هایشان از اولین حمله از طرف دیگر جان سالم به در خواهند برد.
بنابراین، هم ایالات متحده و هم اتحاد جماهیر شوروی هر روز و هر روز به ساخت و به‌روزرسانی بمب‌ها ادامه دادند.
هیچ‌وقت کافی نبودند.
برخی معتقدند که بخش زیادی از اطلاعاتی که باعث آغاز مسابقه تسلیحات هسته‌ای و جنگ سرد شد، از یک مرد نشأت گرفته است.
راینهارد گالن، جاسوس سابق نازی‌ها
در پایان جنگ، گالن با متقاعد کردن سرویس مخفی ایالات متحده مبنی بر اینکه اطلاعاتش در مورد روسیه...
بسیار ارزشمند بود و تا سال ۱۹۴۷ او یک حلقه جاسوسی جدید به نام «ارگ» را اداره می‌کرد، این بار برای آمریکایی‌ها.
اما کریس سیمپسون، روزنامه‌نگار تحقیقی، معتقد است اطلاعاتی که او طی دهه بعد ارائه داد، عمدتاً نادرست بود.
مجموعه‌ای از گزارش‌ها که از سازمان‌های جالینوس سرچشمه می‌گرفتند، حاکی از آن بود که روس‌ها بسیار جلوتر بودند.
در فرآیند ساخت موشک، در فرآیند پرتاب موشک به صورت بین قاره‌ای.
در دنیای سال‌های ۱۹۵۵، ۱۹۵۴، واقعاً هیچ راهی برای بررسی وجود نداشت.
اما در اواخر دهه ۱۹۵۰ راهی برای بررسی اطلاعات گالن وجود داشت.
ایالات متحده هواپیمای جاسوسی U-2 را توسعه داد که قادر به پرواز بر فراز اتحاد جماهیر شوروی در ارتفاع 70،000 پایی بود.
و می‌تواند عکس‌های اطلاعاتی از سایت‌های موشکی احتمالی بگیرد
اما به جای دیدن موشک‌هایی که گالن گفته بود شوروی‌ها دارند،
آنها تقریباً هیچ مدرکی دال بر دروغگویی سازمان گالن پیدا نکردند ، اما همچنان ایالات متحده به همکاری با گالن و تیمش ادامه داد.
ما از اطلاعات مربوط به U-2 می‌دانستیم که روس‌ها در واقع این موشک‌ها را ندارند.
اما با این وجود، ما طوری افزایش دادیم که انگار آنها واقعاً این موشک‌ها را دارند.
پس چرا ایالات متحده همچنان طوری رفتار می‌کرد که گویی اطلاعات گالن دقیق بوده است، در حالی که شواهد روشنی مبنی بر نادرستی آن داشتند؟
شاید دلیل آن به روی کار آمدن رئیس جمهور جدید آمریکا مربوط باشد.
در سال ۱۹۶۰.
یکی از سیاست‌های کلیدی انتخاباتی رئیس جمهور کندی، رسیدن به تولید موشک‌های شوروی و افزایش بودجه‌های نظامی هر روز بود.
به مردم آمریکا گفته شده بود که توانایی روسیه بسیار فراتر از ایالات متحده است،
بنابراین هیچ کس در دولت نمی‌خواست آن را بشنود.
در واقع شوروی ده‌ها موشک نداشت.
گالن نقش مهمی در شکاف موشکی ایفا کرد زیرا او منبع اطلاعات بود
که برای توجیه بودجه‌ها، که برای توجیه این چرخه ترس که باعث تشدید این تنش‌ها می‌شود، استفاده شد .
ادعا این است که تا سال ۱۹۶۲، گزارش‌های جالینوس در ارتش آمریکا حاکی از تمایل روزافزون به سلاح‌های بیشتر بود.
منجر به این شد که ایالات متحده آمریکا 203 موشک هسته‌ای داشته باشد که قادر به هدف قرار دادن اتحاد جماهیر شوروی باشند.
و در اکتبر همان سال به نظر می‌رسید که بالاخره قرار است از آنها استفاده کنند.
سیاست این ملت در قبال هرگونه پرتاب موشک هسته‌ای از کوبا، چنین خواهد بود.
علیه هر کشوری در نیمکره غربی به عنوان حمله اتحاد جماهیر شوروی به ایالات متحده.
اگر ما آنقدر دیوانه بودیم که جنگ جهانی سوم را شروع کنیم، حتماً کسی باید آنقدر دیوانه می‌بود که آن را شروع کند.
تاریخ به ما می‌گوید که
وقتی اتحاد جماهیر شوروی موشک‌های هسته‌ای خود را در جزیره کوبا مستقر کرد، دکمه تقریباً فشرده شده بود .
کمی بیش از ۱۰۰ مایل از فلوریدا فاصله دارد.
اما به گفته برخی، جهان در واقع به جنگ هسته‌ای بسیار نزدیک‌تر شد.
در سال ۱۹۶۷، زمانی که یک زیردریایی کلاس خلیج شوروی از نوع K one to nine بندر شمالی خود را برای گشت‌زنی در اقیانوس آرام ترک کرد.
شوروی ها این گشت ها را برایشان گشت های جنگی می نامیدند.
ما در وضعیت جنگی بودیم و آنها این موضوع را خیلی خیلی جدی گرفتند.
مثل زیردریایی‌هایی که از دو طرف می‌آیند.
نقش K 12 nines این بود که ماه‌ها زیر آب بماند و منتظر دستور بماند.
آیا جنگ سرد بالاخره باید تشدید شود؟
اما ماموریت کی ۱۲ ناین هرگز طبق برنامه انجام نشد.
قرار بود یک پیام رادیویی بفرستد، فقط یک پیام فوریِ یک یا دو ثانیه‌ای.
هر چند روز یکبار.
او اولین مورد را فرستاد اما دیگر هرگز ارسال نکرد.
تا جایی که
شوروی‌ها نگران شدند، دیگر هرگز خبری از او نشد.
به محض اینکه شوروی متوجه شد
آنها زیردریایی را گم کرده بودند، ناوگان عظیمی را برای جستجوی منطقه‌ای که قرار بود در آن گشت‌زنی کند، فرستادند.
زیرا چیزی نیافتند.
اما کس دیگری می‌دانست او کجاست
صدها مایل در جنوب منطقه جستجوی شوروی، نزدیک هاوایی،
یک سیستم آمریکایی از میکروفون‌های ویژه زیرآبی، نشانه‌هایی از انفجار یک زیردریایی را ثبت کرده بود.
ظرف چند ماه.
زیردریایی شناسایی ویژه هالیبرتون، لاشه زیردریایی روسی را پیدا کرده بود.
عکس‌هایی که او گرفت ثابت کرد که موشک‌های K one, two nines آتش گرفته بودند و همین باعث غرق شدن او شد.
تصاویر نشان می‌دهد که دو موشک کاملاً منهدم شده‌اند.
بدیهی است که موتورهای آنها روشن شده بود،
اما آنها در محفظه‌های پرتاب خود، در لوله‌های پرتاب خود قفل شده بودند.
و آنها فقط به درون زیردریایی سوختند.
و خود موشک‌ها هم نابود شده و رفته بودند.
تقریباً چیزی از آن بخش از زیردریایی باقی نمانده بود.
اما آن موشک سوم هنوز سالم بود.
اما لغو این برنامه سوال اصلی این نبود که آیا زیردریایی روسی منفجر شده است یا خیر، بلکه سوال این بود که او در نزدیکی هاوایی چه می‌کرده است؟
نظریه نیروهای ویژه دریایی این است که K 129 هنگام غرق شدن در حال گشت‌زنی جنگی نبوده است.
اما اینکه او به طور فعال در پرتاب یکی از موشک‌هایش علیه ایالات متحده مشارکت داشته است.
باید متوجه باشید که این موشک در موقعیت پرتاب قرار داشته است.
سوخت رسانی شد.
توی برنامه‌ی «شمارش معکوس» بود.
منظورم این است که ما دقیقاً چند دقیقه، شاید چند ثانیه با پرواز این پرنده فاصله داشتیم.
آنها جنگ جهانی سوم را آغاز می‌کردند.
می‌توانست موازنه قدرت را در جنگ سرد تغییر دهد،
که در نهایت منجر به فروپاشی ایالات متحده، بریتانیای کبیر، کانادا و استرالیا شد.
نظریه او نه تنها بر اساس موقعیت مکانی موشک K 129 هنگام انفجار یا این واقعیت که یکی از موشک‌ها در موقعیت پرتاب بوده، بنا شده است.
اما به دلیل اختلاف در فهرست خدمه‌اش.
تعداد خدمه معمول برای یک زیردریایی کلاس گلف حدود ۸۳ تا ۸۵ نفر است.
بعداً فهمیدیم که رسماً اعلام کردند ۹۸ نفر در هواپیما بوده‌اند.
هیچ سناریویی وجود ندارد که به هر دلیلی ۱۲ یا ۱۵ نفر اضافی در کشتی باشند.
ما گمان می‌کنیم افرادی که درست قبل از استقرارشان به K-1 29 پیوستند، یک تیم کماندویی KGB بودند.
اینها افراد بسیار آموزش دیده و دستچین شده برای عملیات کا گ ب بودند، قاتلانی بسیار بی رحم.
باور سیوال
این است که هواپیمای K 129 توسط یوری آندروپوف، رئیس کا گ ب، به عنوان بخشی از ماموریتی که توسط روسایش تأیید نشده بود، ربوده شد .
در کرملین.
آندروپوف متقاعد شده بود که جنگ جهانی سوم اجتناب‌ناپذیر است
و اگر این نبرد بین چین و ایالات متحده باشد، روسیه که از حاشیه نظاره‌گر است می‌تواند پیروز میدان باشد.
آنها سعی کردند بین ایالات متحده و چین جنگ راه بیندازند.
آنها این کار را کردند تا ایالات متحده را تضعیف کنند تا اتحاد جماهیر شوروی را تقویت کنند، دو دشمن خود را به جنگ وادارند و شما تکه‌های پازل را جمع کنید.
نظریه سیول این است که تیم کا گ ب سعی داشت آمریکا را فریب دهد
به این باور که مورد حمله چین قرار گرفته است، نه روسیه.
اون جایی که اون اومد، ۲۹ تا از کار افتاد
دقیقاً همان جایی بود که یک زیردریایی چینی برای حمله به پرل هاربر از آنجا حرکت می‌کرد.
موشک‌هایی که آنها حمل می‌کردند، بردی معادل ۴۰۰ مایل دریایی داشتند.
و اگر این یک زیردریایی شوروی بود که واقعاً حمله می‌کرد
اگر توسط دولت شوروی تأیید شده بود، قطعاً از فاصله ۸۰۰ مایلی پرتاب می‌شد.
شکی نبود که چینی‌ها مقصر شناخته می‌شدند.
شکی نیست که موشک‌های آمریکایی به سمت چین در آسمان پرواز می‌کردند.
اگر حق با کنت سیول باشد و کشتی K 129 توسط تندروهای شوروی ربوده شده باشد ، چه چیزی جهان را از نبرد نهایی نجات داد؟
من معتقدم که کاپیتان متوجه شد که این یک اقدام مجاز از سوی دولت شوروی نیست،
اینکه یک عنصر سرکش در کا گ ب بود، و من معتقدم کاپیتان آشپز اشتباهی را به آنها داد
وقتی با کد اشتباه اقدام به پرتاب می‌کردید، کلاهک منفجر می‌شد
که باعث انفجار موشک می‌شد و زیردریایی را غرق کرد
ما واقعاً به او مدیونیم. (ما واقعاً خیلی مدیون او هستیم.)
او یکی از این قهرمانان گمنام تاریخ است که هرگز واقعاً مورد توجه قرار نخواهد گرفت.
صرف نظر از اینکه علت غرق شدن کشتی کی یک، دو، چه بوده، ۹۷ سال پس از غرق شدنش، آمریکایی‌ها تلاش کردند آن را نجات دهند.
و در یکی از جسورانه‌ترین ماموریت‌های جنگ سرد، آنها با میلیاردر مستقل، هاوارد هیوز، قرارداد بستند.
برای ارائه داستان پوششی.
خاکی که کاملاً از جیمز باند بیرون بود.
استفاده از هاوارد هیوز به عنوان یک پوشش.
سازمان سیا این کشتی، کاوشگر جذاب هیوز، را ساخت که به نظر می‌رسید یک کشتی حفاری اعماق دریا باشد، اما در واقع یک کشتی نجات مخفی بود.
سازمان سیا از فناوری حفاری میدان نفتی استفاده می‌کرد
برای قرار دادن ۱۶۰۰۰ فوت لوله فولادی با یک چنگال غول پیکر در انتهای آن برای بلند کردن زیردریایی.
به گفته کنت سیول،
سازمان سیا می‌خواست این موضوع را آشکار کند تا ثابت کند که در حمله‌ای به ایالات متحده دست داشته است.
ما از آن زیردریایی و سال ۱۹۷۵ هیچ چیز دیگری نمی‌خواستیم، جز اینکه آن را برگردانیم و از آن برای باج‌گیری از روس‌ها استفاده کنیم.
او ادعا می‌کند که با به نمایش گذاشتن این زیردریایی، بقیه جهان متوجه نقشه روس‌ها خواهند شد.
متأسفانه، همه چیز طبق برنامه پیش نرفت و زیردریایی هرگز به سطح آب نرسید.
همانطور که پنجه داشت آن را بلند می کرد.
به دلایل فنی متعدد، زیردریایی خراب شد.
قسمت اصلی حاوی موشک حامل کلاهک هسته‌ای جدا شد و به کف اقیانوس افتاد،
و ما فقط توانستیم ۳۸ فوت (حدود ۳۸ متر) از جلوی زیردریایی را به داخل بکشیم.
اما آیا بقیه زیردریایی به سطح آب رسید؟
نورمن پولمار مطمئن است که راز غرق شدن کشتی K 129 چیزی بیش از یک حادثه غم انگیز نبوده است.
بر اساس عکس‌های کف دریا.
او مطمئن است که می‌داند چه اتفاقی افتاده است.
ما می‌دانیم که زیردریایی‌های موشکی روسیه سیستم کنترل آتش و پرتاب موشک خود را آزمایش خواهند کرد .
مشکلی در K 129 پیش آمده، احتمالاً اتصال کوتاه، مشکل مکانیکی
به نوعی یکی از موشک‌های داخل لوله را مشتعل کرد،
بالای لوله.
درپوش بسته بود، بنابراین اگزوز این موشک بسیار قدرتمند با سوخت مایع به داخل زیردریایی برخورد کرد و فوراً همه ۹۸ نفر را کشت.
همزمان، جرقه اولین موشک شروع به از هم پاشیدن آن قسمت از زیردریایی کرد.
چند ثانیه بعد، موشک دوم آتش گرفت.
در این زمان، زیردریایی از هم پاشیده و در حال غرق شدن بود.
موشک سوم آتش نگرفت.
و این چیزی بود که باعث شد ایالات متحده بخواهد زیردریایی را نجات دهد، دستیابی به سیستم هدایت آن بود
و کلاهک آن موشک هسته‌ای سوم.
اما کنت سیول همچنان معتقد است که هشتم مارس ۱۹۶۸ روزی بود که دنیا تقریباً به پایان رسید.
ما واقعاً در این مورد از یک گل جاخالی دادیم.
این جنایت بی‌نقص بود.
منظورم این است که، می‌دانید، اگر آنها از مجازات فرار می‌کردند، در جنگ سرد پیروز می‌شدند.
برای بیش از ۴۰ سال.
ایالات متحده، بریتانیا و اروپای غربی متقاعد شده بودند که اتحاد جماهیر شوروی مصمم به یک چیز است: گسترش غرب برای تصرف کل اروپا.
ایالات متحده و متحدانش
واقعاً نگران بودند که اگر گارد فقط برای لحظه‌ای ناامید شود، اتحاد جماهیر شوروی تمام اروپای غربی را تصرف خواهد کرد.
و آن را به یک دنیای کمونیستی خاکستری و بی‌چهره تبدیل کند.
برای اینکه مطمئن شوند این اتفاق نیفتاده است.
ایالات متحده سیاستی را اتخاذ کرد که آن را مهار [هستی] می‌نامیدند، و در سال ۱۹۴۹ آنها نیتو، سازمان پیمان آتلانتیک شمالی، را تشکیل دادند.
یک اتحاد نظامی از کشورهای غربی که آماده نابودی هرگونه تهدید تهاجم شوروی بودند.
اما در حالی که دفاع در برابر روس‌ها هدف اصلی بود، بسیاری معتقدند که نقشه شوم‌تری در جریان بود.
برای از بین بردن هر کسی که طرفدار کمونیست تلقی شود.
حتی نخست وزیر.
از زمان انقلاب بلشویکی در سال ۱۹۱۷، مردم غرب واقعاً نگران بودند که زیر تخت‌ها قرمز باشد،
اینکه کمونیست‌هایی که وانمود می‌کردند انسان‌های معمولی و شریفی هستند، قرار بود ظهور کنند و تسلط شوروی بر جهان را تسهیل کنند.
در آغاز جنگ سرد در سال ۱۹۴۷،
به طور خاص، یک کشور غربی در رادار ضد کمونیستی ظاهر شد.
ایتالیا، که زمانی کشوری فاشیستی بود، اکنون بخش عمده‌ای از جمعیتش با کمونیسم لاس می‌زدند.
ایتالیا از جنگ جهانی دوم عمیقاً از آنچه ارتشش انجام داد شرمنده است.
در طول جنگ جهانی دوم، عمیقاً از وابستگی خود به موسولینی و فاشیسم در اواخر دهه چهل شرمنده بود.
ایالات متحده به شدت نگران است که ایتالیا را به بلوک شرق ببازد.
و بنابراین، سازمان سیا سرمایه‌گذاری زیادی روی تقلب در انتخابات ایتالیا انجام می‌دهد.
اما بسیاری معتقدند که سازمان سیا به دخالت در انتخابات ایتالیا ادامه داده است.
برای دهه‌ها، و اطمینان حاصل کردن از اینکه ایتالیا همیشه توسط یک دولت راست‌گرای میانه‌رو اداره می‌شود.
اما برخی مورخان ادعا می‌کنند که این پایان دخالت آمریکایی‌ها در سیاست ایتالیا نبود.
آنها ادعا می‌کنند که پس از سه دهه
ایالات متحده، به همراه ناتو، در تأمین مالی احزاب ضد کمونیست در ایتالیا، پا را فراتر گذاشتند،
قتل وحشیانه محبوب‌ترین نخست‌وزیر ایتالیا، آلدو مورو.
در بروکسل، در واشنگتن، کاملاً منطقی بود که این مرد را از سر راه بردارند.
ریسکی بود که ارزش پذیرفتن نداشت.
تا دهه ۱۹۷۰، ایتالیا به میزبان برخی از بزرگترین پایگاه‌های نظامی آمریکا در اروپا تبدیل شده بود.
بدنه بسیاری از کشتی‌های جنگی که به ناتو وفادار هستند، در اینجا شسته می‌شود.
یک پایگاه هسته‌ای عظیم در ویچنزا وجود دارد.
هزاران موشک هسته‌ای، بزرگترین ذخایر از این نوع در اروپا.
اما در سال ۱۹۷۶، پس از تقریباً ۴۰ سال حکومت راست میانه، کمونیست‌ها دوباره شروع به جلب حمایت کردند و ۳۴٪ آرا را به دست آوردند.
اتهام این است که
زنگ خطر در آمریکا به صدا درآمد وقتی که نخست وزیر سابق، آلدو مورو، پیشنهاد تشکیل دولت ائتلافی را داد.
بین دموکرات مسیحی‌های راست‌گرای او و کمونیست‌ها شکل گرفت.
ترس واقعی این بود که این امر باعث ایجاد جو عمومی علیه حضور ایتالیا در ناتو و در یک بلوک نظامی غربی شود.
این وسواسی بود که پایتخت‌های غربی را فرا گرفته بود که اگر حضور کمونیستی در دولت داشته باشید،
در واقع، این امر ایتالیا را به یکی از استان‌های کرملین تبدیل خواهد کرد.
از نظر آمریکایی‌ها، کمونیست‌ها در قلب یک دولت غربی، در را به روی اتحاد جماهیر شوروی باز می‌کردند.
ریچارد کاترل، نماینده سابق پارلمان اروپا و نویسنده، معتقد است که ایالات متحده و ناتو نمی‌خواستند اجازه دهند چنین اتفاقی بیفتد.
هدف، حذف کمونیسم به عنوان یک تهدید در یک منطقه بسیار مهم بود.
کشور اروپایی با منافع استراتژیک فراوان که بسیار پرخطر بودند
و آنقدر مهم که حتی کوچکترین ریسکی برای دستیابی اتحاد جماهیر شوروی به قوطی کنسرو وجود ندارد.
برخی معتقدند که راه حل ایده‌آل برای جلوگیری از ائتلاف کمونیست‌ها در ایتالیا
حذف حامی اصلی خود از معادله، نخست وزیر سابق، آلدو مورو، بود.
و در ششم مارس ۱۹۷۸، دقیقاً همین اتفاق افتاد.
آلدو مورو در مسیر رفتن به پارلمان برای بحث کلیدی در مورد دولت ائتلافی جدیدش ربوده شد و سپس به طرز وحشیانه‌ای به قتل رسید.
۵۵ روز بعد.
این دقیقاً همان گوشه‌ای است که مورو مورد حمله قرار گرفت.
قرار بود به مجلس برود.
آن روز، روز بسیار مهمی برای سیاست ایتالیا بود.
این اولین بار بود که دموکرات مسیحی‌ها و حزب کمونیست، از طریق میانجیگری
آل داماتو با هم ائتلاف کردند.
حمله بسیار سازمان‌یافته در عرض چند دقیقه به پایان رسید
و پس از آن، یک سازمان شبه‌نظامی چپ‌گرا معروف به بریگادهای سرخ مسئولیت آن را بر عهده گرفت.
بریگادهای سرخ یک سازمان کمونیستی انقلابی بودند.
آنها در سال ۱۹۶۹ تأسیس شده بودند.
آنها درگیر یک... تشدید... شده بودند.
آنها با انجام یک سری اقدامات خشونت‌آمیز، یک قاضی را در جنوا ربودند، اما در ازای معامله‌ای با دولت، او را آزاد کردند.
حملات بریگادهای سرخ ممکن است خشونت‌آمیزتر شده باشد، اما آدم‌ربایی بسیار سازمان‌یافته آلدو مورو
عملیات خود را به سطح جدیدی رساندند.
ممکن است حملات بریگادهای سرخ خشونت‌آمیزتر شده باشد،
اما آدم‌ربایی بسیار سازمان‌یافته‌ی آلدو مورو، عملیات آنها را به سطح جدیدی رساند.
اما ریچارد کاترل، نویسنده، معتقد است که شواهد با هم همخوانی ندارند و بریگادهای سرخ ادعا می‌کنند
اینکه پشت این حمله باشد، پوششی برای چیزی بسیار شوم‌تر بود.
چرا آنها باید بخواهند مردی را که طرفش بودند ترور کنند،
که قهرمان کارگرانی بود که می‌دانستند بریگادهای سرخ چه می‌کنند.
آن موقع کسی باور نمی‌کرد و الان هم کسی باور نمی‌کند.
در این مرحله، به عنوان دوره دوم بریگادهای سرخ شناخته می‌شد.
به عبارت دیگر، تمام مبارزان اصلی یا مرده بودند یا در باورهای فرهنگی سردتر خود گیر افتاده بودند.
پیچیدگی محض این آدم‌ربایی و سطح اطلاعاتی که آدم‌ربایان به آن دسترسی داشتند، بسیار مشکوک است.
این ربودن نشان از یک عملیات نظامی دقیق داشت.
برای طرح‌ریزی و اجرای این عمل، به هوش و ذکاوت عظیمی نیاز است .
آندره‌آ پورگاتوری یکی از اولین روزنامه‌نگارانی بود که در محل حادثه حاضر شد و علاقه‌ی زیادی به این ماجرا دارد.
او نیز گمان می‌کند که این عملیات فراتر از ظرفیت بریگادهای سرخ بوده است.
برای من.
این واقعیت که حتی اگر آلدو مورو پنج نفر اسکورت داشت، می‌توانست به راحتی ربوده شود، کاملاً تکان‌دهنده بود.
تروریست‌ها کار خودشان را کرده بودند.
با دانستن مسیری که مورو آن روز طی می‌کرد، آنها با بستن جاده هنگام نزدیک شدن او، ماشینش را مجبور به توقف کردند.
وقتی ایستادند، ناگهان چهار تروریست از آن طرف آمدند.
بلافاصله به سمت اسکورت مورو شلیک کرد و در عرض چند ثانیه همه چیز تمام شد.
پنج نفر از همراهان کشته شدند.
مورو ربوده شد،
و تمام. (و تمام.)
فقط خود عملیات نبود.
بسیاری معتقدند که برنامه‌ریزی قبلی و حذف دقیق شاهدان، مشکوک است.
معمولاً هر روز صبح،
درست سر نبش، یک ون گلفروشی بود
تروریست‌ها این ون را نمی‌خواستند چون برای عملیات مشکل‌ساز بود.
بنابراین شب قبل به خانه گلفروش رفتند و چرخ‌های وانت را تیز کردند تا گلفروش نتواند بیاید.
اما اگر آدم‌ربایی آلدو مورو کار یک تروریست چپ‌گرا، سازمانی که مسئول آن بوده، نبوده باشد،
که به اعتقاد کاترل، مجرمان واقعی یک گروه عملیات مخفی تحت حمایت ناتو به نام گلادیو بودند.
گلادیو، ارتش مخفی
که، می‌دونی، توی جنگل قایم شده و منتظر رسیدن روس‌هاست
گنجینه‌های مدفون سلاح در همه جا.
گلادیو آنقدر مخفی بود که وجود آن تنها در نتیجه تحقیقات قضایی در سال ۱۹۹۰ آشکار شد .
اما کاتریل شکی ندارد که این گروه مرموز پشت این آدم‌ربایی بوده است.
او ادعا می‌کند پوکه‌های فشنگ باقی مانده در صحنه آدم‌ربایی، آنها را به این جنایت مرتبط کرده است.
این مواد که در خیابان پیدا شد، همان موادی بود که در انبار اسلحه پیدا می‌شود.
وزارت بهداشت در مرکز شهر رم، که بعداً مشخص شد محل نگهداری اسلحه گلادیو بوده است.
اما اگر گلادیو پشت این حمله بود و نه بریگادهای سرخ، چرا تروریست‌های چپ‌گرا باید مسئولیت آن را بپذیرند؟
کاتریل معتقد است که کلید ماجرا رهبر بریگادهای سرخ در آن زمان، مردی به نام ماریو مورتی، است.
که به نظر او ارتباطات محکمی با سرویس مخفی ایتالیا داشته و حتی در ساختمانی متعلق به آنها زندگی می‌کرده است.
اگر دوست داشته باشید، اینجا تقریباً شبیه یک پالازو یا چیزی شبیه به آن است، چیزی دلپذیر و مجلل
بلوک مسکونی.
اتفاقاً متعلق به سیسمی، نوعی MI5 ایتالیا، هم هست، و آنها کاملاً مالک آنجا هستند،
حالا یک اتفاق شگفت‌انگیز در حال رخ دادن است، چه کسی آنجا زندگی می‌کرده است؟
ماریو مورتی، فرمانده مرحله دوم بریگادهای سرخ، در همین آپارتمان زندگی می‌کند.
دو روز بعد از ربوده شدن مورو.
پلیس برای اولین بار به اینجا آمد.
آنها تمام آپارتمان‌ها را گشتند.
آنها به آپارتمان شماره ۱۱، جایی که ماریو مورتی، فرمانده ستون رومی بریگادهای سرخ، پنهان شده بود، ضربه زدند.
کسی جواب نداد و آنها رفتند.
این نظریه می‌گوید که ماریو مورتی یک سازمان مخفی در درون بریگادهای سرخ بوده است.
و اینکه او، با کمک گلادیو، ربودن آلدو مورو را برنامه‌ریزی و اجرا کرد.
و همه اینها با مجوز بالاترین سطح انجام شد، مورو ربوده شد، هرگز نمی‌توانست آزاد شود.
البته، هیچ‌کس رسماً نگفته که بهتر است مورو بمیرد،
اما مورو متوجه می‌شود که فقط یک سرنوشت دارد.
و سرنوشت‌هایی که امروز دارم.
آخرین نامه‌ای که مورو از محل نگهداری‌اش نوشت، نامه‌ای سرشار از ناامیدی بود.
این مرد که شش سال نخست وزیر ایتالیا بود ، انزجار خود را از دولت ایتالیا ابراز کرد.
و حزب خودش، که احساس می‌کرد به او خیانت کرده‌اند.
من درخواست دارم که در مراسم تشییع جنازه من هیچ کس حضور نداشته باشد
نماینده دولت ایتالیا و نه هیچ یک از احزاب سیاسی.
از کسانی که آنجا هستند و لیاقت همراهی با دعاها و عشقشان را دارند، درخواست می‌کنم که مرا همراهی کنند.
والدمار
صبح روز نهم ماه مه ۱۹۷۸، ۵۵ روز پس از ربوده شدنش، آلدو مورو از فاصله نزدیک مورد اصابت گلوله قرار گرفت.
جسد او بعداً در حالی که در صندوق عقب یک ماشین در قلب رم رها شده بود، پیدا شد.
اگر توطئه‌ها درست باشند، آن گلوله‌های لعنتی کار خودشان را برای اربابان نایتو و سیا انجام دادند.
حزب کمونیست در طول جنگ سرد هرگز وارد دولت ایتالیا نشد.
۱۱ سال پس از آلدو
مورو به قتل رسید، دیوار برلین، نماد پرده آهنین، فرو ریخت.
تا سال ۱۹۹۱.
جنگ سرد رسماً تمام شده بود، اما به طور غیررسمی هیچ کس کاملاً مطمئن نبود.
هیچ کس نمی‌دانست
آیا جنگ سرد متوقف شده بود؟
یا اینکه آیا واقعاً تمام شده بود یا نه.
رسماً جنگ سرد پایان یافت
اندکی پس از فروپاشی دیوار برلین، نویدبخش دوران جدیدی از صلح جهانی.
ما توافق کرده‌ایم که کل سلاح‌های هسته‌ای استراتژیک خود را به میزان چشمگیری کاهش دهیم.
قطعاً من با رئیس جمهور یلتسین موافقم که گفت دیگر هیچ خصومتی وجود ندارد و روزهای جنگ سرد به پایان رسیده است.
اما به طور غیررسمی، بی‌اعتمادی بین شرق و غرب یک شبه متوقف نشد.
سازمان‌های اطلاعاتی غربی، از جمله MI6 بریتانیا، هنوز کاملاً آماده‌ی همکاری بودند.
ناگهان آنها دریافتند که کلیدهای بسیاری از اسرار روسیه را می‌توان به راحتی از مقامات فاسد با قیمتی بسیار پایین خریداری کرد.
در اوایل دهه ۱۹۹۰.
اگر می‌خواستید در مورد فناوری روسیه اطلاعات کسب کنید، می‌توانید به یک کارخانه روسی بروید و انبوهی از قطعات آمریکایی را بردارید.
اسکناس‌های صد دلاری، آنها را زمین بگذارید و مردم هر چیزی را که می‌خواستید به شما نشان می‌دادند.
سازمان‌های اطلاعاتی غربی ممکن است توانسته باشند اطلاعات نظامی شوروی را از مقامات فاسد خریداری کنند،
اما خارج کردن آن از روسیه هنوز بسیار دشوار بود، بسیاری معتقدند که مسیر اصلی اطلاعات غربی
آژانس‌هایی که برای انتقال فناوری نظامی خود از اتحاد جماهیر شوروی سابق استفاده می‌کردند، به اصطلاح لوله تخلیه بالتیک بودند.
یک مسیر قاچاق از طریق کشور تازه استقلال یافته بالتیک استونی.
از طریق دریا به سوئد.
استونی به میدان نبرد جنگ سرد تبدیل شده بود،
و یکی از دلایل آن جغرافیا است.
استونی مسیر بسیاری از عملیات قاچاق انسان، مواد مخدر، اطلاعات مالی و سایر اسرار بود.
از بسیاری جهات، مرکز قاچاق بود.
در اوایل دهه ۱۹۹۰، استونی تازه استقلال یافته هنوز محل زندگی ده‌ها سرباز فاسد شوروی بود.
که با کمک به سرویس‌های اطلاعاتی غربی برای قاچاق فناوری نظامی از روسیه، جیب‌های خود را پر می‌کنند.
آنها از یک کشتی محلی به نام «فیلم استونی» استفاده کردند که اسرار را از طریق دریا به سوئد و بعد از آن منتقل می‌کرد.
این چیزی بود که کرملین نمی‌توانست تحمل کند.
این سرویس‌های جاسوسی از وسایل نقلیه عمومی با صدها سرنشین به عنوان پوششی برای عملیات قاچاق خود استفاده می‌کردند.
فکر می‌کردند هر چیزی که در آن کشتی بگذارند امن است، که هیچ راهی وجود ندارد
روس‌ها سعی می‌کردند در آن سفر اختلال ایجاد کنند، چون صدها انسان بی‌گناه در آن بودند.
مسافرانی که با کشتی استونی سفر می‌کردند، سپر انسانی بودند.
دیویس معتقد است که
سازمان‌های اطلاعاتی غربی بی‌رحمی همتایان روسی خود را به شدت دست کم گرفته بودند
و اینکه در ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۴، روس‌ها برای جلوگیری از افشای اسرار آنها و رسیدن آن به غرب اقدام کردند.
استونی تالین را ترک کرده بود
ساعت ۷ عصر، اما حدود ساعت ۱ بامداد، زمانی که بیشتر مسافران در طبقه پایین خواب بودند
صدای انفجاری شنیده شد و کشتی ناگهان به یک طرف تکان خورد.
مثل این بود.
چیزی از دل صحنه‌ی فیلم‌برداری.
من توی یه جورایی توی یه سوپ انسانی از آدم‌های جیغ‌زن گیر افتاده بودم.
کل کشتی در حدود ۴۵ دقیقه غرق شد و ۸۵۲ نفر جان باختند.
آلبانی بریتانیا یکی از معدود مناطقی بود که جان سالم به در برد.
بخش زیادی از ناامیدی و خشم در تاریکی وجود دارد. ساعت ۱ بامداد.
مطلقاً نمی‌دانستم چقدر از خشکی فاصله دارم. هیچ قایق نجاتی هم نبود.
جلیقه نجات ندارد.
گزارش رسمی در مورد غرق شدن، ترکیبی از خطای انسانی، بدرفتاری و ... را مقصر دانست.
نقص‌های آب و هوایی و طراحی منجر به باز شدن درهای جلوی کشتی در هنگام آبگرفتگی کشتی شد.
اما استیون دیویس معتقد است دلیل واقعی غرق شدن استونی این بود که کرملین بمبی کار گذاشت که باعث از کار افتادن درهای برق شد.
پس چه چیزی ارزش کشتن بیش از ۸۰۰ غیرنظامی بی‌گناه را داشت؟
منبع من در MI6 می‌گوید که آن شب در کشتی استونی تراشه‌های الکترونیکی وجود داشت،
که حاوی اطلاعات مهمی در مورد دقت و برد موشک‌های روسی هستند.
من باور ندارم که اطلاعات روسیه قصد غرق کردن کشتی را داشته باشد.
استونی، من معتقدم که آنها قصد داشتند نوعی وسیله انفجاری کار بگذارند که کشتی را از کار بیندازد.
و این امر آن را مجبور می‌کند که به غرب، به سازمان اطلاعات سوئد، به ارتش ششم هشدار دهد.
اینکه ما از عملیات قاچاق شما مطلع هستیم و می‌خواهیم که شما آن را متوقف کنید، هشداری که به طرز فاجعه‌باری اشتباه پیش رفت و جان ۸۵۲ نفر را گرفت.
در
پس از فاجعه، دولت سوئد قول داد که از هیچ هزینه‌ای دریغ نخواهد کرد.
برای اینکه استونی را به سطح بیاوریم تا بفهمیم از نظر مهندسی واقعاً چه اتفاقی افتاده است، این کار کاملاً شدنی بود.
به جای انجام این کار، به جای عمل به وعده خود، آنها به معنای واقعی کلمه و به صورت استعاری آن را دفن کردند.
این نظریه این است که سازمان‌های اطلاعاتی غربی می‌خواستند مطمئن شوند که هیچ‌کس هرگز متوجه نشود که آنها از استونی برای قاچاق اسرار نظامی استفاده می‌کرده‌اند.
بنابراین ، مقامات سوئدی به جای نجات کشتی، سعی کردند آن را در یک لوله بتنی محصور کنند.
تنها بررسی رسمی لاشه کشتی توسط یک شرکت غواصی آمریکایی طرف قرارداد دولت سوئد انجام شد.
کمی قبل از اینکه کشتی دفن شود، اما به گفته دیویس، شواهد کلیدی مربوط به کبوتر از بین رفت.
یک تیم رسمی کبوتربازی وجود داشت که به پایین رفت و آنها فیلم های زیادی را فیلمبرداری کردند.
به نظر می‌رسد در آنچه به دولت سوئد داده شده، قسمتی از ویدیو گم شده است .
و نه تصادفی، ویدیوی گمشده نکته‌ی حیاتی است
بخشی که فکر می‌کنم نشان می‌داد چه اتفاقی افتاده است.
به دنبال اعلام رسمی صلح از سوی آمریکایی‌ها.
سوئد، روسیه و دیگر کشورهای حوزه بالتیک یک معاهده بین‌المللی امضا کردند که هرگونه غواصی بیشتر در لاشه کشتی را ممنوع می‌کند.
اما یک کبوتر غیرقانونی توسط یک تیم کبوتر خصوصی در استونی صید شد .
آنها توانستند قطعات فلزی را از نزدیکی درهای قوسی به دست آورند که متعاقباً مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
در یک آزمایشگاه آلمانی کشف شد و به وضوح آثار مواد منفجره را نشان می‌داد.
اگر واقعاً درهای دماغه کشتی استونی توسط مأموران روسی منفجر شده باشد، این آخرین جنایت بزرگ جنگ سرد خواهد بود.
اما تا زمانی که استونی نجات پیدا نکند، این فقط یک نظریه باقی خواهد ماند.
اما مورخ نظامی در روزنامه نیوز، بوچر، متقاعد شده است که این نظریه اشتباه است.
برای ما آسان است که سعی کنیم با ربط دادن آن به داستان بزرگ، به آن از دست دادن زندگی معنا ببخشیم.
خشونت پنهان جنگ سرد
و شواهد نشان می‌دهد که، مانند سایر فجایع کشتی در آن دوره،
این فقط یک خطای تراژیک ساده بود.
هر آنچه که در زیر آب‌های دریای بالتیک نهفته است، جنگ سرد، آنطور که ما چهل سال آن را می‌شناختیم، اکنون به تاریخ پیوسته است.
اما تاریخی پر از برخی از بزرگترین داستان‌های گفته شده، داستان‌هایی که با پنهان‌کاری و پارانویا پیش می‌روند.
از جنگ سرد.