دلیل اینکه چرا تصمیم گرفتم امشب صحبت کنم
این بود که در روزهای اخیر ،
من جملات تکان دهنده ای شنیده ام
به نقل از رهبری فلسطین.
در ابتدا ، من از باور کردن آنچه شنیدم امتناع کردم ،
بعد یکی دو روز بعد آن را با چشم خودم در تلویزیون دیدم.
رهبری فلسطین رد شدید خود را اعلام کرد
و محکومیت اعلامیه سه جانبه غافلگیرکننده آمریکایی-اسرائیلی-اماراتی.
آنها به همه چیز پشت کرده اند: حقوق مردم فلسطین ،
دولت فلسطین ، راه حل دو کشور و بیت المقدس مقدس
که قبلاً ضمیمه شده و قبلاً اعلام شده بود.
آنها همه اینها را انكار می كنند و می گویند "ما با توقف الحاقات به شما می آییم ، فلسطینیان خوشحال باشید."
چاقوی مسموم شده در پشت مردم فلسطین
و تلاشی برای تلاش برای دستیابی به مشروعیت بین المللی است.
آنچه در روزهای اخیر از رهبری فلسطین شنیدم شنیدن واقعاً دردناک بود ،
زیرا این یک سطح پایین گفتمان است
که هرگز نباید استفاده شود
که به دنبال جلب حمایت جهانی برای آرمان خود هستند.
تخلف آنها در برابر
رهبری کشورهای خلیج فارس
با این گفتمان مذموم قابل قبول نیست ، "
اگر بخواهیم از منظری دیگر به آن نگاه کنیم ،
با این حال ، اگر بخواهیم از منظر دیگری به آن نگاه کنیم ، تعجب آور نیست که آنها اصطلاحاتی مانند "خیانت" را به کار ببرند
و "خنجر زدن به پشت" ، زیرا این روشهای آنها در برخورد با یکدیگر است.
رهبران نوار غزه [حماس] ، که برای اداره مستقل غزه از تشکیلات خودگردان فلسطین (تشکیلات خودگردان فلسطین) جدا شده اند ،
رهبری کرانه باختری را متهم کرد
خیانت ، در حالی که در همان زمان ،
رهبری کرانه باختری رهبران جدایی طلب نوار غزه را به خنجر زدن از پشت به آنها متهم کرده است .
تلاش های سالهای گذشته بهتر می توانست در راه اهداف فلسطین انجام شود ،
ابتکارات صلح ،
و حمایت از حقوق مردم فلسطین
برای رسیدن به نقطه ای که این علت درست ، هرچند دزدی ، سرانجام می تواند نور را ببیند ،
و وقتی می گویم سرقت شده ، منظور من هر دو اسرائیل و رهبران فلسطینی است.
اولین واکنش من عصبانیت بود.
با این حال ، من در مورد آن فکر کردم
و عصبانیت من به غم تبدیل شد
و صدمه دیده
حوادثی را به یاد آوردم که شاهد آنها بودم
در مورد آرمان فلسطین از 1978 تا 2015.
این اتفاقاتی که امروز می خواهم درباره آنها صحبت کنم.
و صادقانه بگویم سخنان امروز من متوجه خواهران و برادرانم ، شهروندان عربستان سعودی است ،
زیرا آنها اولویت من هستند و برای کشورشان اولویت هستند
و نگهبان ما پادشاه سلمان ،
خداوند به او و ولیعهد وی ، شاهزاده محمد [بن سلمان] برکت دهد
اما این رسوم رهبری سعودی از زمان بنیانگذار است ،
ملک عبدالعزیز ،
و پادشاهانی که او را تعقیب کردند
تا پادشاه فعلی سلمان.
اما دوست دارم بدهم
مروری کوتاه بر مواضع رهبری سعودی ،
دولت سعودی ، به سمت فلسطین
در بازه زمانی 1939 تا 1978.
این حق مردم فلسطین است ،
و حق مردم عرب ،
برای خروج اسرائیل از سرزمین های عربی اشغال شده در سال 1967 ،
و برای بازگشت مردم فلسطین به وطن خود
آنها برجسته می کنند که صلح اساس است ، اما [نباید] به قیمت حقوق ملت فلسطین باشد.
یک قطره از خون فلسطین از ارزش بیشتری نسبت به گنجینه های زمین و همه آنچه در آنها وجود دارد ، برخوردار است.
ما موضع قاطع خود را در مورد احیای کلیه حقوق مشروع مردم فلسطین تأیید کردیم.
من به طور مستقیمی شاهد آن دوره نبودم و یا به موجب کارم درگیر آن نبودم.
با این حال ، این دهانه کوتاه
از 1939 تا 1978 همه مستند و شناخته شده است.
شناختی که از آن دوره دارم از اسنادی است که بعد از آن به آنها دسترسی داشتم
برای خدمت به کشورم وارد خدمات دیپلماتیک شدم. .
من همچنین آن را از افرادی که در آن دوره زندگی کرده اند شنیده ام ،
مانند شاه فهد فقید ،
ملک عبدالله ،
شاهزاده سلطان و پرنس نایف ، خدا همه آنها را بیامرزد ،
و دیگر مقامات سعودی.
من همچنین آن را مستقیماً از خادم دو مسجد مقدس شنیدم ،
ملک سلمان ، که همه مقامات فلسطینی را عزیز می دانست ،
زیرا همه ما نگران این موضوع هستیم ،
که ما هم آن را یک امر ملی و هم یک هدف عادلانه می دانیم.
با این حال ، به من اجازه دهید با گفتن برخی چیزها شروع کنم
که می تواند به کلمات من زمینه دهد و اینکه چرا آنها را می گویم.
آرمان فلسطین یک هدف عادلانه است ، اما طرفداران آن شکست هستند
و علت اسرائیل ناعادلانه است ، اما طرفداران آن ثابت کرده اند که موفق هستند.
این خلاصه وقایع 70 یا 75 سال گذشته است.
همچنین چیزی وجود دارد که رهبری پی در پی فلسطین از نظر تاریخی مشترک هستند.
آنها همیشه در سمت باخت شرط می بندند و این قیمت دارد.
امین الحسینی در دهه 1930 در آلمان با نازی ها شرط بندی می کرد ،
و همه ما می دانیم که چه اتفاقی برای هیتلر و آلمان افتاد.
آلمان ، هیتلر و نازی ها او را به دلیل ایستادن با آنها در برابر متفقین به رسمیت شناختند
هنگامی که ایستگاه های رادیویی برلین ضبط شده توسط او را به زبان عربی پخش می کنند ،
اما این تنها چیزی بود که او بدست آورد ، و این از نظر فلسطین خوب نبود.
با حرکت به جلو ، هیچ کس ، به خصوص ما در کشورهای حوزه خلیج فارس ،
می تواند تصویر ابو عمار [یاسر عرفات] را هنگام بازدید از صدام حسین در سال 1990 فراموش کند
پس از اشغال کویت. و مردم عرب کویت را در کنار دیگر کشورهای حاشیه خلیج فارس اشغال کردند ،
همیشه با آغوش باز از فلسطینی ها استقبال می کرد و رهبران فلسطین بود.
اما ما ابوعمار را در بغداد دیدیم ، در حال آغوش گرفتن ، خندیدن و شوخی با صدام ،
به او برای آنچه اتفاق افتاده تبریک می گوید.
این تأثیر دردناکی روی همه مردم خلیج فارس داشته است ،
به خصوص برادران و خواهران کویتی ، به ویژه کویتی هایی که در کویت ماندند و در برابر اشغال مقاومت کردند.
ماه ها بعد ، به عنوان نمونه دیگری از عدم موفقیت در انتخاب طرف ،
نبرد برای آزادی کویت آغاز می شود و صدام حسین با موشک به پایتخت عربستان سعودی حمله می کند.
این اولین باری بود که پایتخت عربستان سعودی مورد اصابت موشک قرار گرفت.
حتی اسرائیل نیز موشک به پادشاهی پرتاب نکرد.
اتفاقاً ما کسانی بودیم که در حمایت از صدام در جنگ علیه پارس ها این موشک ها را برای او خریداری کردیم.
یک شوک دیگر به دنبال آن رخ داد وقتی دیدیم جوانان متوهم در نابلس در جشن با شادی می رقصند ،
در دست گرفتن تصاویر صدام حسین هنگام ضربه ریاض.
این حوادث را نمی توان فراموش کرد ، اما ما بالاتر از آنها قرار گرفتیم ،
نه به خاطر رهبران فلسطین ، بلکه به خاطر مردم فلسطین.
از سال 2011 تا به امروز ، همسایه عزیز ما ، مصر ، و
رهبران مصر ، از زمان حسنی مبارک ،
باشد که خداوند روح او را به پیشگاه جناب رئیس جمهور سیسی آرام دهد ،
کنفرانس پس از کنفرانس برای آشتی کرانه باختری و غزه برگزار کرده اند ،
و اقتدار فلسطین و حماس. این چگونه می تواند باشد؟
چگونه می توانیم به نام تمام فلسطین صحبت کنیم ،
و دیگران را متقاعد کنیم که از هدف ما حمایت کنند ،
وقتی که ما خودمان متحد نباشیم ، و فلسطینی ها بین خودشان تقسیم شده باشند؟
با این حال ، تاریخ تکرار می شود
و نادیده گرفتن واقعیت ها سخت است.
این اولین بار نیست که آنها اختلاف نظر دارند ،
از پشت به هم خنجر زدند ، و به هم خیانت کردند.
ملک عبدالله ، در آرامش آرام باشد ، در حالی که شاهزاده سلطان ولیعهد بود ،
ابومازن و پیروانش و خالد مشعل و پیروانش را از حماس آورد ،
به مکه به منظور آشتی دادن آنها جهت تشکیل یک رهبری متحد فلسطین برای دستیابی به نتایج مثبت.
آنها در محل اقامت رسمی مهمانان در مکه اقامت داشتند.
نمایندگی عربستان سعودی به ریاست شاهزاده سعود بن فیصل فقید ،
شاهزاده مقرن ، مرحوم قاضی ال گوسیبی ، آقای ابراهیم الاساف و خودم.
ما داشتیم عقب و جلو می رفتیم ،
دیدار از ابومازن و گروهش از یک سو و هیئت حماس از سوی دیگر.
اما دیدارهای ما مانند دیدارهای [وزیر خارجه پیشین آمریكا] كیسینجر بین دمشق و تل آویو یا قاهره و تل آویو نبود ،
ما بین طبقه دوازدهم و چهاردهم هتل بالا و پایین می رفتیم.
یک روز و نیم طول کشید تا توانستیم به توافقی برسیم که رضایت طرفین را جلب کند.
سپس ، آنها به ملاقات ملک عبدالله رفتند.
بعد از اینکه متوجه شد چه نوشته اند و در حضور همه خوانده است
و از آنها خواست که پیش خدا نذر کنند که با این معامله موافقت می کنند ،
او از آنها خواست که دست بدهند و به آنها تبریک گفت ،
"خدا شاهد ما است و ما در سرزمین مقدس او هستیم. سعود ، برادران را به کعبه برسان و بگذار
آنها وعده خود را
قبل از خدا و قبل از مردم فلسطین.
تنها چند روز پس از ترک عربستان سعودی ، اخباری دریافت کردیم که هر یک از طرفین
قبلاً توافق خود را بی ناموسی کرده و بار دیگر به توطئه علیه یکدیگر برگشته بودند.
من معتقدم که ما در عربستان سعودی ، با حسن نیت خود عمل می کنیم ،
همیشه در کنار آنها بوده اند.
هر زمان که آنها از آنها مشاوره و کمک می خواستند ، ما بدون انتظار چیزی در ازای آنها ،
اما آنها از کمکی که ما ارائه می دهیم استفاده می کنند و توصیه ها را نادیده می گیرند.
سپس آنها شکست می خورند و دوباره به ما برمی گردند ، و ما دوباره آنها را پشتیبانی می کنیم ،
بدون در نظر گرفتن اشتباهات آنها ، که در مورد آنها صادقانه بود
ما حتی به عنوان یک کشور جلوتر رفتیم
و با توجیه اقدامات فلسطینیان در برابر جهان ایستاد
در حالی که می دانیم آنها واقعاً توجیه نشدند ، اما ما نمی خواستیم با کسی در برابر آنها بایستیم ،
ما همچنین مایل به دیدن پیامدهای عملکرد آنها بر مردم فلسطین نبودیم.
این همیشه بوده است
سیاست رهبری سعودی. من فکر می کنم این باعث ایجاد حس بی تفاوتی در کنار آنها شده است ،
و آنها شده اند
متقاعد شده که وجود دارد
هیچ بهایی برای پرداخت هر گونه خطایی که آنها نسبت به رهبری سعودی مرتکب می شوند ، ندارد
یا دولت سعودی ، یا رهبران و کشورهای خلیج فارس.
من فکر می کنم شرایط و زمانه ها تغییر کرده است ، و من فکر می کنم این فقط برای ملت فلسطین عادلانه است
برای دانستن برخی از حقایقی که پنهان نگه داشته شده اند.
هم اکنون متحدان فلسطینی ها چه کسانی هستند؟
آیا ایران است ،
که از آرمان فلسطین به عنوان کارت چانه زنی در این کشور استفاده می کند
از مردم فلسطین؟
ایران و خامنه ای ، که می خواهند قدس را از طریق یمن آزاد کنند ،
لبنان و سوریه؟
مسیر قدس شناخته شده است ، در صورتی که آنها واقعاً بخواهند آن را طی کنند.
یا این ترکیه است که رهبران حماس از موضع خود تشکر کرده اند
در حمایت از حماس و آرمان فلسطین؟
این به سادگی به این دلیل است که اردوغان اعلام کرد که سفیر خود را از امارات متحده عربی خارج می کند
در حمایت از آرمان فلسطین.
آیا کسی می تواند برای من توضیح دهد که چرا رهبران حماس از اردوغان نپرسیدند
به جای خروج سفیر ترکیه از امارات ،
برای اخراج سفیر اسرائیل از آنکارا
و سفیر ترکیه را از تل آویو فراخوانی کنیم؟
این افراد ، همانطور که قبلاً گفتم ، ناامید شده و به قول بلامنازع خداوند متعال:
"در حقیقت ، خدا وضعیت مردم را تغییر نخواهد داد تا زمانی که آنها آنچه را که در وجودشان است تغییر دهند."
تاکنون ، آنها بدون شک دلیل اصلی عقب ماندگی های پیش روی آرمان فلسطین هستند.
در سال 1939 ، حکم انگلیس تصمیم به برگزاری کنفرانس در لندن گرفت و از یهودیانی که در فلسطین بودند دعوت کرد ،
در کنار رهبری فلسطین و برخی کشورهای عربی از جمله عربستان سعودی.
هیئت ما به ریاست شاهزاده فیصل بود و شاهزاده خالد نیز در آن حضور داشت ، روح آنها در آرامش باشد.
یهودیان و فلسطینیان هر دو پیشنهاد انگلیسی ها را رد کردند.
کشورهای عربی ، از جمله عربستان سعودی ، در رد فلسطینی ها حمایت کردند.
اندکی پس از آن ، انگلیس وارد جنگ جهانی دوم شد و فلسطین به موضوعی فرعی برای آنها تبدیل شد.
در همین حال ، گروه های مسلح ، که ما آنها را باندهای مسلح می نامیم ، در اسرائیل تشکیل شدند و به غیرنظامیان فلسطینی حمله می کردند ،
انجام ترور ، قتل و اقدامات تروریستی.
گروه های مقاومت فلسطین نیز برای آزادی کشورشان در تلاش بودند.
در سال 1945 ، اندکی قبل از پایان جنگ جهانی دوم ، شاه فقید عبدالعزیز با رئیس جمهور فقید روزولت دیدار کرد
و آرمان فلسطین بیشتر بحث ها را انجام داد.
این در فوریه سال 1945 بود. دو هفته بعد ، در مارس 1945 ، پادشاه عبدالعزیز نامه ای طولانی به رئیس جمهور روزولت فرستاد
آنچه را به صورت شفاهی به او گفته است بنویسد و پاسخ بخواهد.
رئیس جمهور روزولت پاسخ داد. همه این اسناد وجود دارد و من آنها را به شهروندان سعودی ارائه می دهم
تا آنها را از چگونگی شکل گیری موضع عربستان سعودی در قبال فلسطین قبل از همه وقایع رخ داده مطلع سازد.
دو واقعه دیگر در سال 1945 رخ داد. اولین واقعه تأسیس بود
از اتحادیه کشورهای عربی با پنج یا شش عضو ، از جمله عربستان سعودی.
پایه ریزی یک جایگزین
دولت اسلامی به خلافت عثمانی.
مورد دوم تأسیس سازمان ملل پس از پایان جنگ جهانی دوم بود.
از سال 1945 تا 1947 ، انگلیسی ها تصمیم به عقب نشینی و پایان دادن به مأموریت در فلسطین گرفتند.
آنها شروع به تلاش برای یافتن سازش بین یهودیان و فلسطینی ها کردند ،
اعراب برای ایجاد آرامش در منطقه از آن حمایت می کنند.
آنها نتوانستند به راه حلی که مورد قبول همه طرفها باشد ، برسند.
بنابراین آنها به شورای امنیت سازمان ملل متحد متوسل شدند که فقط دو سال قبل تشکیل شده بود.
در آن زمان ، شورای امنیت متشکل از ایالات متحده ، اتحاد جماهیر شوروی ، فرانسه و انگلیس بود.
اعضای دائمی قدرت اجرای هر تصمیمی را که بگیرند و وتوی آنها مطلق است.
آنها به قطعنامه 181 پارتیشن رأی دادند و از آنجا به بعد ،
روشی خاص برای مقابله با حوادث مربوط به مسئله فلسطین شروع به شکل گیری و تکرار می کند.
هیئت یهودیان به دو قسمت تقسیم شد.
یک بخش رسماً با قطعنامه موافقت کرد ، زیرا این کشور دو کشور را در فلسطین تأسیس می کند ،
یکی فلسطینی و دیگری یهودی. این قطعنامه ای نبود که حقوق فلسطین را کاملا تضمین کند ،
اما دو کشور شناخته شده بین المللی را برای عضویت در مجمع عمومی سازمان ملل ایجاد می کند.
بخش دوم هیئت یهودی قطعنامه 181 را رد کرد و به اقدامات تروریستی ادامه داد
و عملیات براندازی علیه شهروندان فلسطینی.
دو گروه با هم توافق داشتند و یكی از آنها قطعنامه را پذیرفت و در نتیجه ،
یک کشور یهودی به نام اسرائیل به رسمیت شناخته شد که به عضویت سازمان ملل درآمد.
در مورد طرف عربی ، فلسطینی ها قطعنامه را رد کردند و طبق معمول ما از رد آنها حمایت کردیم.
سالها بعد ، خواسته اصلی برادران فلسطینی ما قطعنامه 181 سازمان ملل بوده است ،
که دیگر روی میز نیست. اکنون هیچ کس در مورد آن بحث نمی کند.
اما این آغاز کار بود و چنین وقایعی ، همانطور که اشاره کردم ، یک بار ، دو بار و سه بار تکرار شد.
سپس ، جنگ 1948 در نتیجه خفقان مردم فلسطین رخ داد ،
و کشورهای اتحادیه عرب تصمیم گرفتند به آنها کمک کنند.
پادشاه عبدالعزیز بر اساس دو نکته توصیه خاصی به برادران در اتحادیه عرب داشت:
اولین نکته این بود که کشورهای عربی همسایه فلسطین نباید به هیچ فلسطینی اجازه مهاجرت دهند.
فلسطینی ها باید در سرزمین خود بمانند زیرا در صورت مهاجرت ، در اردوگاه های پناهندگان قرار می گیرند.
ملک عبدالعزیز معتقد بود که حتی اگر نیازی به اردوگاه باشد ، آنها باید در خاک فلسطین باشند ،
نه در جای دیگر ، و تاریخ ثابت کرده است که نظر او صحیح است.
اکنون مصر ، سوریه ، لبنان و اردن پر از اردوگاه پناهندگان است.
اگر این اردوگاه های پناهجویان در داخل فلسطین باشند چه؟
فقط تصور کنید که چقدر می توانست بر وضعیت کشور در طول زمان تأثیر بگذارد.
دومین نکته ای که شاه عبدالعزیز ، خداوند روح او را بر آن قرار داد ، بر این عقیده بود که کشورهای عربی هستند
وظیفه دارند با پول و اسلحه از فلسطینیان در خانه حمایت کنند
و در را برای داوطلب کردن برای شهروندان خود که می خواهند به مقاومت بپیوندند باز کند.
این تلاش در جهت تشویق مهاجرت اعراب به فلسطین بود ، مشابه مهاجرت یهودیان به فلسطین.
هر دو نظر رد شد. از آنجا که پادشاهی عربستان اصلی است که خدا در کنار کسانی است که متحد هستند ،
و کسانی که تقسیم می شوند باید با عواقب روبرو شوند ،
ما آنها را در این مسیر غم انگیز دنبال کردیم و این تصمیمات همه را به آتش کشاند.
بین سالهای 1948 و 1956 ، دو عضو دائم قدرتمند شورای امنیت ،
انگلیس و فرانسه و قدرت سوم اسرائیل رهبری تجاوز سه جانبه علیه مصر را بر عهده داشت.
این تجاوز به دو دلیل شکست خورد.
دلیل اول این است که ایالات متحده و رئیس جمهور آیزنهاور این تجاوز را رد کردند
و اصرار به عقب نشینی نیروهای حمله کننده و توقف حمله داشت.
اتحاد جماهیر شوروی از ایالات متحده نیز پشتیبانی می کرد ، بنابراین مهاجمان چاره ای جز عقب نشینی نداشتند.
دلیل دوم مقاومت ملی مصر در خانه است.
رئیس جمهور عبدالناصر ، خدا او را آرام بگذارد ، تصمیم گرفت از مقاومت در شهرهای کانال پشتیبانی کند ،
به جای اینکه ارتش مصر را به یک جنگ ناهموار علیه دو ابرقدرت سوق دهد.
اطلاعاتی که غالباً کنار گذاشته می شود این است که نتیجه یک تجاوز سه جانبه است
و اشغال کانال سوئز توسط فرانسه و انگلیس اسرائیل تمام سینا را اشغال کرد.
انگلیس و فرانسه عقب نشینی کردند و اسرائیل اصرار داشت که فقط با قیمت عقب نشینی خواهد کرد.
چه مطالبه ای داشت؟ اول ، برداشتن تحریم تحمیل شده توسط کشورهای عربی ،
به ویژه مصر به عنوان بزرگترین کشور ، و باز کردن خلیج عقبه برای اینکه کشتی ها بتوانند از بندر ایلات اسرائیل به آنجا بروند.
دوم ، نظارت بر نیروهای اضطراری بر مرزهای بین المللی در امتداد مرز مصر و اسرائیل.
این نکته مهم است زیرا یکی از جرقه های جنگ 1967 ،
علاوه بر این هدف اسرائیل برای شروع یک جنگ همه جانبه ، چه زمانی بود
مصر خلیج عقبه و شرایط اضطراری را بست
نیروها پس گرفته شدند. نتیجه جنگ شش روزه بود. یک فاجعه بزرگ برای ملت عرب و مصر ،
به ویژه مردم فلسطین و آرمان آنها.
چرا ناکبا سال 1967 اتفاق افتاد؟ از آنجا که رئیس جمهور عبدالناصر ، خدا روح او را آرام کند ، یک تصمیم استراتژیک گرفت
که بر اساس اطلاعات نادرست یا نادرست از رهبری نظامی بود که در آن زمان وجود داشت.
او تصور نادرستی از وضعیت نیروهایش در زمین داشت.
نتیجه آن مشخص است. نتیجه سال 1967: سینا توسط اسرائیل اشغال شد ،
غزه توسط اسرائیل اشغال شد ، کرانه باختری توسط اسرائیل ، جولان توسط اسرائیل اشغال شد و ،
از همه مهمتر ، قدس گم شد.
بنابراین ، اگر این یک فاجعه تاریخی و یک شکست وحشتناک به تمام معنا نیست ، من نمی دانم که چیست.
با این حال ، عبدالناصر ، رحمت خدا بر روح او ، از روزی که جنگ شش روزه پایان یافت تا زمان مرگ وی در سال 1970 ، دو کار انجام داد:
اولین مورد این است که او برای بازسازی ارتش مصر تمام تلاش خود را انجام داد.
مورد دوم تلاش او برای نجات فلسطینی ها از دست خود بود ،
از آنجا که فلسطینی ها عمدتا در اردن حضور داشتند ، با رهبری ابو عمار مستقر در آنجا ،
و آنها به یک دلیل یا دلیل دیگر تصمیم گرفتند که زمان آزادی فلسطین ، بلکه اردن فرا رسیده است.
آنها تصمیم گرفتند اردن را تصرف کنند.
پادشاه ، ارتش اردن ، مردم اردن و ارتش سعودی از جمله کسانی بودند که برای اردن ایستادند.
بله ، ارتش عربستان سعودی ، که در همه جنگ های فلسطین و عرب با اسرائیل شرکت کرده است.
در سال 1948 ، گرچه ما معتقد بودیم که فلسطینی ها بهتر است در حالی که ما اسلحه در اختیار آنها قرار می دهیم در سرزمین خود بمانند ،
پول ، داوطلبان و مردان ، که حاصل نشد.
آنها تصمیم گرفتند به جنگ بروند و ملک عبدالعزیز در جبهه مصر با آنها وارد جنگ شد.
ارتش سعودی که در کنار برادران مصری خود جنگید ، وارد سرزمین فلسطین شد و عملکرد بسیار خوبی داشت.
رهبران مصر نیز در آن زمان شجاعت خود را ستودند.
سه هزار سرباز سعودی در جبهه مصر و داخل فلسطین بودند.
در این جنگ 150 سعودی به شهادت رسیدند. در آن زمان ، ارتش عربستان سعودی تازه تأسیس شده بود و توانایی های محدودی داشت ،
اما ارتش هایی که قبل از آن ایجاد شده بودند نیز دارای توانایی های محدودی بودند
در نتیجه همه اینها ، فلسطینیان مجبور شدند دوباره از اردن به لبنان مهاجرت کنند.
آنها فقط چند سال در لبنان بودند که رفتاری مانند اردن را شروع کردند و لبنان هدف جدید شد.
با وجود فلسطینی ها در لبنان ، جنگ فلسطین به جنگ داخلی منجر شد ،
بهای لبنان تا به امروز.
جنگ منجر به حمله اسرائیل و نفوذ آنها ، برای اولین بار ، به یک پایتخت عرب شد.
در سال 1967 ...
با وجود اوایل دهه 1960 اختلاف نظر شدیدی وجود داشت
بین پادشاهی و مصر در مورد یمن
و هنگامی که تجاوز به مصر در سال 1967 انجام شد ، هواپیماهای مصری به جیزان و نجران حمله می کردند
در پادشاهی از سرزمین یمن تنها هفته ها قبل است.
هنگامی که این تجاوز صورت گرفت ، پادشاهی پیشنهاد داد با هر آنچه در توان دارد از مصر حمایت کند.
آنها از ما خواستند تا از واحدهای نیروی هوایی مصر که در یمه بودند ، میزبانی کنیم
و برای برخی از هواپیماهایی که آنها به سودان فرستادند تا در جده میزبان باشند ، ما نیز موظف شدیم.
من حادثه ای را به یاد می آورم که اخلاقیات رهبری آنها را برای شهروندان سعودی برجسته می کند ،
برخلاف اخلاق رهبری منحرف فلسطین.
مرحوم منصور شعیبی ، فرمانده منطقه جده ، به شاهزاده سلطان ، وزیر دفاع وقت ،
که ما عکس می گیریم و حضور هواپیماهای مصری را در پادشاهی ضبط می کنیم ، بنابراین اگر اختلاف دوم با مصر اتفاق بیفتد
ما شواهد مربوط به کمکی را که به آنها داشتیم منتشر می کنیم.
شاهزاده سلطان پاسخ داد كه از ملك فیصل خواهش خواهد كرد ، خدا روح او را آرام دهد. ملک فیصل بسیار عصبانی بود
در حالی که برادران مصری ما با تجاوز اسرائیلی روبرو بودند ، به درخواست و انجام چنین کاری خودداری کردند.
او از ابراز نارضایتی خودداری کرد و مطمئن شد که در صورت وجود هر یک از مردان ، به ژنرال منصور اطلاع داده می شود
گرفتن عکس دستش قطع می شود این نگرش سعودی ها نسبت به برادران عرب خود است.
ارتش سعودی در تبوک بسیج شد و به جبهه اردن منتقل شد ،
که نزدیکترین منطقه به ما است. ما می خواستیم در حد توان خود به برادران عرب خود کمک کنیم.
با ورود آنها به اردن ، جنگ به پایان رسیده بود.
ملک حسین و عبدالناصر درخواست کردند که نیروهای سعودی در اردن بمانند و آنها از سال 1967 تا 1973 باقی ماندند.
بنابراین ، می بینید که ما در هر نبردی شرکت می کردیم. وقتی جنگ 1973 اتفاق افتاد ، اردن تصمیم مستقل گرفت که وارد عرصه نگردد
آخرین باری که وارد جنگ شد ، کرانه باختری و قدس من بودم
آنها دیگر نمی خواستند ریسک کنند. مصر و عربستان سعودی به تصمیم ملک حسین احترام گذاشتند.
ملک فیصل گفت که نیروهای ما نمی توانند در جبهه بنشینند و به سادگی آنچه را که اتفاق می افتد مشاهده کنند.
وی دستور داد نیروها به سوریه اعزام شوند. در واقع ، نیروهای اردن به سوریه رفتند و در کنار برادران سوری خود جنگیدند
در جبهه جولان در جنگ 1973 و درگیری ها تا زمان آتش بس.
نیروهای سعودی از سال 1973 تا 1978 یا 1979 در جولان باقی ماندند
ما به کسی احتیاج نداریم که در مورد کمک به ملت های عرب و کمک به حمل سنگین مصائب آنها از ما حمایت کند.
\ Ne همچنین با برادران خود اوقات خوب ملت عرب را به اشتراک گذاشتیم و به ایجاد آنها کمک کردیم ،
و ما همچنین در زمان های تاریک آنها ، از طریق کلمات و همچنین اقدامات کنار آنها هستیم.
این همان چیزی است که شهروندان سعودی باید درک کنند.
چرا این را می گویم ، و چرا بخصوص اکنون؟ زیرا در این زمان ، شرایط کاملاً از گذشته تغییر کرده است.
اکنون در عصر اطلاعات ، اکثر شهروندان جهان اخبار خود را از فیس بوک می گیرند ،
اینترنت ، رسانه های اجتماعی و غیره.
هیچ کس به جز چند روزنامه نمی خواند ، و برنامه های تلویزیونی گاهی اوقات غیر صادقانه هستند ،
و فقط به عنوان یک یادآوری ، برخی از کانال ها پیام هایی می دهند که متنفر و متنفر از آنها باشد
کشورهای حوزه خلیج فارس و رهبران آنها ، مانند المنار و دیگر کانال ایرانی الجزیره ،
که نماینده قطر است.
قطر یک کشور حاشیه ای است.
مردم قطر برادران عزیز و دوست داشتنی ما هستند.
با این حال ، دولت ارزش ذکر و واکنش را ندارد.
بهترین کار این است که نادیده بگیرید. مطمئناً همه می دانید که می گویند کنه می تواند شترها را دیوانه کند.
این درست است ، اما خواهران و برادران من ، کنه کنه و شتر شتر است ،
و این از نظر من خلاصه می شود.
در سال 1967 ، در کرانه باختری ، غزه ، جولان و سینا هیچ شهرک نشین اسرائیلی وجود نداشت.
در سال 1970 ، سه سال بعد ، حدود 30 هزار شهرک نشین در کرانه باختری زندگی می کردند.
در سال 1973 ، سال جنگ رمضان و جنگ اکتبر ، بیش از 100000 نفر وجود داشت.
در سال 1978 ، هنگامی که پیمان صلح کمپ دیوید امضا شد ، طبق منابع مختلف داده ، حدود 300000 شهرک نشین وجود داشت.
امروزه 600،000 شهرک نشین وجود دارد.
در حالی که اعراب برای جنگ آماده می شدند ، مانند جنگی که در آن ارتش و عزت عرب توسط ارتش مصر احیا شد ،
و مصر به کمپ دیوید رفت ، در همین حال ، ابتکار قطعنامه 242 سازمان ملل توسط فلسطینیان ارائه و رد شد.
توافقنامه كمپ دیوید توسط فلسطینی ها و اعراب رد شد.
این اشتباهی شد که در تعمیق فاجعه فلسطین نقش اساسی داشت ،
همانطور که ملت عرب مصر ، مادر جهان را تحریم کرد ،
زیرا فلسطینیان مقررات خودمختاری در پیمان کمپ دیوید را رد کردند
و این پیمان صلح را خیانت به ملت عرب دانست.
اسرائیل در این مدت چه می کرد؟ شهرک سازی کرد ، سرزمین های بیشتری را اشغال کرد و خود و ارتش خود را تقویت کرد.
آنها در همه جبهه ها با ما می جنگیدند و به جزئیات مهم توجه می کردند و مسائل جزئی را پشت سر می گذاشتند.
چه کسی به حمایت از کره شمالی اهمیت می دهد؟ اسرائیل در تلاش بود تا نفوذ خود را افزایش دهد ،
در حالی که اعراب مشغول یکدیگر بودند. فلسطینی ها و رهبران آنها این اختلافات را میان اعراب بر عهده داشتند.
بعد از توافق اسلو ، من از ابو عمار خواستم ، خدا روحش را آرام بگذارد - و همانطور که می گویند فضایل مردگان خود را به خاطر بسپار
آنچه در مورد مفاد خودمختاری در پیمان کمپ دیوید فکر می کرد.
وی گفت: "بندر ، شرایط خودمختاری كمپ دیوید ده برابر بهتر از توافق اسلو بود."
من گفتم ، "خوب ، آقای رئیس جمهور ، چرا با آن موافقت نکردید؟" ،
وی گفت ، "من می خواستم ، اما حافظ اسد مرا تهدید به مرگ كرد
با خودم فکر کردم ، بنابراین او می توانست یک شهید باشد و جان خود را برای نجات میلیونها فلسطینی داده باشد ،
اما این همانطور بود که خدا خواست