پس از نوشتن هر آنچه دیروز در مورد آن بحث کردیم
و بعد از خواندن آن ، با خودم گفتم ، شاید بهترین کار بداهه پردازی و صریح صحبت کردن باشد ،
موهای خاکستری که دارم بخاطر آنهاست ..
و فرصت های از دست رفته آنها
به او گفتم که می تواند از هواپیما استفاده کند
من وارد شدم تا به جده بروم
و ما یک ماه او را ندیدیم ..
همیشه فرصت های جدیدی وجود داشت
اما آنها همیشه گم شده بودند ...
آنها همیشه نه گفته اند و ما همیشه از آنها حمایت کرده ایم
اگرچه ما می دانستیم که رد آنها نتیجه معکوس خواهد داد ...
اما حافظ اسد تهدید به کشتن من کرد [یاسر عرفات]
و یک جدایی میان فلسطینی ها انداخت
تبدیل کردن آنها علیه من ...
شهروندان سعودی باید افتخار کنند
از مواضع گرفته شده توسط ملت و رهبری آنها.
توافقنامه اسلو در سال 1993 آمد ،
آنچه در اسلو رخ داده است به خوبی شناخته شده است.
عمار [یاسر عرفات] ، [نخست وزیر سابق اسرائیل ، ییتزاک] رابین و [رئیس جمهور سابق] سیمون پرز
به واشنگتن رفت و توافقنامه اسلو را امضا کرد
و یکدیگر را شناختند ،
کاری که قبلاً انجام همه آن ممنوع بود.
اما نباید آن لحظه را فراموش کنیم
مرحله مهمی در طول دوره بود
که در آن هیچ حرکت مثبتی وجود ندارد
نسبت به آرمان فلسطین ،
و علیرغم همه اتفاقاتی که ذکر کردم ،
آیا این ابو عمار رفتن به صدام [حسین] بود ،
یا رقص در نابلس در جشن ضربه ریاض و غیره ...
بعد از همه اینها ، ما هیچ ارتباطی نداشتیم ، همه روابط با ابو عمار و افرادش بود
اما ما روابط خود را با آرمان فلسطین قطع نکردیم.
فلسطین رهبران آن نیست ، فلسطین فلسطین است.
آنها هستند که آسیب می رسانند ، نه ما ،
و اگر اتفاقی افتاده باشد
مانند تحریم پس از آزادی کویت و غیره ،
آنها دلیل بودند.
بلافاصله پس از جنگ ،
ملک فهد به من دستور داد
برای کار با رئیس جمهور بوش پدر
و وزیر امور خارجه [جیمز] بیکر به سرعت
برای صلح چیزی بدست آورید
سپس پرنس سعود ، بیکر و من در سال 1991 کنار هم نشستیم.
بحث ها صورت گرفت
با [میخائیل رئیس جمهور سابق شوروی] گورباچف ​​در آن زمان ،
و توافق شد كه كنفرانس صلح در مادرید برگزار شود
در اکتبر 1991
برای او بسیار مهم بود
زیرا توسط دو ابرقدرت حمایت مالی شد
ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی.
بنابراین ما برنامه ریزی را برای کنفرانس آغاز کردیم ،
همانطور که گفتم ، با توجه به اهمیت آن به دلیل این واقعیت که تحت نظارت دو ابرقدرت برگزار می شد
خواهد بود و حضور توسط پرزیدنت بوش و پرزیدنت گورباچف.
رئیس جمهور [سوریه] [حافظ] اسد تصمیم گرفت که در آن شرکت نکند ،
بنابراین ملک فهد از من پرسید
برای رفتن و ملاقات او.
من رئیس جمهور اسد را در کاخ خود در لاذقیه ملاقات کردم ،
و پس از یک گفتگوی طولانی ،
برایش روشن کردم
موضع شاه فهد
و این که به سوریه خدمت کرده و به آن آسیبی نرساند ،
و خدمت کرد
نفوذ عرب
در برابر آرمان فلسطین.
من گفتم: "آقای رئیس جمهور ، شما یک بار دارید
که جولان اشغالی است ، و ما می خواهیم آزاد شده آن را ببینیم ، ان شا God الله
و بار مسئولیت فلسطین.
رفتن به کل جهان عرب امکان پذیر نیست ،
و کشورهای مهم عربی
آیا کشورهای خلیج فارس به نمایندگی از سوی دبیرکل آنها ،
من آنها را همراهی می کنم ،
سپس مصر ،
فلسطینی ها ، اردن و لبنان.
لبنانی ها گفتند فقط اگر شما بروید آنها می روند.
شما رئیس جمهور سوریه هستید ،
و سوریه در زمان حضور دو ابرقدرت غایب خواهد بود. "
او مدتی فکر کرد ،
ما در سالن او نشسته بودیم که به یک بالکن بزرگ مشرف به دریا باز می شد.
در بالکن می توانستم جوانی را از نیروهای امنیتی خود ببینم
کلاشینکف را حمل می کند و به عقب و جلو می رود.
خدا حافظ اسد را بیامرزد ،
او گناهان و کارهای خوب داشت ،
اما یک چیز در مورد او
که من به یاد دارم
که هرگز به من دروغ نگفت
اما برای اینکه او موافقت کند
یکی از سخت ترین چیزها بود ، گرفتن تایید او ...
اما هنگامی که موافقت کرد ، متعهد بود.
او به من گفت ،
"موافقم ، و هیئت ما را به ریاست [وزیر خارجه پیشین] فاروق الشراع ،
و البته اگر برادران لبنانی ما باشند
می خواهند بروند. "
من گفتم: "آقای رئیس جمهور ، اگر شما بروید ، لبنانی ها می روند."
او گفت خوب ،
و وزیر خارجه لبنان در آن زمان [فارس] بوئیز بود.
او سپس چیزی به من گفت که من هرگز فراموش نخواهم کرد ،
او گفت ، "با دقت گوش کن ،
آیا آن جوان را آنجا می بینی؟ "
من گفتم بله. او گفت،
"بعد از اینکه اعلام کردیم قرار است در یک جلسه حضوری شرکت کنیم
که اسرائیل در آن حضور دارد ، من اعتماد ندارم
که بتوانم به او پشت کنم. "
من بعد از اندازه داخلی برای او فهمیدم ،
امنیتی و حزبی.
بعدا ، من در مورد آن فکر کردم ،
و در واقع عجیب نیست ،
شما قلب و قلب مردم را با یک ایده خاص پر می کنید ،
و ناگهان فرصتی پیش می آید
بدون اینکه فرصتی برای اقناع مردم داشته باشید
با خرد و منافع عمومی
که این فرصت فراهم می کند.
من به او گفتم ، "برعکس ، آقای رئیس جمهور ،
شما الگوی مردم خود هستید و آنها به شما اعتماد می کنند.
اگر تصمیم به انجام این کار بگیرید ، انشا Godالله آنها درک خواهند کرد. "
ما به مادرید رفتیم و بقیه تاریخ است.
یک حادثه جزئی در مادرید رخ داد.
وجود دارد
یک مرد جوان فلسطینی که کفایه فلسطینی [روسری سنتی] را روی شانه خود دارد ،
و در حالی که عبدالله بیشارا و من قصد داشتیم وارد اتاق جلسه شویم ،
بحث داغی را در داخل شنیدیم.
ما پرسیدیم چه خبر است ،
و به ما گفتند که هیئت اسرائیلی
با این فلسطینی مخالف بود و كفیه را روی شانه خود می بست.
علت را پرسیدیم.
آنها گفتند ، "او نمی تواند آن را بپوشد ،
او باید آن را برداشته و سپس وارد شود. "
من دیدم که کل بحث هیچ چیز نیست ، اما من متأثر شدم ...
اول ، زمین آنها گرفته شد ،
و سپس به او گفته می شود كه نمی تواند كفیه خود را روی شانه های خود بپوشد ...
من گفتم ، "صبر کنید ،
اگر این جوانان فلسطینی نتوانند وارد شوند
پوشیدن آنچه می خواهد ، چیزی که او میهن پرست می داند ،
سپس من و عبدالله بیشارا و هیئت خلیج فارس عقب نشینی خواهیم کرد. "
وقتی بعد از یک لحظه سرنوشت ساز فکر می کنید ،
شما باید آماده باشید و باید منطقی باشید.
به قول معروف ، اگر می خواهید مورد رضایت شما قرار بگیرند ،
آنچه ممکن است را درخواست کنید.
بنابراین ، من گفتم "اما من كفیه این جوان را بر می دارم
اگر اعضا از روی شانه او باشند
نمایندگان اسرائیلی که از پوشش سر استفاده می کنند آنها را بر می دارند. "
افرادی که با آنها صحبت می کردیم ساکت شدند.
امنیت اسپانیا ، امنیت آمریکا
و به نظر می رسد اسرائیلی ها نیز بودند.
به هر حال جیم بیکر آمد و آنها به او گفتند
چه خبر بود ، و او گفت ، "حالا من می دانم که چرا در خاورمیانه مشکلی وجود دارد.
اگر نمی توانید موافقت کنید که کسی می تواند لباس ملی خود را بپوشد
پس ما یک مشکل بزرگتر از آنچه تصور کردم داریم. "
من گفتم: "جیم ، به خاورمیانه خوش آمدید."
خندیدیم سپس او گفت ،
"وقت را تلف نکنید. رئیس جمهور بوش و گورباچف ​​در راه هستند.
هر کس باید هرطور که می خواهد وارد شود و بنشیند. "
بنابراین ، ما وارد شدیم.
برخی ممکن است فکر کنند که این یک داستان احمقانه است ،
اما برای هر کسی که می خواهد آن را درک کند معنای عمیق تری دارد.
پس از آن واقعه و پس از اسلو ،
در سال 1995
آنها شروع به مذاکره با یکدیگر کردند ،
و آنها دیگر نیازی به یک واسطه برای نشستن با آنها نداشتند
یا جلسات مخفی
آنها ملاقات علنی و غیره را شروع کردند.
در سال 1995 ، جلساتی با حضور سوری ها برگزار شد ،
فلسطینی ها و اسرائیلی ها ،
اما سوری ها اصرار داشتند که این یک نشست مشترک اعراب و اسرائیل نخواهد بود.
فلسطینی ها با اسرائیلی ها دیدار می کنند
و سوری ها با اسرائیلی ها دیدار می کنند.
وقتی آنها برای اولین بار شروع کردند ، آنها در یک اتاق نمی نشستند ،
اما پس از آن جلسات رو در رو و غیره شد.
این مذاکرات از سال 1995 تا 2000 ادامه داشت
اما هیچ چیز ملموسی به بار نیاورد.
در سال 2000 ، رئیس جمهور اسد درگذشت ، خدا او را بیامرزد ،
و سوری ها فعالیت خود را برای مدت معینی متوقف کردند.
رئیس جمهور جدید یک جوان بود ،
او در حال تلاش برای دیدن مراحل بعدی بود ،
و او همان حضور پدرش در کشور را نداشت.
یک فلسطینی ،
دیدار اسرائیلی و آمریکایی
در کمپ دیوید برگزار شد
در دسامبر سال 2000
جایی که رئیس جمهور کلینتون برنامه نهایی خود را ارائه داد.
اما تا ژانویه ، یک ماه بعد ،
دوره کلینتون پایان یافت و رئیس جمهور جدید روی کار آمد.
پیشنهاد آمریکایی ها توسط فلسطینی ها رد شد ،
و بعد از اینکه در جریان آن قرار گرفتم و شاهزاده سعود را مطلع کردم ،
و سپس شاهزاده عبدالله ، در آرامش آرام بگیرند ،
من دستورالعمل هایی گرفتم که ما نیز آن را رد می کردیم
و به آمریکایی ها بگوییم که ما نمی توانیم از این توافق حمایت کنیم
به عنوان بخشی از بازیهای ذهنی و دستکاری در امر فلسطین ،
ابو عمار می گفت آنها به ما پیشنهاد داده اند
چیزی که نتوانستیم بپذیریم
در کمپ دیوید ،
اما آنچه او نگفت موافقت آمریکایی ها است
که مشکلی در آن وجود دارد و پیشنهاد باید بهبود یابد.
در ژانویه ، جلسه ای بین ابو عمار و کلینتون بود
که در آن پیشنهاد نهایی ارائه شد ،
که - به نظر من
می توانست شکل کل نقشه را تغییر دهد.
فلسطینی ها در ابتدا متقاعد شدند ،
اما دیگران آنها را خلاف این متقاعد کردند
یا بود
عدم موفقیت از جانب خدا
از آنجا که او پسر بوش پدر است ،
که گفته می شود دوست سعودی ها بوده است ،
پس مطمئنا پسرش نیز دوست آنها خواهد بود.
چرا ما در طول مدت توافق می کنیم
از یک رئیس جمهور خارج شده؟
ما به توافق رسیدیم ،
سپس آن را رد کنید و متوقف کنید ،
پس وقتی رئیس جمهور جدید می آید ، ما توافق را قبول می کنیم.
من گفتم
فلسطینی ها
که ایده آنها اشتباه بود ،
و آن شخص جدیدی که خواهد آمد
در دفتر اظهار نظر در مورد سیاست خارجی است که متفاوت از آنچه آنها انتظار دارند ،
و هر چیزی که آنها می توانستند
امنیت در برابر آمریکایی ها اکنون یک تعهد بود و به نفع آنها بود.
آنها از ما خواستند که این را از رئیس جمهور منتخب تأیید کنیم.
من به رئیس جمهور منتخب بوش پسر تماس گرفتم.
و به او گفت ،
"فلسطینی ها معتقدند که نباید امضا کنند
توافق با رئیس جمهور کلینتون و اسرائیلی ها
زیرا آنها منتظرند شما دفتر را به دست بگیرید
و توافقنامه را در دوره خود امضا کنید. "
جورج دبلیو بوش به من گفت: "بندر ، تو من را می شناسی
خوب ، من می خواهم به شما سه چیز بگویم ،
اولین چیزی که می توانید به فلسطینی ها بگویید ،
و نکته های دوم و سوم ، شما آزادید که آنها را بگویید یا نه.
اولین نکته این است که آمریکا هر بار فقط یک رئیس جمهور دارد.
به آنها بگویید که با من در مورد آنچه قصد دارند انجام دهند بحث نکنند
بعد از اینکه من رئیس جمهور شدم
دو نکته دیگر برای شماست
و اگر می خواهید به آنها بگویید می توانید ،
که این است که کمپ دیوید یک هتل نیست.
من برای آرامش با خانواده ام به کمپ دیوید می روم ،
یا به دیدار مقامات آمریکایی می روم.
من کمپ دیوید را مانند هتلی مانند کلینتون که افتتاح می کرد ، باز نمی کنم.
آخرین نکته این است که من دوست ندارم با تلفن صحبت کنم.
من مطلع شده ام که کلینتون قبلاً با ابو عمار صحبت می کرد
به مدت چهار ساعت با تلفن.
من حتی بیش از نیم ساعت با مادر خودم صحبت نمی کنم ،
پس چطور می توانم این مدت با او صحبت کنم؟
هر چه من به امضای رئیس جمهور آمریکا بیابم ،
من به آن متعهد هستم و فراتر از آن چیزی برای شما ندارم. "
من این را به فلسطینی ها رساندم ،
که گفت ، "اما یک مشکل دیگر نیز وجود دارد."
پرسیدم چیست؟
می خواهم نشان دهم
چگونه آنها نمی خواستند به راه حلی برسند ،
مردم فلسطین را از رنجهای خود رهایی بخشد.
آنها گفتند که این در مورد کالین پاول است ،
سپس وزیر امور خارجه منصوب شد ،
که در حال آماده سازی دوره ریاست جمهوری جدید دفتر بود.
آنها گفتند: "ما مطلع شده ایم که وی قبلاً یک هیئت اسرائیلی را پذیرفته است.
این سوگیری است. در حالی که ما از او س askedال کردیم و او گفت که وقت دیدن ما را ندارد.
من به آنها گفتم ،
"من شخصاً کالین را خیلی خوب می شناسم ،
و من مطمئن هستم که دیدگاه او نسبت به شما منفی نخواهد بود ،
بنابراین تا قبل از وزیر خارجه شدن او را آزار ندهید. "آنها اصرار کردند.
من به وزیر پاول زنگ زدم ، از او التماس کردم ،
"لطفا با فلسطینیان دیدار کنید ،
دیدن اسرائیلی ها ،
و اگر با آنها ملاقات نکنید خوب به نظر نمی رسد. "
یک دقیقه فکر کرد و گفت ،
"خوب ، بگذار آنها بیایند ،
اما فقط برای پانزده دقیقه "
گفتم: دو دقیقه.
آنها خوشحال شدند ، رفتند او را دیدند و برگشتند.
آمریکایی ها در مورد پیشنهاد جدیدشان به من گفتند ،
و آنها به من گفتند که هیئت فلسطین از آن راضی است.
من دیگر به آنها اعتماد نکردم که دیگر ما را ناامید نکنند ،
بنابراین من از شاهزاده عبدالله و شاهزاده سعود اجازه گرفتم ،
باشد که آنها در آرامش استراحت کنند ، و من در پایان سال به تعطیلات سالانه رفتم.
من در کلرادو بودم ،
وقتی شاهزاده عبدالله به من زنگ زد و گفت
"ابو عمار در واشنگتن است ،
و او از من خواست که تو به واشنگتن برگردی تا در کنار آنها باشی. "
من گفتم ، "با کمال احترام ،
اگر آنها موافقت کنند ، هیچ دلیلی برای حضور من وجود ندارد ،
و اگر آنها مخالف باشند ، من مطمئن هستم که حضور من است
هیچ تأثیری نخواهد داشت. "
اما او گفت "ابو عمار اصرار داشت ،
بنابراین من به او گفتم خوب.
و من با حسنی مبارک هماهنگ شدم
که شما و همکارتان ، سفیر مصر ،
می رفت و ابو عمار را می دید. "
من از آسپن برگشتم و در خانه ام با ابو عمار ملاقات کردم ،
همراه با سفیر مصر ،
و ما در مورد موضوع مورد بحث صحبت کردیم ،
و چقدر قدرشناس و قدرشناس بود.
پرسیدم اوضاع چطور پیش می رود. او گفت: "همه چیز خوب است.
فقط یک جزئیات کوچک وجود دارد.
فردا صبح جلسه ای در کاخ سفید داریم ،
و بعد از آن اعلامیه انجام می شود ، اما من از شما درخواستی دارم. "
منظورش من بود و
همکار من سفیر مصر فهمی.
ما پرسیدیم این درخواست چیست و او گفت: "من می خواهم شما اطمینان حاصل کنید
که شاهزاده عبدالله ،
ملک حسن ،
و رئیس جمهور حسنی مبارک
درست بعد از اعلام توافق بین کلینتون و ایهود باراک ،
نخست وزیر اسرائیل - بلافاصله حمایت خود را اعلام کنید
به طوری که همه چیز را برای ما متعادل می کند.
و تا سوریه برای ما دردسر ایجاد نکند. "
سفیر مصر به او گفت ،
"آقای رئیس جمهور ، اگر آن را اعلام کنید ،
آنها نه تنها پشتیبانی خود را اعلام می کنند بلکه در صورت تمایل به اینجا می آیند و از آن پشتیبانی می کنند. "
من گفتم ، "موافقم ،
هنگامی که مراکش ، عربستان سعودی و مصر حمایت خود را اعلام کردند ،
من به شما اطمینان می دهم که کشورهای خلیج فارس از شما حمایت خواهند کرد ،
و اردن از شما حمایت خواهد کرد ،
مشکلی در این زمینه وجود ندارد. "
او گفت خوب ، و رفت.
روز بعد
من از دوستم ، سفیر مصر ، پرسیدم ،
"شما چی فکر میکنید؟" او گفت ، "من شروع به شک و تردید می کنم."
گفتم: "شما از طریق کانالهای خود تماس می گیرید و
من از طریق کانال هایم با آمریکایی ها تماس خواهم گرفت ،
و ما خواهیم دید که اوضاع چگونه است ، و در صورت نیاز ،
من و شما می توانیم سریع مداخله کنیم ، و اگر نتوانیم ،
حداقل ما می توانیم رهبران خود را مطلع کنیم تا سریع حرکت کنند ،
شانس دیگری وجود نخواهد داشت ، فردا سرنوشت ساز است. "
روز بعد
با ما تماس گرفتند
اواسط صبح،
گفت که ابو عمار می خواهد بلافاصله من و سفیر مصر را ببیند
در هتلی که او در آن اقامت داشت.
\ Ne به او رفتیم ،
سلام کرد و نشست.
به نظر نمی رسید مثل خودش
بنابراین از او پرسیدم ، "ابو عمار ، لطفاً ما را مطمئن کن."
او گفت: "خبر خوب ، گذشت."
گفتم مطمئنی؟
او گفت بله.
"چرا آن را اعلام نکردی؟"
او گفت ، "فقط یک مسئله کوچک در رابطه با امنیت وجود دارد ،
من در آن زمان منتظر رئیس سیا ، جورج تنت هستم
زیرا یک اصلاح ساده برای انجام وجود دارد ،
شاید زبانی یا چیزی دیگر ، و پس از پایان کار ،
من به کاخ سفید برمی گردم. "
من گفتم: "از خبر خوب ممنونم."
فهمی گفت: تبریک می گویم آقای رئیس جمهور.
در آن لحظه ، افسر همراه سعودی ،
سرلشکر نایف آل موذینی ،
وارد شد و یک کاغذ به من داد. من آن را باز کردم ،
این یک پیام بود
"ما دوست داریم بندر در اسرع وقت با کاخ سفید تماس بگیرد
زیرا مشاور امنیت ملی رئیس جمهور می خواهد با او صحبت کند. "
من مقاله را بستم و به ابو عمار نگاه کردم ،
و گفت: "با اجازه شما ، آقای رئیس جمهور ،
باید بیرون بروم و تماس بگیرم. " او گفت:" نه ، تماس تلفنی را از اینجا بردار.
من گفتم: "نه ، من می خواهم بیرون صحبت کنم."
وی گفت: "چرا وقتی در اتاق تلفن وجود دارد؟"
من گفتم ، "ابو عمار ، این یک مسئله خانوادگی شخصی است ،
من بیرون خواهم رفت و تماس می گیرم و برمی گردم. "
بیرون رفتم و با مشاور امنیت ملی که به من گفت تماس گرفتم
"ابو عمار دیر است ، دیگر وقتى باقی نمانده است ،
و ما باید پاسخ او را بدانیم. "
گفتم: ابو عمار می گوید تو موافقت کردی و بس.
وی گفت: آنچه او می گوید درست نیست.
من گفتم: "چطور؟ او گفت:" این درست نیست.
سپس صدا تغییر کرد ، آن رئیس جمهور کلینتون بود ،
او در اتاق بود ، و گیرنده را برد
و با من صحبت کرد
گفت ، "بندر گوش کن ، من توافق نامه ای را ارائه دادم
که هیچ کس قبل از من هرگز به فلسطینی ها پیشنهاد نداده است ،
و دو روز پیش ایهود باراک تماس گرفت و گفت ،
"من نمی توانم این توافق نامه را انجام دهم زیرا از آن در اسرائیل و دولتم پشتیبانی نمی كنم."
و من به باراک گفتم ، "این توافقی که ما با شما انجام دادیم
تغییر نمی کند ، و اگر از آن کنار بروید یا آن را رد کنید ،
من علناً اعلام خواهم کرد که اسرائیل در توافقنامه صلح شکست خورده است
که پیشنهاد و قبلاً تصویب شده بود. "
بنابراین من همین موضوع را به ابو عمار گفتم و اکنون او می خواهد برخی بندها را تغییر دهد.
من تغییر آنها را قبول ندارم و نمی توانیم آنها را تغییر دهیم.
و اگر ابو عمار به اینجا آمده باشد ، اکنون اسرائیل را تأیید می کنم
من این خبر را با او خواهم داد ، باراک به اینجا می آید و ما سه نفر
توافق نامه را ملاقات و اعلام خواهد کرد. "
من گفتم: "اما ابوعمار می گوید که موافق است ، آقای رئیس جمهور."
او گفت ، "او دروغ می گوید ،
او گفت که نیم ساعت دیگر برمی گردد ،
و ما دو ساعت منتظر او بوده ایم. "
من می خواستم گریه کنم ،
قلبم می سوخت که چگونه فرصت دوباره از دست رفته است
و شاید برای آخرین بار ،
انگار داشتم می دیدم یک فیلم جلوی چشمانم پخش می شود.
فرصتی پیش می آید و از دست می رود
پس از از دست دادن ، ما در مورد آنچه را رد کردیم توافق می کنیم ،
و آن را روی میز می گذاریم.
سپس مردم می گویند که چیزی روی میز نیست ، و به همین ترتیب بارها و بارها.
به قول معروف با تکرار باهوش می شوید.
با کمال احترام به بینندگان ، مردم سعودی و مردم فلسطین.
اما این همان اتفاقی است که افتاده است.
برگشتم تو اتاق. من گفتم: "ابو عمار ، من می خواهم برای آخرین بار از تو سوالی بپرسم.
آیا شما و رئیس جمهور کلینتون توافق کرده اید؟ "او گفت بله. من گفتم:" تبریک می گویم. "
او ایستاد و ما را در آغوش گرفت.
سپس از او اجازه رفتم.
وی گفت: "نه ، نرو . تا آخر کار با ما در اینجا بمان."
من گفتم: "اما شما تمام شد." او گفت: "نه ، لطفا ، شما باید بمانید و با ما جشن بگیرید."
من به او گفتم ، "گوش کن ابو عمار ،
سفیر مصر ،
بزرگترین کشور عربی ، اینجا است ،
برادر و همکار من فهمی که نماینده همه اعراب است در اینجا با شما خواهند ماند. "
سفیر مصر طوری به من نگاه کرد که گویی می خواهد بگوید ،
"چه اتفاقی می افتد؟" ، و سپس اضافه کردم
"اما من باید بروم زیرا خانواده من در محلی هستند که آنها را در تعطیلات ترک کردم.
من از صمیم قلب به شما تبریک می گویم ، و آن را از تلویزیون تماشا می کنم و در شادی شما شریک می شوم.
و در اولین فرصت ، من به شاهزاده عبدالله خواهم گفت ،
شاهزاده سعود ، و مقامات ما که خدا را شکر ، فلسطین آزاد شده است ،
همانطور که ابو عمار گفت اینطور خواهد بود. "
او اصرار کرد که من نمی روم ، او مرا گرفت و من را کشید
و من مدام از آسانسور دور می شدم ،
او مرا رها نمی کند. سرانجام ، من به او گفتم ،
"ابو عمار ، من نیاز به سفر دارم. چه می خواهی؟
اگر راست می گویید و به توافق رسیده اید ، پس برای چه چیزی به من احتیاج دارید؟ "
افسرانی که با من و امنیت آمریکا بودند آسانسور را باز کردند ،
سوار شدم و پایین رفتم و سوار ماشینم شدم.
گفتم: "به سمت فرودگاه بروید ، به محض آماده شدن هواپیما امشب حرکت خواهیم کرد."
من به شاهزاده عبدالله زنگ زدم ،
که گفت "بنابراین ، بندر ، این یک شیر است یا کفتار؟"
من گفتم: "به خدا سوگند ، من انتظار شیر را نداشتم ، فقط کفتار ، من نمی دانم."
گفت چطور شد؟
من گفتم: "ابو عمار می گوید ما به توافق رسیدیم"
و کلینتون فقط با من صحبت کرد و او گفت ، "ما به توافق نرسیده ایم ،
و اگر او امضا نکرد ،
من کل توافق نامه را پس می گیرم و آن را به رئیس جمهور بعدی منتقل نمی کنم ،
زیرا او نمی خواهد ما کار ناتمام را برای او بگذاریم. "
گفت: "بخاطر خیر ، بندر." من گفتم: "همانطور که می بینید ، این همان چیزی است که اتفاق می افتد."
گفت: چکار خواهی کرد؟ من گفتم: "اگر اجازه بدهید اجازه می دهم به خانواده ام برگردم."
به من گفت برو جلو و این بود که.
با وجود همه آنچه اتفاق افتاده است ،
من بخشنامه هایی دریافت کردم که از کلینتون می خواهم فلسطین را کاملاً مسئول نپذیرد.
پس از چند رفت و برگشت و تماس شخص شاهزاده عبدالله با رئیس جمهور کلینتون ،
او گفت ، "خوب ، من اعلام خواهم کرد که ما به راه حلی نرسیده ایم."
پس از آمدن رئیس جمهور جدید ، جورج دبلیو بوش ،
شاهزاده عبدالله تلاش دوم و تلاش زیادی کرد.
او از ایالات متحده دیدار کرد و از رئیس جمهور در مزرعه خود دیدار کرد ،
و نکات مهمی حاصل شد
بوش توافق کرد که در اواخر ماه اوت ، اوایل سپتامبر ،
وقتی او قصد داشت در مقابل سازمان ملل سخنرانی کند ،
که او یک پاراگراف در مورد فلسطین بگنجاند ،
و اینکه او هر دو کشور فلسطین و اسرائیل را به رسمیت می شناسد ،
و این کار برای رسیدن به این هدف در حال انجام بود ،
و برخی از پاراگراف هایی را که فلسطینیان خواستار آن بودند ، اضافه کنند.
رئیس جمهور بوش وزیر امور خارجه کالین پاول را منصوب کرد ،
رئیس سیا جورج تنت و مشاور امنیت ملی وی کاندولیزا رایس
برای دیدار با من و نوشتن این پاراگراف در سخنرانی به روشی که توافق کردیم.
و بعد از تعداد زیادی رفت و برگشت ،
با مراجعه به ریاض و فلسطینی ها ، سرانجام به متنی نیمه توافق رسیدیم.
در 8 سپتامبر ،
کالین به من زنگ زد و گفت ،
"فردا باید به آمریکای لاتین بروم ، جلسه ای از کشورهای آمریکای جنوبی است ،
و من باید در آنجا سخنرانی کنم.
من شب 10 سپتامبر برمی گردم ،
در 11 سپتامبر بگذارید ما ملاقات کنیم و این را تمام کنیم.
سپس آن را برای تأیید نهایی به رئیس جمهور ارسال می کنم ،
و ما به نیویورک خواهیم رفت. "
من موافقت کردم. ما با دیگران تماس گرفتیم تا روز یازدهم ملاقات کنند
به منظور فعال کردن آرمان فلسطین در اولین سال ریاست جمهوری جدید.
متأسفانه ، این قرار نبوده باشد.
روز 11 سپتامبر نیازی به توضیح ندارد.
آرمان فلسطین به کمترین نگرانی برای آمریکا و بیشتر جهان تبدیل شد ،
تا بعداً تلاشهای دیگری انجام شود.
بازگشت به دلیل اینکه چرا من همه اینها را اکنون مطرح کردم ،
این به این دلیل است که شهروندان عزیز سعودی و خواهران و برادران ما
در کشورهای همسایه خلیج فارس باید بدانند رهبران و کشورها چه کرده اند
در خدمت مسئله فلسطین ،
با فداکاری کامل
و اگر اکنون انکار این امر از طرف رهبران فلسطین وجود دارد ،
این بر دلبستگی ما به آرمان مردم فلسطین تأثیری نخواهد داشت.
اما با وجود این افراد [رهبران] اعتماد به آنها دشوار است
و با آنها در اطراف برای فلسطین کاری انجام دهیم.
به نظر شخصی من ، با تمام حوادثی که در سراسر جهان اتفاق افتاده است ،
ما در مرحله ای هستیم که بیش از آنکه به نحوه مواجهه بپردازیم
چالش های اسرائیل برای خدمت به آرمان فلسطین ،
ما باید به امنیت ملی و منافع خود توجه کنیم.
بازیکنان جدیدی وارد صحنه شدند و ادعا کردند که آنها در خدمت آرمان فلسطین هستند
و این که آرمان فلسطین اولویت آنهاست ،
و اینکه بیت المقدس اولین هدف آنها است.
اینها کشورهایی مانند ایران و ترکیه هستند ،
و رهبران فلسطین به تهران و آنکارا توجه کرده اند
بالاتر از آنها ریاض ، کویت ، ابوظبی ، دبی ، منامه ، عمان ، مسقط و قاهره را در نظر می گیرند.
همانطور که قبلاً گفتم ، خداوند در کتاب مقدس می فرماید ،
پروردگارا ، من و پدر و مادرم را ببخش. "
دانستن اینکه بهشت ​​زیر پای مادران است.
ما هرگز تخلفی نکردیم و قانون خدا را نقض نکردیم.
ما پیرو هستیم ، با توجه به اینکه در این دوره چالش برانگیز زندگی می کنیم ،
و وظیفه رهبران ما حفظ امنیت ملی و امنیت ما است ،
منافع اقتصادی ، رفاهی و اجتماعی مردم ما.
ما در اطرافمان توسط یک دریا طوفانی احاطه شده ایم ،
و ما یکی از معدود کشورهای [پایدار] جزایر در وسط این دریا هستیم.
ما این مردم را مدیون هستیم که این وضعیت را که در آن زندگی می کنیم حفظ کنند.
مصر بزرگترین کشور عربی و یک ملت بزرگ است ،
و شبانه روز کار می کند تا فلسطینی ها را از اینجا بلند کند
تمام چالش ها و محدودیت های اعمال شده توسط مردم اسرائیل توسط غزه ،
[اما] با یک نقطه داغ برای تروریسم روبرو است که تروریست ها از آنجا وارد سینا می شوند
و مصر و جنایات را مرتکب شوید.
ای مردم ، ما خدا را با چشم نمی بینیم اما با ذهن خود به او ایمان داریم.
نه مردم مصر و نه مردم خلیج فارس و بسیاری از کشورهای عربی 1
از آنچه می بینیم خرسند هستند
ترکیه لیبی را اشغال می کند و می خواهد با عقب نشینی سفیر خود از ابوظبی قدس را آزاد کند.
ایران می خواهد بیت المقدس را از طریق حوثی های یمن یا از طریق حزب الله لبنان و سوریه آزاد کند.
همه چیز روشن است
و ما با آن بچه ها در حد خود هستیم.
و اکنون ، آنچه را که در قلبم بود منتقل کرده ام
و مستقیماً با مخاطبانی که به من و شهروندان ما مربوط هستند صحبت کنید.
هر آنچه گفتم مستند و شناخته شده است ،
و من قصد دارم یک حساب رسانه اجتماعی ، توییتر و غیره راه اندازی کنم ،
و من همه این اسناد را ارسال خواهم کرد
و هر آنچه در این حساب صحبت کردم
هر کسی که جزئیات بیشتری بخواهد می تواند آنها را در آنجا پیدا کند ،
در غیر این صورت من می توانم ده ساعت را برای گفتن تمام جزئیات به شما اختصاص دهم ، که انجام نمی دهم.
امیدوارم و از خداوند متعال مسئلت می کنم که با وفا با تعهد خود عمل کردم
تا اجازه ندهیم دروغگوها ، تقلب كنندگان ،
کسانی که بی وفا هستند
و چه کسی آنچه برای آنها انجام شده است را انکار می کند ،
تحمیل کردن
سنت های آنها
و نحوه برخورد آنها با ما
ما همچنین تاریخچه خودمان را داریم ،
ما آن را می دانیم و آنها را می دانیم ،
و این همان چیزی است که من می خواستم برای همشهریانم توضیح دهم ،
با توجه به اهمیت اساسی این مرحله
و شرایطی که اکنون تجربه می کنیم.
و خداوند بخشنده موفقیت است.
متشکرم که به من وقت دادید تا در این مورد با شما صحبت کنم.
شب بخیر.