در هشتم ژانویه،
1959، یک راهپیمایی پیروزمندانه در هاوانا، پایتخت کوبا، بازگشت فیدل کاسترو را رقم زد.
نیروهای انقلابی بسیار کمتر و مجهز او، ارتش دیکتاتور از ANC باتیستا را شکست داده بود.
فقط یک هفته قبل
کاسترو در راه بازگرداندن کوبا به حاکمیت و عزت نفس بود.
آزاد از نقش طولانی مدت خود به عنوان یک پیاده بین المللی
در 10 ژانویه، هنگامی که او به توده‌های هذیان‌گر خطاب می‌کرد، یک دوز،
یکی از تعداد زیادی که در جشن آزاد شد ، روی شانه کاسترو فرود آمد و در حالی که او صحبت می کرد، آنجا ماند
به کوبایی های مذهب باستانی سانتریا.
این مدرک غیرقابل انکاری بود که خود خدایان فیدل کاسترو را برای رهبری کوبا انتخاب کرده بودند.
کمی بیشتر از یک سال بعد، کاسترو دوباره توسط قدرتی بالاتر شناخته شد، اما این بار برای نابودی.
ایالات متحده دولت انقلابی کوبا را هدف قرار داد
و خود فیدل کاسترو به خاطر لفاظی های ضد آمریکایی و روابط رو به رشدش با شوروی.
کاسترو به سرعت متوجه شد که یک اطلاعات موثر کوبایی است
شبکه یک مؤلفه حیاتی برای جلوگیری از تجاوز آمریکا به سرنگونی رژیم او خواهد بود .
حتی برای پیمایش روابط پیچیده او با نیکیتا خروشچف نیز لازم است .
اما بالاتر از همه، او می دانست که اطلاعات داخلی در مورد نیات ابرقدرت های جهانی کلید بقای شخصی او خواهد بود.
امروز، فیدل کاسترو، نماد ماندگار انقلاب، به حکومت بی چون و چرای خود بر کوبا ادامه می دهد.
این ادای احترام به موفقیت های اطلاعاتی کوبا، شکست های اطلاعاتی آمریکا و شخص کاسترو است.
کاسترو یک رهبر کاریزماتیک است.
بدون هیچ سوالی، مردم کوبا او را در هر کاری دنبال می کردند.
حتی افرادی که ممکن است آرزو کنند او بازنشسته شود، همچنان به کاسترو احترام قائل هستند.
او کوبا را روی نقشه قرار داد.
من فکر می کنم اکثر آمریکایی ها اشتباه می کنند که او بسیار باهوش است.
ضریب هوشی او بالاست.
او خیلی خیلی خوب خوانده است.
او کارهای فوق العاده ای برای آن کشور انجام داده است که ما آن را به خاطر نرخ مرگ و میر نوزادان در کاسترو نمی دانیم.
کوبا کمتر از پایتخت ثروتمندترین کشور جهان، واشنگتن دی سی است.
به طور مشابه در مورد آموزش، سواد برای سطح درآمد آن.
کوبا از نظر سواد از بیشتر کشورهای جهان جلوتر است.
اما او یک ایدئولوگ است و در مدیریت اقتصادش از قضاوت بسیار ضعیفی استفاده کرده است.
درست است که او امروز با یک جریمه بزرگ روبرو است زیرا ما دوباره تحریم های اقتصادی را اعمال می کنیم.
ما تنها کشوری در جهان هستیم که تحریم های اقتصادی علیه کوبا اعمال می کنیم.
این یک پنالتی است، اما او می تواند تا حد زیادی بر آن غلبه کند. او دارد.
اگر او بیشتر معرفی کرده بود، من آن را اصول بازار در اقتصادش می نامم .
او در این مورد اشتباه بزرگی کرده است.
اکنون، در قرن بیست و یکم، اتحاد جماهیر شوروی از بین رفته است.
روابط آمریکا با ویتنام و کره شمالی رو به بهبود است.
حتی جمهوری خلق چین در مسیر سرمایه داری حرکت می کند.
اما آخرین دیکتاتوری کمونیستی واقعی جهان هنوز در کارائیب حاکم است.
و علیرغم مشکلات اقتصادی فوق العاده،
همانطور که برای نسل ها بوده است، بزرگ شدن و زنده ماندن در کوبا یک مبارزه است.
چیزی که کاسترو در کودکی از آن آگاه بود.
پسر یک زمیندار ثروتمند، فیدل کاسترو روز، ممتاز بزرگ شد،
اما پدرش به فرزندان کاسترو قدردانی از مصائب بدبخت را القا کرد.
هم فیدل و هم برادر کوچکترش رائول در سنین پایین خود را متعهد به بهبود شرایط برای سرکوب شدگان کوبا کردند.
با این حال آنها مسیرهای سیاسی متفاوتی را در پیش گرفتند.
رائول کاسترو بر اساس همه شواهد و شواهد، یک کمونیست بود.
او در دهه 1950 به اردوگاه جوانان کمونیست در اروپای مرکزی رفته بود .
او در آن زمان با اعضای جوان KGB دوست شده بود.
هیچ مدرکی وجود ندارد که برادرش چنین تمایلی داشته باشد.
پس از فارغ التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه هاوانا در سال 1951.
فیدل سیاست پرشور خود را دنبال کرد.
او به حزب ارتدکس، یک سازمان سیاسی متعارف پیوست
زمانی که فلورنسیو باتیستا در سال 1952 قدرت را به دست گرفت.
کاسترو به این باور رسید که شورش مسلحانه تنها راه برای احیای غرور ناسیونالیستی و حقوق اولیه بشر است.
در ژوئیه 1953، فیدل کاسترو ارتشی متشکل از 125 نفر را در حمله به یک پادگان ارتش کوبا رهبری کرد.
انقلاب کاسترو آغاز شده بود، اما با شکست مواجه شد
بیشتر نیروهای کاسترو کشته شدند و فیدل دستگیر، محاکمه و به 15 سال زندان محکوم شد.
تاریخ حمله شورشیان، 26 جولای،
به یک روز مقدس برای انقلاب تبدیل شد و هنوز هم جشن گرفته شده ترین تعطیلات کوبا است.
در ماه مه 1955، کمتر از دو سال بعد، باتیستا
در برابر فشارهای مردمی سر تعظیم فرود آورد و فیدل کاسترو را عفو کرد
ممنوعیت سخنرانی عمومی
کاسترو برای در امان ماندن از خشم باتیستا راهی مکزیک شد.
در دوران تبعید کاسترو در کوبا، در دوران باتیستا برای مخالفان او بدتر شد.
باتیستا تمام کشور را علیه خود برگرداند.
این در شهرهایی که هرکس مظنون به همدردی با مخالفان بود ربوده می شد و اغلب به قتل می رسید، صادق بود.
و در روستایی که گاهی روستاها یا قتل عام می شدند یا آواره می شدند.
باتیستا به عروسک ثروتمند تجارت آمریکایی تبدیل شده بود.
تا سال 1958، آمریکایی‌ها صاحب بخش زیادی از صنعت کوبا بودند و واردکننده اصلی محصول شماره یک کوبا، شکر، بودند.
فیدل
کاسترو، یک ملی‌گرای قوی، احساس می‌کرد که نمی‌تواند کنار بماند، زیرا کوبا بیشتر تحت تأثیر ایالات متحده قرار گرفت
منافع
کاسترو از مکزیک قول جدی داد که تا پایان سال 1956 کوبا آزاد خواهد شد
باتیست مأموران اطلاعاتی کوبا را برای نظارت بر شورشیان نفرستاد .
اما به طور اتفاقی با کمک مقامات مکزیکی آنها را زیر نظر داشت.
رائول کاسترو و دیگر انقلابیون آرمانگرا به فیدل در مکزیک پیوستند
به درخواست باتیست، دولت مکزیک فیدل کاسترو را تحت فشار قرار داد و گزارش هایی از فعالیت های او به هاوانا ارائه کرد.
کاسترو و 81 مردش که در یک قایق کوچک شلوغ شده بودند، به زور آنجا را ترک کردند
مکزیک برای کوبا در دسامبر 1956 برای از سرگیری جنگ انقلاب
مقامات مکزیکی هاوانا را از رفتن کاسترو مطلع کردند
زمانی که شورشیان چهار روز بعد به کوبا رسیدند.
آنها توسط ارتش منتظر کوبا مورد حمله قرار گرفتند.
تنها 16 نفر از 82 شورشی جان سالم به در بردند
فیدل رائول و 14 نفر دیگر در کوه های سیرا ماسترا ناپدید شدند.
اما طی دو سال بعد توانستند ارتشی 10000 نفری برای اجرای انقلاب بسازند
در میان آنها یک پزشک جوان آرژانتینی به نام ایگناسیو چه گوارا بود.
فیدل و شای رابطه‌ای با تحسین متقابل و دوستی واقعی برقرار کردند.
با این حال، وقتی صحبت از سیاست شد، رائول کاسترو و شیا اشتراکات بیشتری داشتند.
چه آشکارا لنینیست مارکسیست بود، اما ضد شوروی بود
اگرچه او و دیگر کمونیست ها بخشی از شورش بودند،
فیدل می ترسید که برچسب کمونیستی به انقلاب چسبانده شود.
این می تواند بر افکار جهانی تأثیر منفی بگذارد، که فیدل برای آن ارزش زیادی قائل بود.
رائول به دلیل احترام به نگرانی های برادرانش ، عقاید کمونیستی خود را مخفی نگه داشت
در طول شورش کوبا،
گاه به گاه تلاش هایی از سوی باتیستا برای نفوذ به ارتش کاسترو صورت می گرفت، اما موفقیت چندانی نداشت.
آن عده معدودی که موفق به نفوذ شدند ، قبل از اینکه بتوانند به اهداف شورشیان آسیبی وارد کنند، به عنوان خائن شناسایی و اعدام شدند .
از سوی دیگر، کاسترو برای حفظ اطلاعات باتیستا به شدت به اطلاعات وابسته بود.
نیروهای او،
شاید مهمترین اطلاعاتی که کاسترو در طول جنگ به دست آورد، در تابستان 1958 بود.
زمانی که باتیستا یک حمله نظامی بزرگ علیه شورشیان در پایگاه کوهستانی آنها آغاز کرد.
مردم منطقه از انقلابیون حمایت کردند
و از طریق یک سری دونده، نیروهای انقلابی را از جایی که نیروهای باتیستا در هر لحظه حضور دارند، آگاه می‌کرد.
بنابراین انقلابیون توانستند به واحدهای ارتش باتیستا حمله کنند و آنها را یکی پس از دیگری شکست دهند.
و هنگامی که آن نبرد، با وجود اینکه تعداد آنها از ده به یک بیشتر بود، به ارتش نشان داد که احتمالاً این جنگ شکست خواهد خورد.
و از آن لحظه به بعد، عملکرد ارتش شروع به بدتر شدن کرد.
روحیه سقوط کرد، فرارها افزایش یافت و شورشیان از کوه ها پایین آمدند و شروع به پیشروی در شهرهای جزیره کردند.
فشار به سمت
هاوانا در جریان بود، اما کاسترو به شدت به منابع اضافی نیاز داشت تا مطمئن شود.
پیروزی نهایی این نیاز منجر به آغاز پنهان چیزی شد که به یکی از بدنام ترین ها تبدیل می شد
و روابط پرآشوب بین دو کشور در طول جنگ سرد.
در اواسط سال 1958،
پیروزی نهایی نیروهای شورشی فیدل کاسترو بر ارتش دیکتاتور کوبا فلورنسیو باتیستا در چشم بود.
تاکتیک های جنگ چریکی شورشی علیه نیروهای متعارف باتیستا بسیار مؤثر بود.
اما برای مردان کاسترو، اسلحه و مهمات کم بود.
در اواخر سال 1958، کاسترو تصمیم دشواری گرفت تا برای کمک به اتحاد جماهیر شوروی نزدیک شود.
کاسترو نمی‌خواست انقلاب را با هیچ ابرقدرتی هماهنگ کند و این خطر را داشت که آن قدرت کنترل کوبا را به دست بگیرد
همانطور که آمریکا بیش از 50 سال بود.
ولی کاسترو بدجوری
نیاز به کمک داشت و او از حمایت آشکار مسکو از جنگ های آزادی بخش آگاه بود.
فیدل قبل از اینکه بتواند هاوانا را بگیرد انتظار یک حمله بزرگ را داشت.
او از پایتخت دور نبود، اما همچنان معتقد بود که باتیستا و ارتشش آخرین تلاش خود را برای نجات دولت خود انجام خواهند داد.
شوروی در جلسه کرملین در پایان دسامبر 1958 تصمیم گرفت تا تعدادی تفنگ در اختیار کوبایی ها قرار دهد.
در ابتدای انقلاب.
نیکیتا خروشچف، نخست وزیر شوروی، علاقه واقعی به کوبا نداشت.
اما او از رائول کاسترو و چه گوارا، مشارکت او و عقاید کمونیستی آنها اطلاع داشت.
با افزایش احتمال پیروزی شورشیان، خروشچف فریفته فکر اتحاد جماهیر شوروی شد
با کمک به یک انقلاب مارکسیستی بالقوه ، جایگاهی در نیمکره غربی به دست آورد .
خروشچف مخفیانه تفنگ های اضافی آلمانی جنگ جهانی دوم را در اختیار کاسترو قرار داد
از طریق چکسلواکی عبور کرد.
این تفنگ ها به یک شرکت خصوصی در کاستاریکا که با کاسترو همدل بود فروخته شد .
سپس کاستاریکایی ها سلاح ها را به شورشیان تحویل دادند.
رازداری برای جلوگیری از آمریکا حیاتی بود
مداخله باتیستا است.
از طرف او
حمایت ایالات متحده از باتیستا به سرعت در حال محو شدن بود.
باتیستا برای حفظ حمایت خود در واشنگتن، مجبور شد شورشیان را بدنام کند.
او به کاسترو اشاره کرد و او را کمونیست خواند.
در آن مرحله، سیا برای تعیین اینکه آیا واقعاً انقلاب کمونیستی بود که باتیستا را به چالش می‌کشید، حرکت کرد.
در سال 1958، سیا یک تیم تحقیقاتی را فرستاد
به استان کوبا، جایی که کاسترو بزرگ شده بود تا هرچه می توانست از باورهای سیاسی کاسترو یاد بگیرد.
حسی که این تیم برگرداند این بود که فیدل انقلابی نبود.
او یک ناسیونالیست بود که وقف حاکمیت مردم کوبا بود و بنابراین لزوماً عامل کمونیسم بین المللی نبود.
در 31 دسامبر 1958، فولخنسیو باتیستا
با میلیون ها دلار پول اختلاس شده از هاوانا گریخت
بعدازظهر روز بعد، روز سال نو، 1959،
رائول کاسترو و چه گوارا با تشویق جمعیت خشمگین وارد هاوانا شدند.
فیدل که با پیروزی در انتهای جزیره می جنگید ، سرانجام در هشتم ژانویه به هاوانا رسید
کاسترو در سال اول حکومتش 15 قانون جدید تصویب کرد.
او دستمزدها را افزایش داد، اجاره‌بها را کاهش داد و زمین‌های کشاورزی متعلق به خارجی‌ها را تصاحب کرد، که بخشی از آن را بین دهقانان بی‌زمین کوبایی تقسیم کرد.
در سال 1960، تمام دارایی‌های خارجی در کوبا ملی شدند، که منجر به زیان بزرگی برای ایالات متحده شد.
تجارت و جنایات سازمان یافته آمریکایی که صاحب کازینوهای هاوانا بودند.
محبوبیت کاسترو در ایالات متحده
با اعدام برخی از مقامات باتیستا که از کوبا فرار نکرده بودند، همچنان رنج می بردند.
با وجود نفرتش از آمریکا
بدرفتاری با کشورش
فیدل بلافاصله تصمیم گرفت تا روابط خود را با واشنگتن و با مردم آمریکا تقویت کند.
در آوریل 1959 از چندین شهر آمریکا دیدن کرد.
با فیدل کاسترو سه ماه پس از پیروزی خود به ایالات متحده آمد .
سیا در واقع یک جلسه محرمانه با او داشت و به او گفتند: در دولت شما کمونیست ها وجود دارند
و ما می خواهیم به شما کمک کنیم آنها را پیدا کنید و آنها را کشف کنید.
بیایید یک کانال پشتیبان راه اندازی کنیم
بین سیا و دولت شما
تا بتوانیم اطلاعات شما را به آن کمونیست ها منتقل کنیم.
و کاسترو، البته، چند ماه با این بازی همراه بود.
سیا در واقع اطلاعاتی را به کوبا منتقل کرد، اما خیلی سریع، آنها متقاعد شدند
که برداشت اولیه آنها از فیدل کاسترو اشتباه بود و او کسی نبود که بتوانند کنترل کنند و تا آخر
در سال 1959، یادداشت هایی در داخل مقر لنگلی ظاهر شد که توصیه می کرد کاسترو ترور شود.
در این سفر،
فیدل با سؤالات سخت مطبوعات در مورد اینکه آیا او و برادرش رائول کمونیست بودند یا نه، مواجه شد.
باز هم نه کمونیسم و ​​نه موافق کمونیسم.
در حالی که فیدل در ایالات متحده بود و وابستگی کمونیستی را انکار می کرد.
رائول کاسترو که به عنوان رئیس ارتش کوبا منصوب شد، در مسکو به طور مخفیانه به مشارکت شوروی در نیروهای مسلح کوبا کمک می کرد.
نیکیتا خروشچف موافقت کرد که کمونیست های اسپانیایی را برای کمک به آموزش ارتش به هاوانا بفرستد.
که به فیدل و هدف مارکسیسم در کوبا وفادار می ماند.
وقتی فیدل به کوبا بازگشت، بین برادران تنش به وجود آمد.
فیدل نمی خواست یک قدرت بزرگ وارد عمل شود و به او دیکته کند که انقلابش چه مسیری را باید طی کند.
تلاش های رائول کاسترو انکار دخالت شوروی را برای او دشوارتر می کرد.
با این حال، برخی از علما
متقاعد شده اند که فیدل نه تنها از تلاش های رائول در اتحاد جماهیر شوروی اطلاع داشت، بلکه مخفیانه از آنها حمایت کرد.
سایر اعضای کمونیست دولت انقلابی کاسترو را تشویق به توسعه کردند
تجارت با مسکو از طریق مبادله شکر برای تجهیزات کشاورزی و تولیدی.
در فوریه 1960، یک هیئت شوروی برای امضای قرارداد تجاری بین کوبا و اتحاد جماهیر شوروی وارد هاوانا شد .
این پیمان تمام آن چیزی بود که آمریکا داشت
باید ظن خود را مبنی بر اینکه فیدل کاسترو واقعاً یک کمونیست است تأیید کند
بزرگترین مبارزه فیدل برای زنده ماندن از خشم آمریکا آغاز شده بود.
ملتی که به دنبال نابودی آن است.
در فوریه 1960 با کوبا و اتحاد جماهیر شوروی که روابط تجاری برقرار کردند،
رئیس جمهور دوایت آیزنهاور تصمیم گرفت که فیدل کاسترو یک تهدید آشکار برای امنیت آمریکا است.
در ماه مارس، او طرح سیا را برای حمله به کوبا به منظور سرنگونی کاسترو تصویب کرد.
این عملیات طوری طراحی شده بود که به نظر می رسید عمل تبعیدیان کوبایی باشد.
آلن دالس، رئیس سیا، قبلاً تلاش‌های خود را برای توجیه آمریکای پنهانی آغاز کرده بود
تهاجم به کوبا
دالس طرح او بر اساس نیاز کاسترو به خرید هواپیمای نظامی بود
در ماه نوامبر 1959.
سفیر بریتانیا یادداشتی می نویسد که اکنون به وزیر امور خارجه اش داریم
و در یادداشت آمده بود، من به تازگی با آلن دالس، مدیر سیا ملاقات کردم، و دالس از ما خواسته است که هواپیماهای هانتر را به کوبا نفروشیم.
و دلیلش این است که اگر ما بریتانیا هواپیماهای هانتر را به کوبا نمی فروختیم،
آنها مجبور خواهند شد از اتحاد جماهیر شوروی یا بلوک شوروی هواپیما بخرند .
و سپس ایالات متحده می تواند از توجیهی که در سال 1954 در گواتمالا برای سرنگونی دولت کوبا استفاده کرد، استفاده کند.
انگلیسی ها درخواست دالس را رد کردند و هواپیماهای جنگنده را به کوبا فروختند.
به عنوان بخشی از طرح آیزنهاور،
سیا شروع به عضوگیری و آموزش نیروی مهاجمی کرد که به شدت از تبعیدیان کوبایی تشکیل شده بود
این یک عملیات شبه نظامی بود که به تبعید فراخوانده شد و مجبور به فرود مخفیانه در ساحل شد
و سپس با جناح های بزرگ ضد کاسترو که سازمان سیا معتقد بود در کوبا حضور دارند، ارتباط برقرار کند.
آنها با هم هاوانا را می گیرند و رژیم کاسترو را سرنگون می کنند
شبکه اطلاعاتی کوبا که ابتدا توسط رائول کاسترو و چه گوارا در جریان شورش هماهنگ شد، هنوز در مراحل اولیه خود بود.
در سال 1960
اما از حمایت بسیاری از مردم لاتین در سراسر آمریکای مرکزی و جنوبی برخوردار بود
که کاسترو را یک قهرمان می دانستند، نمادی از امید در برابر آنچه که تهاجم امپریالیستی می دانستند
بسیاری از آن افراد اطلاعات ارزشمندی را در اختیار اطلاعات کوبا قرار دادند،
حتی جزئیات مکان اردوگاه هایی در گواتمالا که سیا در حال آموزش نیروهای تهاجم کوبا بود فاش شد.
در میان کوبایی ها در گواتمالا در حال تحویل.
این اطلاعات مهم یک افسر جوان اطلاعاتی کوبایی، دومینگو موچا استگ بود.
یک فرد بسیار ثروتمند،
نزد من آمد تا به من بگوید که این وجود دارد
نه، هیچ زمیندار ثروتمندی در گواتمالا نیست که یکی از مزارع بزرگ خود را برای آموزش حمله به کوبا بدهد .
من می گویم شاید دو هفته بعد، یک مرد بسیار ساده و معمولی، یک دهقان آشکارا
در سفارت را زد تا همین ماجرا را برای ما تعریف کند.
جامعه کوبایی در میامی فلوریدا نیز منبع بزرگی از اطلاعات و شایعات بود.
با این حال، در آغاز آوریل 1961، کاسترو هنوز از مکان تعیین شده برای تهاجم آینده به کوبا اطلاعی نداشت.
اما از طریق منابع در میامی، جهت dgi به طور کلی روشنفکران
سازمان اطلاعات اولیه کوبا دریافته بود که تاریخ 17 آوریل بوده است.
کاسترو شدیداً به حمایت شوروی در برابر آنچه که او معتقد بود تهاجم گسترده آمریکاست نیاز داشت.
اما مسکو قرار نبود خشمگین شود
واشنگتن بر سر یک کشور جزیره ای کوچک که حتی انقلاب خود را سوسیالیستی اعلام نکرده بود.
برای توجیه یک حمله
در 15 آوریل، دو روز قبل از تهاجم،
سیا بمب افکن هایی با علامت های کوبایی برای نابودی هواپیماهای نیروی هوایی کاسترو فرستاد.
همانطور که در زمین نشسته بودند
ایالات متحده
همچنین امیدوار بود بتواند این توهم را برای جهان ایجاد کند که ارتش خود کاسترو علیه او روی آورده است.
فریب آمریکایی روز پس از بمباران در برابر موشکافی قرار نگرفت.
در مراسم تشییع جنازه کشته شدگان این یورش، کاسترو علناً کوبا را با اتحاد جماهیر شوروی متحد کرد.
او کوبا را یک دولت مارکسیست لنینیستی اعلام کرد.
این یک تلاش شفاف از سوی کاسترو برای وادار کردن شوروی به حمایت از او است.
و بنابراین در سال بعد، کاسترو شروع به ایجاد آن دولت مارکسیست-لنینیستی با حزب کمونیست حاکم کرد.
سازمان سیا
حمله به کوبا در ساعات تاریک صبح 17 آوریل 1961 آغاز شد
در خلیج خوک ها در باهیا د کازینو در ساحل مرکزی جنوبی کوبا.
یک چهارم میلیون مرد، ارتش و شبه نظامیان غیرنظامی کاسترو تنها در 72 ساعت متجاوزان را شکست دادند و تنها حدود 150 تلفات متحمل شدند.
از 1500 سرباز مهاجم، کمی بیش از 120 نفر کشته شدند.
تقریباً 1200 نفر دستگیر شدند و بقیه در حومه اطراف ناپدید شدند.
امیدهای سیا برای شورش مردم محلی علیه کاسترو نیز شکست خورد.
در ساعاتی پس از آغاز تهاجم، امنیت دولتی کوبا وارد عمل شد و 20000 مخالف مظنون را دستگیر کرد.
حزب کمونیست کوبا به فیدل ابراز نگرانی کرد که امنیت دولتی در کوبا بسیار ضعیف است.
آنها خواهان کمک KGB برای تقویت Dgi بودند.
او گروهی از افسران KGB را دعوت کرد تا در سطوح مختلف سرویس های اطلاعاتی داخلی و خارجی کوبا کار کنند.
این بدان معنی بود که او در حال ایجاد یک KGB کوبایی بود
با استفاده از برخی از تکنیک هایی که توسط شوروی برای سرکوب مخالفان ایجاد شده بود
در اروپای مرکزی و در خود اتحاد جماهیر شوروی.
پس از شکست تحقیرآمیز خلیج خوک ها، برادر رئیس جمهور جان اف کندی، دادستان کل رابرت کندی قول انتقام گرفت.
او تصمیم گرفت فیدل کاسترو را حذف کند و این هدف را اولویت اصلی ایالات متحده اعلام کرد
دولت
سپس، تنها چهار ماه پس از خلیج خوک‌ها، فیدل کاسترو شروع به بررسی راه‌هایی برای بهبود روابط ایالات متحده با کوبا کرد.
فیدل چه گوارا را به نشست سازمان کشورهای آمریکایی فرستاد تا با ریچارد گودوین، دستیار کندی دیدار کند.
گودوین به کندی گزارش می دهد که چه گوارا گفته است که کوبا مایل است از مدار شوروی خارج شود.
در ازای وعده ای مبنی بر عدم سرنگونی دولت کوبا توسط ایالات متحده .
گودوین می گوید این نشان می دهد که اتحاد جماهیر شوروی احتمالا به آنها کمک نخواهد کرد.
این نشان می دهد که کاری که باید انجام دهیم این است که آنها را در حالی که پایین هستند، لگد بزنیم.
و او برای خلاص شدن از شر کاسترو یک سری اقدامات را پیشنهاد می کند.
کندی تایید کرد
طرح اولیه که در بهار 1962 به عملیات Mongoose تبدیل شد.
طرحی مفصل برای خرابکاری، فریب، جنگ روانی و ترور.
همچنین شامل اجرای تحریم تجاری کوبا می شود.
بیش از هر زمان دیگری، دولت کوبا مجبور بود برای بقای انقلاب و خود کاسترو به اطلاعات وابسته باشد.
یه بدن خاص
جدای از امنیت دولتی به تامین امنیت برای رهبری کوبا و در درون این نهاد معروف به مثلاً،
پرسنل، امنیت شخصی، میز مخصوصی وجود داشت که به طور خاص با تهدید به ترور برخورد می کرد.
آن را با نام BOODLE می‌شناختند، فکر می‌کنم آن‌ها و آنها بسیار موفق بودند.
این واحدهای ویژه کوبایی با حجم نسبتاً زیادی درگیری در ایالات متحده کمک کردند
سمت
سیا حتی ناخواسته با اعضای خانواده و دوستان کاسترو در تلاش برای استخدام کوبایی‌ها برای ترور فیدل تماس گرفت.
هاوانا و مسکو هر دو دریافتند که این سال های مفید تنها به تقویت عزم واشنگتن برای از بین بردن کاسترو کمک می کند.
نیکیتا خروشچف، نخست وزیر اتحاد جماهیر شوروی، یک فرصت منحصر به فرد را در این امر دید
او می تواند فوراً اتحاد جماهیر شوروی را به برابری نظامی جهانی با آمریکایی ها نزدیک کند.
در حالی که به نظر می رسد که او صرفاً به دنبال بهترین منافع یک متحد کوچک و ضعیف سوسیالیست است.
این یک قمار بود که دو ابرقدرت بزرگ جهان را در یک فاجعه بالقوه به سمت یکدیگر هجوم آورد.
دوره برخورد
دنبال خلیج خوک ها
اطلاعات کوبا و شوروی به طور خستگی ناپذیری تلاش کردند تا مشخص کنند آیا واشنگتن در حال برنامه ریزی برای حمله دوم به کوبا است یا خیر.
سرویس اطلاعاتی کوبا، Dgi، تمام منابع خود را برای کشف هرگونه طرح تهاجم و خنثی کردن توطئه‌هایی برای کشتن فیدل کاسترو به کار گرفت.
KGB بی سر و صدا به کرملین ابراز تردید کرد که کندی برای حمله دوم به کوبا تلاش خواهد کرد.
با این حال، این چیزی نیست که آنها به همتایان کوبایی خود، از جمله افسر اطلاعاتی دومینگو آماتور استاگ گزارش می دادند.
شوروی ها از روز اول رابطه ما گرگ گریه می کردند
به دلیل سهم عمده آنها در استقرار موشک در کوبا،
بازی خودشان را می کنند
خوب، بیایید به کوبایی ها بگوییم، هی، گرگ می آید.
بنابراین کوبایی‌ها راحت‌تر متقاعد می‌شوند که نیروهای استقرار شوروی را بپذیرند.
از ما برای ملاحظات استراتژیک، منافع اتحاد جماهیر شوروی استفاده می شد .
بی توجهی کامل به منافع کوبا
کاسترو در آوریل 1962 چه گوارا را برای درخواست کمک نظامی بیشتر شوروی به مسکو فرستاد .
ماه بعد خروشچف به کاسترو پیشنهاد قرار دادن موشک های هسته ای استراتژیک شوروی در کوبا را داد.
در ابتدا، فیدل استدلال کرد که چنین سلاح هایی ضروری نیستند.
او به خروشچف گفت که اگر شوروی کوبا را بخشی از پیمان ورشو کند،
ایالات متحده جرات حمله به کوبا را ندارد. خروشچف تاکید کرد که این موشک ها برای دفاع کوبا حیاتی هستند
چه گوارا و رائول
کاسترو هم با ارزیابی خروشچف موافق بود و هم با تشویق آنها فیدل استقرار موشک را پذیرفت.
اما کاسترو می‌خواست خروشچف در مورد قرار دادن موشک‌های هسته‌ای در کوبا صحبت کند .
او امیدوار بود که چنین اعلامیه جسورانه ممکن است کندی را مجبور به مذاکره با او کند و احتمالاً به یک پیمان عدم تجاوز منجر شود.
و در نهایت عادی سازی روابط با واشنگتن، چیزی که کاسترو همیشه آرزویش را داشت.
با این حال، خروشچف نمی توانست به ایالات متحده اجازه دهد
دانستن چنین حرکت جسورانه ای
او می‌دانست که کندی هرگز از نفوذ هسته‌ای شوروی به نیمکره غربی حمایت نخواهد کرد .
خروشچف کاسترو را متقاعد کرد که پنهان کاری به نفع کوبا است
در سپتامبر 1962، شوروی محموله مخفیانه موشک های بالستیک هسته ای به کوبا را آغاز کرد.
مسکو همچنین بیش از 40000 سرباز و مشاور فنی شوروی را فراهم کرد
در کوبا
هنگامی که موشک ها شروع به رسیدن کردند، اداره اطلاعات کوبا عمدا تصمیم گرفت
افشای اطلاعات مربوط به اعزام به اعضای گروه های ضد کاسترو در میامی.
همانطور که هاوانا به خوبی می دانست، این خبر بلافاصله به سیا گزارش می شد.
آنها آن را باور نکردند.
آنها باور نمی کردند زیرا پس از خلیج خوک ها به این نتیجه رسیده بودند که
کوبایی ها اصلا قابل اعتماد نبودند و فقط باور می کردند که در کوبا موشک وجود دارد
فقط اگر با موشک در میامی حاضر شوند.
در 17 اکتبر، پس از اشاره به ماموریت های بیشتر هواپیماهای جاسوسی آمریکا بر فراز کوبا و افزایش فعالیت در ایالات متحده
فیدل کاسترو در پایگاه دریایی گوانتانامو، ارتش کوبا را در حالت آماده باش قرار داد.
سپس در 22 اکتبر، پرزیدنت کندی حضور موشکی شوروی در کوبا را به مردم آمریکا اعلام کرد.
و به کوبا در حال آغاز است.
اطلاعاتی که از کانال های کوبا به هاوانا می رسید کمیاب بود.
کاسترو باید از طریق کانال های ارتباطی شوروی به مأموریت های کوبا در مکزیک و سازمان ملل متحد وابسته بود.
برای بخش عمده ای از هوش او
در 26 اکتبر، بدون هیچ مدرک محکمی از Dgi
فیدل کاسترو برای حمایت از اعتقاد خود متقاعد شد که یک حمله تمام عیار به کوبا توسط ایالات متحده انجام می شود
فقط چند ساعت فاصله داشت
او کشورش را برای بدترین شرایط آماده کرد و با عجله نامه ای ناامیدانه به خروشچف فرستاد و از شوروی خواست که ابتدا با سلاح هسته ای حمله کنند.
قبل از آمریکا
توانست
برای کاسترو ناشناخته بود، جزئیات یک شهرک سازی توسط کندی و خروشچف بدون هیچ کمکی از کوبایی ها چکش خورد .
نیکیتا خروشچف نتیجه شگفت انگیز آن مذاکرات را در اکتبر تیتز پخش می کند.
او موافقت کرده بود که موشک های شوروی را از کوبا خارج کند
فیدل کاسترو نیز به همین ترتیب متوجه شد
بقیه دنیا با گوش دادن به اعلامیه خروشچف در رادیو انجام دادند.
کاسترو عصبانی بود.
او تحقیر شده بود و کوبا به چیزی جز محلی برای درگیری ابرقدرت های او تنزل داده شده بود.
خروشچف بلافاصله معاون اول وزیر خود، آناستاس میکویان را به کوبا فرستاد.
به میکویان وظیفه داده شد تا کاسترو را آرام کند و او را از امتیازات بیشتر شوروی به ایالات متحده آگاه کند
اما میکویان ماموریت دیگری داشت
رهبران نظامی شوروی در کوبا باید ساکت می شدند.
آنها با کاسترو موافق بودند. خروشچف کوبا را فروخته بود.
رهبران نظامی شوروی در کوبا کاملاً خشمگین بودند.
بسیاری از جلسات مهم
من باید در حال انجام و علایق نظامی او در هاوانا و دیگر سایت‌ها نگه داشته می‌شد تا سرد شود.
این واکنش
حتی برخی از رسانه های خبری شوروی جرات انتقاد از خروشچف را داشتند.
کاسترو برای چند روز از دیدن میکویان امتناع کرد و سپس تهدید کرد که ایالات متحده شوروی را تضعیف خواهد کرد
توافق با استفاده از تنها سلاحی که شوروی از موشک های سطحی برای هوا باقی می گذارد.
او متعهد شد که هر هواپیمای آمریکایی را که بر فراز کوبا شناسایی شود سرنگون خواهد کرد.
در نهایت، وقایع آن چند ماه گذشته کاسترو را به یک درک دردناک سوق داد.
فیدل کاسترو با در آغوش گرفتن اتحاد جماهیر شوروی، کوبا را منزوی کرده بود.
علیرغم عصبانیت او از نیکیتا خروشچف، از مدیریت شوروی در بحران موشکی کوبا،
فیدل کاسترو در اوایل سال 1963 متوجه شد که گزینه های کمی دارد.
شوروی با تأمین نفت کوباها به اقتصاد کوبا کمک می کرد.
شوروی به او کمک می کرد تا یک پایگاه صنعتی ایجاد کند.
و در نهایت، شوروی چنان سروصدا می کرد که گویی آماده دفاع از کوبا در صورت شکست ایالات متحده هستند.
جان اف کندی در قبال تعهد تهاجم تضمین می کند
بسیاری از ترس هایی که داشت
در مورد وابستگی آمریکا اکنون در رابطه او با اتحاد جماهیر شوروی محقق می شد .
خروشچف به منظور اصلاح حصارها، کاسترو را در بهار 1963 به اتحاد جماهیر شوروی دعوت کرد.
در حالی که هنوز از بحران موشکی رنج می برد، مورد استقبال قهرمان قرار گرفت و هر جا که می رفت، شیر می خورد .
کاسترو اجازه داد تا بهبودی بین دو کشور ادامه یابد.
اما تغییرات شگرفی در افق روابط شوروی کوبا وجود داشت.
و مثل همیشه جالوت در شمال بود.
ایالات متحده اکنون به ظاهر قدرتمندتر و مصمم تر از همیشه برای حذف فیدل کاسترو است.
اگرچه فیدل کاسترو
زمانی که نیکیتا خروشچف نخست وزیر شوروی در ماه نوامبر شروع به برداشتن موشک های هسته ای از کوبا کرد، با استقرار اولیه آنها مخالف بود .
در سال 1962، کاسترو احساس کرد که کوبا یک اردک نشسته برای هرگونه تجاوز ایالات متحده است
خروشچف با گفتن اینکه قرارداد شوروی با رئیس جمهور به کاسترو رسیده است، به دنبال آرامش بود
کندی حداقل تا سال 1969 کوبا را از دشمنی آمریکا در امان نگه می داشت .
کندی مطمئن بود که دوباره انتخاب خواهد شد و به تعهد خود ادامه خواهد داد.
اما کندی در نوامبر 1963 ترور شد.
سپس خروشچف در اکتبر 1964 سرنگون شد.
لئونید برژنف به عنوان رهبر جدید شوروی منصوب شد.
روابط کوبا شوروی در دوران برژنف حفظ شد، اما هرگز مثل سابق نخواهد بود.
کاسترو در روابط خود با شوروی خط خوبی را طی کرد.
او به کمک مالی آنها نیاز داشت، اما کاسترو خیلی مشتاق بود که اعلام کند کوبا مهره شوروی نیست.
بدون موشک های شوروی، کاسترو این اطلاعات را در مورد ایالات متحده می دانست
و نیات شوروی کلید بقای رژیم او خواهد بود.
هاوانا متعهد بود
ایجاد یک اداره اطلاعات کوبا که دیگر متکی به KGB نبود.
نیروی محرکه بزرگی برای ایجاد هوش ما وجود داشت
تا در مدت زمان بسیار کوتاهی مستقل تر و مؤثرتر شوند .
کوبا کدها، سیستم‌ها، سخت‌افزار و همه چیز خود را داشت.
در سال 1966 چه گوارا در لباس مبدل
و با یک پاسپورت جعلی، هاوانا را به مقصد بولیوی ترک کرد تا به شورشیان کمونیست بپیوندد که با دولت می جنگند.
وجود دارد
در سال 1967، نیروهای بولیوی چه گوارا را دستگیر و اعدام کردند.
فیدل کاسترو یک دوست خوب و یکی از اعضای اصلی حلقه درونی خود را از دست داد.
اما رائول و فیدل به تقویت انقلاب‌های سوسیالیستی متعهد ماندند.
از اواخر دهه 1960 تا اواخر دهه 1980، کوبا نیروهای خود را فرستاد.
در سراسر جهان برای حمایت از جنگ علیه تجاوزات امپریالیستی.
اما دخالت کوبا در نیکاراگوئه، السالوادور،
آنگولا، اتیوپی، گواتمالا، گرانادا و کشورهای دیگر هدف دیگری داشتند.
فیدل کاسترو
احساس کرد که بهترین راه برای مقابله با ایالات متحده ایجاد ویتنام برای سه نفر است.
پایین بهترین راه برای دفاع در برابر تهدیدی بود که از سوی ایالات متحده در نظر گرفته شده بود.
شوروی این تلاش ها را تأیید کرد، زیرا از ترتیبی که کوبا و ایالات متحده در جنگ انجام خواهند داد، خرسند بودند
r به سادگی سخت افزار نظامی را تامین می کند
سپس در سال 1991، تمام کمک های کوبا
مبارزات سیاسی خارج از کشور با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به یکباره پایان یافت
کاسترو ناگهان خیلی در حال خودش بود.
او باید بفهمد که چگونه بدون حمایت مالی حیاتی زنده بماند.
از طرف شوروی که بین پنج تا 6 میلیارد دلار در سال تخمین زده می شود.
اما فیدل کاسترو استقلال کوبا را اکنون در قرن بیست و یکم حفظ کرده است.
سال‌ها بر رهبر سابق و تأثیر فلج‌کننده ایالات متحده نشان می‌دهد
تحریم در همه جا در خیابان های هاوانا و در سراسر جزیره منعکس شده است .
در حالی که مردم و دولت کوبا مجبور بوده اند با مشکلات سرسام آوری دست و پنجه نرم کنند
کاهش مالی، تعهد کوبا به تامین مالی شبکه های اطلاعاتی در اولویت باقی مانده است.
مثل همیشه، کاسترو فشار ایالات متحده و جامعه تبعیدی کوبا را در سراسر جهان احساس می کند.
او باید همیشه هوشیار بماند.
هر کجا که فیدل می رود.
البته او یک محافظ بسیار نزدیک به خود دارد، مانند همه سران کشورها.
اما به دلیل تلاش های بی پایان برای قتل او، محافظان او هوشیارتر از بقیه هستند.
ما در سال 2001 شاهد دستگیری و محاکمه چیزی بودیم که آنها شبکه جاسوسی کوبایی WASP را در فلوریدا جنوبی می نامند.
یک شبکه کامل که اطلاعات کوبا برای نظارت بر پایگاه فرماندهی جنوب در آنجا راه اندازی کرده بود
اطمینان حاصل شود که کوبا اطلاعات پیشرفته ای در مورد هرگونه آمادگی برای تهاجم آینده به کوبا خواهد داشت.
اما در حالی که
پارانویای خاصی وجود دارد، از سوی دیگر، می توان گفت، خوب، آیا این تقریباً اجتناب ناپذیر نیست؟
از آنجا که ایالات متحده در طول سال ها تلاش کرده است فیدل کاسترو را ترور کند و حتی اکنون،
دولت ایالات متحده همچنان می گوید که هدف ایالات متحده است
سیاست خلاص شدن از شر دولت کاسترو است.
به طوری که تقریباً هر کاری که انجام می دهیم، خرابکارانه و غرض ورزی تلقی می شود.
تا به امروز، بسیاری بر این باورند که کاسترو از ترس دائمی حمله توسط ایالات متحده به نفع خود استفاده می کند.
ما کاسترو را ساخته ایم.
ما او را ساختیم، یک شیطان خارجی به او دادیم تا به او اشاره کند.
او می تواند بگوید، ببینید، این کشور عظیم در مرز ما تنها کشوری در جهان است که تحریم اقتصادی می کند.
آنها سعی کردند من را از طریق چندین دولت آیزنهاور، کندی، جانسون ترور کنند.
آنها سعی کردند به ما، خلیج خوک ها حمله کنند.
آنها دشمن ما هستند.
ما باید نیروهای خود را علیه آنها بسیج کنیم.
ما از او قهرمانی برای مردم ساخته ایم.
تعداد کمی از رهبران جهان توانسته اند به اندازه فیدل کاسترو برای بیش از چهار دهه قدرت را حفظ کنند.
او توانسته است توجه تمام جهان را به خود جلب کند.
چه او را ستایش کنیم و چه او را محکوم کنیم.
اگرچه توانایی او در الهام بخشیدن به جمعیت ممکن است آن چیزی نباشد که بود، حیله گری و تداوم او،
تعهد تزلزل ناپذیر به آنچه که او معتقد است برای کوبا بهترین است را نمی توان انکار کرد.
اما این انتخاب او از یک مسیر دشوار برای هموطنانش است، راهی که تقریباً همیشه منجر به تقابل می شود
با ایالات متحده قدرتمند که مدت ها بعد از رفتن او مورد سوال و بحث قرار خواهد گرفت.