کشور کلمبیا تنها تامین کننده اصلی کوکائین نیست.
این شهر همچنین پایتخت آدم ربایی جهان است.
آدم ربایی آخرین تاکتیکی است که گانگسترهای مواد مخدر کلمبیا در جنگ طولانی مدت خود علیه پلیس به کار گرفته اند.
ایالات متحده نیز با تعهد بیش از 1,000,000,000 دلار برای کمک به دولت کلمبیا عمیقاً درگیر شده است.
برنامه ما می گوید که چگونه یک ملت عملا توسط جنایتکاران سازمان یافته ربوده شد
که با استفاده از خشونت و حیله، برگ های کوکا را به طلای خالص تبدیل کردند.
اکنون به ما بپیوندید زیرا کانال History جنایات سازمان یافته، یک تاریخ جهانی را ارائه می دهد.
کلمبیا
در سرزمینی با جنگل های سرسبز و خاک حاصلخیز، یک محصول باستانی تبدیل به یک تجارت پررونق شد
و دنیای زیرین مرگبار جدیدی متولد شد.
آنها تجارت کاملاً یکپارچه از جنگل تا گوشه خیابان در ایالات متحده داشتند.
آنها با فروش فرار به دنیا ثروتمند شدند
و قدرتمند کاشت وحشت در خانه.
هر کسی را می کشتند.
قاضی، دادستان، روزنامه نگار.
آنها اساساً کشور را زیر پای آنها زانو زده بودند.
از طریق خشونت و فساد.
یک مرد وطن خود را ربود و چهره جنایت سازمان یافته جهانی شد.
او کشور را با وحشت اداره کرد.
پابلو اسکوبار بزرگترین تروریستی بود که جهان تا به حال شناخته است.
ساعت 3 بعد از ظهر است
و پابلو ویکتوریا 57 ساله در راه ملاقاتی در مرکز شهر بوگوتا، کلمبیا است.
مرسدس زرهی او در حالی که سه محافظ مسلح به دنبال نشانه‌های مشکل هستند، در داخل و خارج ترافیک می‌روند .
ویکتوریا، سناتور سابق مجلس کلمبیا ، اسیر صراحت خود است.
او از سال 1996 در محاصره امنیت زندگی می کند، زمانی که زندگی خود را به سادگی با صحبت کردن به خطر انداخت.
من بسیار صریح بودم و از بیان عمومی احساساتم در مورد این همه خشونتی که در کلمبیا در جریان بود نمی ترسیدم .
هدف از
انتقاد او از سندیکاهای جنایتکار که کشورش را ربوده و اکنون آن را گروگان گرفته اند.
کارتل های مواد مخدر کلمبیا
و کارتل های کلمبیایی در اواخر دهه 1970 در صحنه منفجر شدند
سر خوردن از جنگل ها به داخل شهرها.
آنها به سرعت خود را به عنوان نوع جدیدی از دنیای پنهان تثبیت کردند
برخلاف کوزا نوسترا ایتالیا.
کارتل های کلمبیایی هیچ آیین، سنت، هیچ کد افتخاری نداشتند.
یک انجمن مخفی وجود نداشت، بلکه یک ترتیب تجاری بود.
انگیزه آنها؟ سود، خالص و ساده.
و برای این، محصولی که می فروختند عالی بود.
با تقویت تقاضای به ظاهر سیری ناپذیر آمریکا،
قاچاقچیان کلمبیایی به زودی 80 درصد کوکائین جهان را تامین کردند
برای محافظت از این شرکت میلیارد دلاری
آنها به طور سیستماتیک تمام سطوح دولت کلمبیا را خریداری کردند.
برنامه هفت ساله آنها برنامه ای را تدوین کردند تا همه مقامات را به دست بگیرند زیرا آنها پول زیادی داشتند.
مخصوصاً کسانی که می توانند آسیبی ایجاد کنند، مانند سیستم دادگاه.
پلیس و سایر سازمان هایی که باعث مقاومت می شوند.
و هنگامی که پول کافی نبود، کارتل ها به وحشت روی آوردند تا مقامات کلمبیایی را به اراده خود خم کنند.
آنها در واقع به آنجا می رفتند و فرزندانشان را می دزدیدند و می کشتند.
اعتبار آنها به حدی بود که برای یک مقام کلمبیایی بسیار سخت بود
فاسد نشوند، پول را نپذیرند، زیرا می‌دانستند که زندگی‌شان خواهد بود،
می دانید، در خط.
حتی در میان دیگر بازیگران دنیای اموات جهانی، بی رحمی کارتل ها برجسته بود
در حالی که مافیوزهای آمریکایی خشونت خود را اینگونه توجیه می کردند که ما فقط همدیگر را می کشیم.
کلمبیایی‌ها چنین محدودیتی نمی‌گفتند.
خانواده ها، افسران پلیس، دادستان ها، روزنامه نگاران.
همه بازی منصفانه بودند.
در چند نقطه
تروریسم مواد مخدر آنها به تروریسم توده ای تبدیل شد که نه علیه اهداف خاص قدرت، بلکه علیه خود جامعه انجام می شود.
در یک نقطه در اواسط دهه 1980، شهر مدلین، سپس کوکائین
پایتخت کلمبیا، به طور متوسط ​​ده قتل در روز بود.
سربازان کارتل صدها پلیس را کشتند.
آنها مقر پلیس ملی کلمبیا را بمباران کردند.
آنها یک هواپیمای مسافربری تجاری را منفجر کردند و تنها برای از بین بردن یک هدف بیش از صد نفر را کشتند .
آن کلمبیایی ها معتقد بودند که در این احمق هستند.
ما در کلمبیا با یک ناآرامی و امنیت دائمی زندگی می کنیم زیرا نمی دانیم این سازمان جنایتکار چه اقدامی ممکن است انجام دهد.
این 1989
ویدئویی از ترور لوئیس کارلوس گالان، نامزد اصلی ریاست جمهوری این کشور،
خشونت کارتل ها را در وحشیانه ترین حالت خود نشان داد.
آنها دستور کشتن گالان را صادر کردند زیرا او در این زمینه مبارزات انتخاباتی می کرد
که قرار بود اساساً با قاچاقچیان اعلان جنگ کند و آنها را به دست عدالت بسپارد.
در تابستان 1996، پابلو ویتوریا از فساد و خشونتی که کشورش را فرسایش می‌داد به قدر کافی خسته شده بود.
او در ششم ژوئن در کنگره کلمبیا سخنرانی کرد که زندگی او را برای همیشه تغییر داد.
او در یک سخنرانی تلویزیونی سراسری، از قدرت کارتل ها انتقاد کرد و رئیس جمهور جدید کلمبیا را متهم کرد که در جیب آنهاست.
من معتقدم که پول مواد مخدر در کل جامعه نفوذ کرد و روند سیاسی را نیز فاسد کرد که بسیار خطرناک بود.
از طریق اعلام کردم
شبکه های تلویزیونی که من هم به مسلسل مسلح بودم و آماده بودم در جنگ بمیرم که طعمه آسانی نخواهم شد.
صراحت عمومی سناتور تقریباً به قیمت جان او تمام شد.
چند روز پس از سخنرانی او، یکی از دوستانش به او گفت که کارتل کوکائین کالی با زندگی او قرارداد بسته است.
ویکتوریا بلافاصله جزئیات امنیتی خود را افزایش داد.
من در آن زمان بین 12 تا 18 محافظ داشتم.
چند نفر سوار موتور سیکلت بودند و یک ماشین درست جلوی من سوار بود.
و یکی پشت سرم پر از محافظانی با مسلسل.
و مجبور شدم جلیقه ضد گلوله بپوشم.
یادم می‌آید که به خانه آمدم و بچه‌هایم را پیدا کردم، می‌دانی که فقط می‌لرزیدند و می‌لرزیدند
از ترس چون تلفنی دریافت کرده بودند که به آنها گفته شده بود قرار است روز بعد کشته شوند یا چیزی شبیه به آن.
و بنابراین این بد بود.
سناتور ویکتوریا ترتیبی داد که همسر و چهار فرزندش کشور را ترک کنند.
دید نگران کننده او تا حدودی چند ماه بعد هنگامی که متوجه شد ضربه قطع شده است.
اما حتی اکنون، سال‌ها بعد، او دلیلی دارد که باور کند بازوی دیگری از دنیای اموات به دنبال او است.
شما هرگز نمی توانید به اندازه کافی اعتماد به نفس داشته باشید.
میدونی من
من هنوز یک اسلحه حمل می کنم.
آره. من بخشی از این اعضای کارتل هستم. که ممکن است یک تلاش برای زندگی او باشد.
توصیه من به او این است که مراقب خودتان باشید.
به اندازه هر کسی.
وزیر دادگستری سابق انریکه پریلو می تواند با وضعیت اسفناک سناتور ویکتوریا همدردی کند.
در سال 1989، تنها پس از دو هفته کار، پریرو مجبور شد از کشور خارج شود.
برای جلوگیری از ترور
او تمام راه را به بوداپست، مجارستان فرستادند، به ظاهر یک پناهگاه امن.
اما یک قاتل او را تعقیب کرد و به صورتش شلیک کرد.
آنتن مشکی روی دوربین.
اسلحه ای که برای تیراندازی به من استفاده شد یک پسر کوچک بود.
اتفاقی که ما در کلمبیا افتاده بودیم، آنها با مسلسل، یک یوزی، به سمت من شلیک خواهند کرد.
من اینجا نبودم که این کار را در هند انجام دهم.
چگونه یک سندیکای کوچک جنایی روستایی می تواند یک کشور 38 میلیون نفری را به وحشت انداخته و در نهایت کنترل کند؟
پاسخ شامل یک جنگ داخلی مرگبار، یک گیاه مخدر بومی،
و هود جوان جاه طلب که خطرناک ترین مرد جهان شد.
در مارس 1984 پلیس و سربازان کلمبیا در ارتباط با ایالات متحده
اداره مبارزه با مواد مخدر ، بیش از 13 تن کوکائین را در دود فرستاد
به همراه 14 آزمایشگاه جنگل و هفت هواپیما.
یورش به هند آرام به عنوان بزرگترین کشف مواد مخدر در تاریخ جهان مورد استقبال قرار گرفت.
اما مقامات خیلی زود وقتی فهمیدند که حتی در بازار اثری نداشته است، شوکه شدند.
واقعاً چشمان ما را باز کرد.
و ما را متوجه این موضوع کرد
تولید بسیار بالاتر از آن چیزی بود که ما فکر می کردیم.
کلمبیا به پایتخت کوکائین جهان تبدیل شده بود.
و یک هود کوچک از شهر مدلین.
در مرکز همه چیز قرار داشت.
اما در حالی که ظهور پابلو اسکوبار به طرز خیره کننده ای سریع بود، تجارت مواد مخدر خود ریشه های بسیار عمیقی داشت.
برای هزاران سال، سرخ پوستان هند مرتفع آمریکای جنوبی، برگ های بوته بومی کوکا را به عنوان محرک می جوند.
در اواخر دهه 1800 بود که شیمیدانان اروپایی فرمولی را برای تبدیل برگ به یک داروی دارویی به نام کوکائین ارائه کردند.
به زودی، یک آمریکایی جدید
شرکت نوشیدنی کوکا کولا در حال تبلیغ از خواص شگفت انگیز گیاه کوکا بود.
اما در سال 1914، ایالات متحده
کنگره یکی از اولین قوانین مواد مخدر آمریکا را تصویب کرد که کوکائین را یک ماده مخدر اعلام کرد و فروش و تولید آن را تنظیم کرد.
با گذشت زمان، یک صنعت جدید کلبه در شمال شیلی شروع به ظهور کرد.
چند تاجر فعال متوجه شدند که می توانند برگ های کوکا را بخرند، از آزمایشگاه ها برای تبدیل آنها به کوکائین استفاده کنند.
و محصول را به عنوان داروی غیرمجاز به فروش برساند. در امریکا.
آنها به عنوان واسطه به قاچاقچیان کلمبیایی روی آوردند.
کلمبیایی ها علاقه زیادی به تجارت تجاری در بازاریابی دارند.
خوب، خیلی زود آنها بر بازار دارو تسلط یافتند.
و نه تنها بر آن فعالیت مسلط شدند، بلکه پس از آن بر تولید نیز تسلط یافتند.
تجارت مواد مخدر در کلمبیایی که پیش از این در دهه‌ها تحولات سیاسی به سر می‌برد، رواج یافت
در سراسر دهه 1940 و 50.
این کشور درگیر یک جنگ داخلی اعلام نشده بود، درگیری که به سادگی به نام لاوالنسیا شناخته می شود.
خشونت.
دوستت دارم لیندسی
بخشی از تاریخ کلمبیا است که به طور دوره ای با خشونت دچار تشنج شده است.
از بسیاری جهات فرهنگ خشونت را در کلمبیا شکل داد.
روستای وسیع میزبان نبردهای خونین بین شبه نظامیان رقیب بود
متعلق به دو حزب سنتی کشور، لیبرال ها و محافظه کاران.
بیش از 300000 نفر قبل از ورود ارتش و برقراری آتش بس کشته شدند
اما گروه های شورشی جناح چپ مخالف این سازش بودند.
آنها با رفتن به جنگل ها، دژهای مسلحانه ایجاد کردند، اسلحه جمع کردند و نیروهای جدید جذب کردند.
نتیجه یک وضعیت بی قانونی و جنگ چریکی بود که تا امروز ادامه دارد.
شرایط نابسامان
جنگ داخلی دائمی و خشونت مداوم در کلمبیا، که در آن افراد زیادی طی قرن گذشته کشته شده اند.
احتمال ظهور یک مافیای بسیار خشن در کلمبیا در دهه 1970 و در دهه 1980 و پس از آن را مشروط کرد.
در کلان شهر پراکنده مارین بود که چنین مافیایی برای اولین بار در کوه های شمال غربی بوگوتا پدیدار شد.
مدلین یک سنت قاچاق دارد که به قرن نوزدهم باز می گردد
زمانی که بازرگانان آن از شهری به شهر دیگر سرگردان بودند و کالاهای غیرقانونی می‌فروشند.
بنابراین در کنار این روحیه کارآفرینی، نوعی تجارت قاچاق ضد دولتی در بین مردم بسیار محبوب بود.
زیرا آنها به هیچ یک از این کالاها دسترسی نداشتند مگر اینکه به صورت قاچاق وارد شوند.
اما نوعی خرده فرهنگ قاچاق را ایجاد کرد.
این دنیای پنهان جنایتکار به سرعت قاچاق کوکائین را به یک راکت جدید سودآور تبدیل کرد.
اما بی‌رحم‌ترین سلطان مواد مخدر تفنگداران دریایی طول کشید تا آن را به طلای سفید تبدیل کنند.
اگر بخواهید بگویید قدرتمندترین، خونخوارترین، مهمترین شخصیت در تجارت کوکائین کلمبیا کیست؟
این می تواند پابلو اسکوبار باشد.
او بزرگترین رئیس نهایی است.
اسکوبار در دسامبر 1949 در مدلین متولد شد.
او در یک محله یقه آبی بزرگ شد.
مانند بسیاری از همسالانش، او آموخت که نگرش سخت و هوشمندی خیابانی به او کمک می کند تا جلوتر باشد.
او کار جنایی خود را در نوجوانی آغاز کرد و سنگ قبرهای محلی را دزدید، اسامی را فرستاد و سپس دوباره آنها را فروخت.
پس از دبیرستان، او فارغ التحصیل دزدی خودرو و قتل برای اجاره شد
سپس پسر عموی او را با قاچاق مواد مخدر آشنا کرد، شرکتی که در آن زمان تحت سلطه تعدادی از کارفرمایان محلی کوچک بود.
او فردی بسیار زیرک و بسیار خیابانی بود و در اوایل کار جنایی خود بود.
او قدرت پول، قدرت فساد و قدرت خشونت را برای رسیدن به اهدافش کشف کرد.
پابلو اسکوبار در رتبه های بالاتری قرار گرفت و او بر تجارت مواد مخدر مسلط شد.
و او یک جنایتکار بی رحم بود.
همه از او می ترسیدند و همه فقط در برابر او زانو زده و قدرت را به او می دهند.
اما در اواخر دهه هفتاد، اسکوبار متقاعد شد که همکاری و نه رقابت، کلید گسترش امپراتوری او است.
او طرحی نوآورانه ابداع کرد تا سران مواد مخدر مدلین را زیر یک چتر گرد هم آورد.
کارتلی که بر تولید، قیمت گذاری و توزیع نظارت می کند.
یکی از اولین سربازان او خوزه بود. گوچا
گوچا فردی بسیار بی رحم بود،
احتمالاً به اندازه پابلو اسکوبار بی رحم است
و احتمالاً نزدیکترین دوست اسکوبار در آنجا بود، زیرا آنها یکسان فکر می کردند،
آنها به خشونت اعتقاد داشتند و به اجرای تهدیدات خود معتقدند.
برای تکمیل تیم
آنها خورخه لوئیس اوچوا و برادرانش، خوان دیوید و فابیو را که اسکوبار از دوران کودکی می‌شناخت، آوردند .
در آن زمان، اوچوآها با کار در مزرعه اسب خانوادگی، زندگی صادقانه ای داشتند.
خانواده اوچوآ با مشخصات گائوچو اسکوبار مطابقت ندارد .
می دانید، دامدارانی که مقداری پول داشتند ، اساساً فرصتی برای کسب درآمد بسیار بیشتر دیدند.
با رشد عملیات، اسکوبار به دنبال روشی مطمئن برای حمل و نقل و توزیع مقادیر زیادی کوکائین به آمریکای شمالی بود.
او از یک قاچاقچی کهنه کار ماری جوانا به نام کارلوس کمک گرفت.
بعد
ماشین کارلوس بعداً جانی سیب‌زمین تجارت کوکائین شد.
او مردی است که مترجم کلمبیایی ها بود. انگلیسی صحبت می کرد.
خوب، او می‌توانست به این کشور بیاید، توزیع‌کنندگان را گرفت، شبکه‌ها را راه‌اندازی کرد.
و سپس طرحی را در نظر گرفت که در باهاما پایگاهی ایجاد کند که بتواند هواپیماها را به پرواز درآورد و بارها را از این طریق بیاورد.
با افزایش سرسام آور تقاضا در ایالات متحده
و اروپا تجارت کوکائین اسکوبار در اوایل دهه 1980 رونق گرفت.
تحت پوشش جنگل های انبوه کلمبیا، او و خدمه اش یک شبکه جنایتکار گسترده را پرورش دادند.
آنها کشاورزان دهقانی را برای پرورش و فرآوری برگ های کوکا استخدام کردند.
چریک های چپ برای محافظت از محصولات کشاورزی، آزمایشگاه ها و باندهای هوایی.
مردان بد برای ارائه رشوه و پولشویی.
وکلا برای رسیدگی به خراش های قانونی اجتناب ناپذیر
و قاتل برای از بین بردن دشمنان خود.
کارتل دریایی در زمانی که هیچ کس این زیرساخت را نداشت، زیرساخت داشت.
این کارتل کوکائین هر کسی را در ازای دریافتی حمل می کرد و حتی آن را در هر دو طرف تضمین می کرد.
آنها تجارت کاملاً یکپارچه از جنگل تا گوشه خیابان در ایالات متحده داشتند.
همه چیز.
در تمام این مدت، پابلو اسکوبار خود را به عنوان یک قهرمان به مردم زادگاهش مدلین می فروخت .
مانند آل کاپون در دوران ممنوعیت شیکاگو.
او و رؤسای دیگرش بخشی از سود خود را برای تهیه شغل و مسکن برای فقرا استفاده کردند.
تعدادی از اعضای کارتل مدلین، نه تنها پابلو اسکوبار، بلکه پابلو اسکوبار،
برجسته ترین کمک ها به کلیساهای محلی در مدلین، به باشگاه های ورزشی محلی در مدلین انجام شد.
آنها تیم های فوتبالی را خریداری کردند که بسیار محبوب بودند.
آنها به طور عمدی، ناخودآگاه، نوعی تصویر رابین هود را پرورش داده‌اند که درجه‌ای از حمایت مردمی را به آنها می‌دهد.
اسکوبار در سال 1982 با نامزدی در پست سیاسی از این محبوبیت بهره برد .
با وجود سابقه جنایی، او به راحتی در کنگره کلمبیا مقامی را کسب کرد.
او به صرف اینکه یک جنایتکار موفق باشد راضی نمی شد.
او سعی می کرد نامی برای خود دست و پا کند،
تلاش برای مشروعیت بخشیدن به خود، تلاش برای حرکت مستقیم و تلاش برای احترام به او و تلاش برای استفاده از پول خود و استفاده از شهرت.
این یک مرد بسیار خطرناک را ایجاد کرد.
در سن 32 سالگی
پابلو اسکوبار روزانه نیم میلیون دلار درآمد داشت و نمی توانست با سرعت کافی پول را با همسر و فرزندانش خرج کند.
او زندگی تجملی زشتی داشت و به نظر می‌رسید که از راه خود برای به رخ کشیدن ثروت بد به دست آمده‌اش دست به کار شده است.
پابلو اسکوبار و بسیاری از اعضای دیگر کارتل دریایی سبک زندگی بسیار پر زرق و برقی دارند.
آنها عمارت های مجلل و املاک روستایی درست خارج از پزشکی ساختند.
آنها ماشین های فانتزی را جمع آوری کردند.
جواهرات فانتزی می پوشیدند.
اسکوبار یک باغ وحش عمومی در 7000 هکتاری خود در مدلین ساخت.
او چندین ملک چند میلیون دلاری در جنوب فلوریدا خریداری کرد.
او حتی با پسرش در مقابل کاخ سفید عکس گرفت.
خطرناک ترین رئیس مواد مخدر جهان به حیاط خلوت آمریکا نقل مکان کرده بود.
آن زمان بود که جنگ شروع شد.
تا سال 1984، درآمدهای کارتل مدلین،
بزرگترین صادرکننده کوکائین جهان، سالانه 2 میلیارد دلار تخمین زده می شود.
رئیس کارتل.
پابلو اسکوبار 34 ساله غیر قابل لمس به نظر می رسید.
او خود را به عنوان یک سیاستمدار قانونی و یک قهرمان در زادگاهش تثبیت کرد .
اما زمانی که مقامات کلمبیایی و آمریکایی امپراتوری غیرقانونی او را تهدید کردند، اسکوبار اعلام جنگ کرد
به راه انداختن موجی از وحشت که کل کلمبیا را گروگان خواهد گرفت.
در سال 1983، یک نماینده کلمبیایی به نام لارا بونیلا کاری را به عهده گرفت که خطرناک ترین شغل در کشور خوانده می شد.
وزیر دادگستری.
اگرچه بونیلا با اکراه این پست را پذیرفته بود ، اما اجازه نداد ترس مانع از آن شود.
اولین سفارش او برای سرکوب کارتل ها.
او یکی از قهرمانان واقعی است
در کلمبیا چون جرات داشت
تا واقعاً قاچاقچیان را هدف قرار دهند.
و بونیلا احتمالاً یکی از اولین شخصیت های سیاسی با اهمیتی بود که علنا ​​اسکوبار را به قاچاقچی بودن متهم کرد.
کمپین بی امان بوسنی موفق شد سلطان مواد مخدر را از کنگره بیرون کند.
اما زمانی که اسکوبار یک قرارداد نیم میلیون دلاری برای زندگی خود منعقد کرد ، بونیلا از دولتش درخواست حمایت کرد.
در 30 آوریل، مقامات کلمبیایی به او اطلاع دادند که ایالات متحده
می تواند یک خانه امن در تگزاس فراهم کند و جلیقه ضد گلوله خود را در صندلی عقب پرت کند.
او سوار ماشینش شد و به سمت خانه رفت و مشتاق بود که این خبر خوب را به همسرش بگوید
او هرگز متوجه دو مرد سوار بر موتورسیکلت نشد که در کنار او ایستادند.
پشت چراغ راهنمایی ایستاد،
و مرد پشتی تپانچه ماشین را بیرون می‌آورد، شیشه‌ی پشتی را بیرون می‌زند، بالای سرش را بیرون می‌زند و آنها راندند.
لارا بونیلا اولین عضو کابینه بود که توسط اوباش کلمبیایی ترور شد.
قتل او نقطه عطفی بود.
لحظه ای که کارتل مدلین به عنوان دشمن شناخته شد
چند ساعت پس از مرگ بوسنی،
بلیساریو بتانکور رئیس جمهور کلمبیا وضعیت فوق العاده اعلام کرد
اما افزایش امنیت چیزی نبود که ارباب مواد مخدر را تهدید می کرد.
چیزی که آنها بیش از همه از آن می ترسیدند استرداد به ایالات متحده بود.
قاچاقچیان در کلمبیا احساس می کردند که اگر به آمریکا بروند محکوم خواهند شد
و اینکه حتی اگر دستگیر شوند بقیه عمر خود را در زندانی در کلمبیا سپری خواهند کرد. و محکوم شد.
می دانید، آنها به زودی بیرون خواهند آمد.
به مدت دو سال، رئیس جمهور بتنکورت معاهده استرداد کلمبیا با ایالات متحده را نادیده گرفته بود.
به این دلیل که حاکمیت ملی را نقض کرده است.
اما اکنون او سیاست خود را تغییر داد و دستور استرداد یکی از سران کارتل مدلین را صادر کرد.
کارلوس بعد.
ایالات متحده از سال 1980 زمانی که این نوار فرود را در باهاما ساخت، رهبران خود را تعقیب می کرد.
به عنوان نقطه میانی برای ارسال مواد مخدر به ایالات متحده
با در دست داشتن حکم استرداد او
بعداً مخفی شد و کارتل مدلین وارد جنگ شد.
و پاسخ قاچاقچیان به این تلاش از سوی ایالات متحده
دولت، DEA قرار بود خشونت را تشدید کند، کشور را بترساند و از طریق ارعاب اطمینان حاصل کند.
آنها از اخراج آنها به ایالات متحده جلوگیری می کنند.
اعضای کارتل شروع کردند به تمسخرآمیز خود را Extraditable ها می نامند.
زمانی که شعار آنها یک مقبره در کلمبیا بود بهتر از یک زندان در ایالات متحده است.
در اولین قدم، اسکوبار و خدمه اش سعی کردند مطبوعات را ساکت کنند.
اسکوبار خود نامه‌هایی به روزنامه‌نگاران نوشت و هشدار داد که در صورت حمایت از استرداد در خطر خواهند بود
یا حتی در مورد فعالیت های این کارتل نوشت.
تهدیدات اسکوبار اغلب با ذوقی وحشتناک انجام می شد.
در میان بسیاری از موارد دریافت شده توسط ستون نویس انریکه سانتوس ، این دعوت مفصل برای تشییع جنازه خود بود.
خطرناک رفت
تهدیدهای ناشناس، تهدیدهای تلفنی به خانه، دفتر شما،
به آدم ربایی، به قتل انتخابی، به بمب گذاری در روزنامه ها.
هر کاری که ممکن بود این افراد برای ارعاب و ساکت کردن مطبوعات کلمبیا انجام دهند .
و این تنها آغاز بود.
درست قبل از ظهر ششم نوامبر.
1985 در کاخ دادگستری کلمبیا در مرکز شهر بوگوتا،
چریک های استخدام شده توسط کارتل بیش از 250 گروگان را دستگیر کردند
برای 26 ساعت آینده
صدها سرباز، پلیس و کماندو تلاش کردند تا کاخ را با تانک و موشک پس بگیرند
اما چریک ها ماموریت خود را به پایان رساندند و پرونده هر پرونده استرداد را برای آن نابود کردند.
95 گروگان از جمله 12 قاضی در داخل ساختمان کشته شدند.
خشونت فقط از آنجا تشدید شد.
در سال 1986، میزان قتل در کلمبیا به بالاترین حد خود رسید.
3500 قتل تنها در شهر مدلین ، نزدیک به ده قتل در روز اتفاق افتاد.
مجری قانون فلج شده بود.
آنها اساساً کشور را زیر پای آنها زانو زده بودند.
من فکر می کنم افراد بسیار کمی در تاریخ جهان وجود دارند
که توانستند کاری را که پابلو اسکوبار در آنجا از نظر ارعاب یک کشور و اساساً کنترل آن انجام دهند، انجام دهند.
یک کشور.
این همه انسان بی گناه برای چه کشته می شوند؟
به خاطر اسکوبار که به کلمبیا اعلام جنگ کرد.
به نظر می رسید که خشونت اسکوبار حد و مرزی نمی شناسد.
در 27 نوامبر 1989، یک جت تجاری با بیش از 100 مسافر بر فراز تپه های بوگوتا منفجر شد.
چند دقیقه پس از بلند شدن،
همه سرنشینان هواپیما کشته شدند
اگرچه اسکوبار هرگز اعتبار این بمباران را نپذیرفت، باور عمومی بر این بود که او دستور داده بود تا یک دشمن واحد را از بین ببرد.
فکر نمی‌کنم کسی واقعاً بداند هدف چه کسی بوده است، اما مشخصاً کسی در آن هواپیما بوده که احساس می‌کنند به آنها خیانت کرده است.
یا اینکه سازمان اسکوبار احساس می کرد یک خبرچین است.
در طی چند ماه آینده، افراد اسکوبار سه نامزد ریاست جمهوری، از جمله نامزد پیشتاز را ترور کردند.
لوئیس کارلوس گالان،
آنها اتومبیل های بمب گذاری شده را در بوگوتا و مدلین منفجر کردند و صدها شهروند بی گناه را کشتند.
و آنها بیش از 300 افسر پلیس کلمبیایی را به ضرب گلوله کشتند.
بعد از اینکه اسکوبار برای هر پلیس مرده 4000 دلار جایزه تعیین کرد.
یکی از افسران به من گفت این جنگ یک میلیون ارزش دارد.
کارتل بیشتر یک جنگ شخصی بود زیرا آنها از دیدن کشته شدن همه دوستان خود خسته شده بودند.
در این مدت، من در بسیاری از مراسم تشییع جنازه افسران پلیس کلمبیایی که توسط اعضای این کارتل کشته شدند، شرکت کردم.
بنابراین تجربه بسیار تلاشی بود.
در سال 1990 مشخص شد که ترور برای محافظت از کارتل مدلین کافی نیست.
با ده ها کیفرخواست در ایالات متحده مواجه شد
دادگاه‌ها، اسکوبار و همکارانش می‌دانستند که باید توافقی را انجام دهند که آنها را در کلمبیا نگه می‌دارد.
آنها قبلاً پنج سال پیش یک پیشنهاد شگفت انگیز در ازای مصونیت از استرداد ارائه کرده بودند .
آنها کل بدهی ملی کشور را پرداخت می کردند.
دولت این پیشنهاد را رد کرد.
اما اکنون، به امید پایان دادن به سال‌ها خشونت، رئیس‌جمهور تازه منتخب می‌گوید که آقا واریا تمایل خود را برای مذاکره نشان داد.
گاویریا، من فکر نمی‌کنم به قاچاق مواد مخدر اهمیت خاصی بدهد، اما او به تروریسم مواد مخدر اهمیت می‌داد.
قاچاق مواد مخدر مشکلی بود که ایالات متحده با آن تروریسم مواد مخدر داشت که کلمبیا را نابود می کرد.
توافقی که رئیس جمهور انجام داد یک سازش مشکوک بود.
اگر بخواهید ، نوعی معامله در مورد اقرار ، مجازات آنها را کاهش می دهد
اگر آنها از تجارت مواد مخدر خارج شده و خود را به دادگستری کلمبیا بسپارند.
اولین کسی که تسلیم شد
در ژانویه 1991 با سه برادر اوچوا که به ایجاد کارتل مدلین کمک کرده بودند.
سپس در 19 ژوئن 1991.
پابلو اسکوبار 41 ساله با هلیکوپتر به زندانی در خارج از مدلین اسکورت شد.
پابلو اسکوبار از دویدن در آن نقطه خسته شده بود، اساساً با استرداد خارج از راه.
او با شرایط خودش خود را به دولت تسلیم کرد.
اما بی رحم ترین اوباش کلمبیا به سختی از زندانی شدنش ناراحت می شود.
در جایی که به آن هتل اسکوبار می گفتند.
پابلو اسکوبار داوطلبانه تسلیم مقامات کلمبیایی شد.
اما برای رئیس کارتل کوکائین مدلین، زندان چیزی جز مجازات بود.
دولت حتی به او اجازه داد که خودش زندان را طراحی، هزینه و بسازد.
پابلو اسکوبار دشمنان زیادی داشت، بنابراین زندان نه چندان برای نگه داشتن پابلو اسکوبار که برای بیرون نگه داشتن دشمنانش ساخته شده بود.
او یک زمین فوتبال ساخت و یک دیسکوتک درست کرد.
جشن می گرفتند. زندان نبود.
هر وقت خواست آن شخص را ترک کرد.
او بارها در مدلین و نگهبانان زندان دیده شد
توسط او انتخاب شدند.
مسخره بود این یک مسخره کامل بود.
از قلعه بالای تپه با نام مستعار هتل اسکوبار.
این مرد 41 ساله در حالی که با تلفن همراه خود حمل کوکائین را هماهنگ می کرد، روی بستر آب زندان خود می خوابید.
او تقریباً به اداره امور خود از این مکان ادامه داد.
تا جایی که دولت را دیوانه می کرد چون کاری را که آنها می خواستند انجام نمی داد.
همانطور که شواهد شروع به بیرون آمدن کردند
از خبرچینان و منابع بسیار موثق در مورد آنچه در به اصطلاح زندان می گذرد ، کاملاً مشهود بود که این یک باشگاه روستایی است.
تمام این اطلاعات توسط DEA به دولت ارائه شد و هیچ‌وقت کاری انجام نشد.
اما در ژوئیه 1993، اسکوبار از حد فراتر رفت و دو مرد را در اموال زندان شکنجه و کشت.
در واقع دو تا از بهترین دوستانش بودند که با آنها بزرگ شد.
یکی از آنها را خودش کشت. جلوی خیلیا دیگه.
دیگری را سوزاندند و دفن کردند.
این همان چیزی بود که واقعاً باعث شد دولت به دنبال او برود.
اما آنها همچنان از اسکوبار می ترسیدند.
بنابراین به جای اینکه بیرون بروید و مسئولیت را به عهده بگیرید و زندان را تصاحب کنید،
آن‌ها بیرون رفتند و دو نفر را فرستادند تا از او بپرسند که آیا اجازه می‌دهد از آنجا بیرون بیاید و به زندان دیگری برود.
اسکوبار این دو نفر را گروگان گرفت و او از زندان خارج شد و بیرون رفت.
رهبر دنیای اموات کلمبیا ماه ها در حال فرار زندگی می کرد.
او در مدلین پناه گرفت و در محله ها پنهان شد.
او با پول پر شده بود ، جایی که مردم آنقدر خوشحال بودند که از قهرمان شهر خود محافظت می کردند.
اسکوبار از نظر جلوگیری از دستگیری فردی بسیار باهوش بود.
او از کارهایی که ما انجام می‌دهیم یا برای شکار او استفاده می‌کردیم، اطلاعات زیادی داشت.
بنابراین او بسیار باهوش بود.
او یک حریف بود، به قول خودشان حریف قابل تحسینی بود.
اسکوبار تحت تعقیب ترین فراری جهان بود.
با هم، ایالات متحده
و دولت های کلمبیا برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری وی شود، 8 میلیون دلار جایزه تعیین کردند.
آنها تنها کسانی نبودند که به دنبال او بودند.
یک تیم هوشیار معروف به افرادی که توسط پابلو اسکوبار یا لوس پپس تعقیب می شوند.
شروع به تیراندازی به همکارانش، سوزاندن خانه هایش و منفجر کردن ناوگان ماشین های عتیقه اش کرد.
در ابتدا، مقامات برای جلوگیری از این خشونت کار چندانی انجام ندادند.
اما آنها به زودی از یادگیری ناامید شدند
که لس پپس توسط اعضای یک کارتل رقیب مستقر در شهر کالی اداره می شد.
بنابراین این فرصتی برای کارتل کالی بود تا اساساً کنترل وضعیت قاچاق مواد مخدر را در دست بگیرد.
در کلمبیا.
اگرچه ماموران مبارزه با مواد مخدر بیش از یک دهه از کارتل کالی اطلاع داشتند ، اما به عنوان یک تهدید بزرگ تلقی نمی شد.
از همان ابتدا، آنها استراتژی ای را اتخاذ کردند که آنها را از کارتل مدلین جدا کرد.
آنها هرگز به این اندازه پر زرق و برق یا خودنمایی نبودند.
و آنها شکوفا شدند
اغلب با مقامات کلمبیا همکاری می کنند و در مورد کارتل مدلین فریاد می کشند،
در حالی که در همان زمان کوکائین خود را به ایالات متحده ارسال می کردند.
توصیه می‌کنم به کالی بگویم که کارتل کالی از خشونت زیادی استفاده نکرده است.
این کارتل قدرت خود را افزایش داد زیرا تمام تلاش پلیس و دولت بر تسخیر قدرت متمرکز بود.
کالی از جوخه های ضربه ای حمایت می کرد
با کمک مجری قانون کلمبیا به طور سیستماتیک آنچه از کارتل مدلین باقی مانده بود، نابود کرد.
سپس در صبح روز 2 دسامبر 1993، اسکوبار وحشت زده و ناامید مرتکب یک اشتباه بزرگ شد.
از ترس اینکه همسر و فرزندانش در خطر باشند.
او با خانواده اش در بوگوتا تماس گرفت.
او به اندازه کافی برای ایالات متحده در خط ماند
کارشناسان نظارت برای ردیابی تماس به مخفیگاهی در قلب مدلین.
او مدت زیادی با تلفن صحبت می کرد.
فکر می‌کنم بیشتر به ۱۵، ۲۰ دقیقه است که با پسرش صحبت می‌کند و به او دستور می‌دهد که چه کاری انجام دهد.
و اینگونه بود که پلیس توانست ماشین را ایزوله کند.
آنها در کنار خانه رانندگی کردند و اسکوبار با استفاده از تلفن پنجره را تنظیم کرد. بعد فهمیدند که اوست.
وقتی فراری 44 ساله متوجه شد
او توسط پلیس کلمبیا محاصره شد، او اسلحه خود را برداشت و با پای برهنه تا پشت بام دوید.
در صحنه ای که یادآور بوچ کسیدی و ساندنس کید بود، اسکوبار و محافظش با سر به گلوله های تگرگ دویدند.
پس از دو گلوله به سر، او به صورت انبوهی سقوط کرد.
اسلحه اش که در کنارش، تحت تعقیب ترین مرد جهان بود، سرانجام مرد.
به محض اینکه خبر کشته شدن پابلو را شنیدم، بلافاصله به سمت دفتر سفیر رفتم.
و من به سفیر گفتم، می دانید، پابلو مرده است.
و من دویدم، می‌دانی، به هر کسی که می‌توانستم بگویم، می‌دانی، من ساکن بودم.
وقتی سال‌ها دنبال کسی می‌گردید، تقریباً شخصی می‌شود و تبدیل به یک وسواس می‌شود.
و باور نکردنی بود.
به عنوان غنائم از
با کشتن پیروزمندانه آنها، پلیس دو طرف سبیل اسکوبار را برید.
در حالی که بیشتر کلمبیایی‌ها مرگ اربابان مواد مخدر را جشن می‌گرفتند، عده زیادی هم عزادار بودند.
بیش از هزار نفر از ستایشگران در مراسم تشییع اسکوبار جمع شدند.
آنها نام او را هنگام بالا رفتن از درختان سر می دادند و از پشت بام ها می پریدند تا نگاهی اجمالی به تابوت او داشته باشند.
از قضا پلیس کلمبیا برای محافظت از جسد این مرد فراخوانده شد
آنها تیراندازی کرده بودند
تا به امروز، کسانی در مدلین هستند که اسکوبار را قدیس می دانند.
که به آهنگ قدرت.
اسکوبار همیشه با گل های مردم مینیژان آراسته شده است، اگرچه او به عنوان یک قاچاقچی مواد مخدر دیده نمی شد.
اما به عنوان یک مرد بزرگ که برای کمک به فقرا بسیار انجام داد.
حتی عده ای معتقدند که معجزه هایی در آرامگاه او انجام می شود.
در پی مرگ اسکوبار.
کارتل کالی تجارت کوکائین را با استفاده از رشوه بیش از گلوله به دست گرفت
در ماه جولای.
در سال 1994، تنها چند روز قبل از انتخابات ریاست جمهوری کلمبیا، شنود پلیس نامزد اصلی را دستگیر کرد.
و آقای
سامپر پیسانو 6 میلیون دلار از کارتل مواد مخدر کالی را می پذیرد.
جو تافت، مأمور مبارزه با مواد مخدر آمریکا، که از نوارهای مخفی مطلع بود ، با ناراحتی شاهد پیروزی برخی از دو نفر در انتخابات بود.
من فوق العاده راه حل بودم خیلی احساس شکست کردم.
کاملاً مشهود بود که در این مرحله هیچ کاری انجام نمی شد.
من احساس کردم این خیلی از حد گذشته است.
بنابراین من چند روزنامه نگار، یکی کلمبیایی و دیگری روزنامه نگار آمریکایی تهیه کردم.
با تعدادی از نوارها
در تلاش برای خارج کردن قطار از ریل.
اما ماجرای تکان دهنده هیچ مانعی برای جلوگیری از روی کار آمدن سمپر نداشت.
پس از سالها کار از سوی مجریان قانون آمریکا و کلمبیا،
پس از آن همه خونریزی توسط افسران پلیس، قضات
و بسیاری از شهروندان عادی تعجب کردند که آیا این دعوا بیهوده بوده است.
به نظر می رسد که یک بار دیگر، دولت کلمبیا در جیب یک کارتل مواد مخدر قرار گرفته است
در جولای 1994، این خبر منتشر شد که رئیس جمهور جدید کلمبیا، برناردو سامپر،
مبلغ 6 میلیون دلار از کارتل مواد مخدر کالی را پذیرفته بود.
این یک رسوایی ملی با پیامدهای جهانی بود.
از آنجایی که کلمبیا بیش از 80 درصد کوکائین جهان را تولید می کرد
ایالات متحده به ویژه اصرار داشت که برخی از آنها ثابت کنند که او در جیب قاچاقچیان نبوده است.
رئیس جمهور در مواجهه با تحریم های اقتصادی ویرانگر بالقوه، چاره ای جز سرکوب نداشت.
در عرض یک سال، شش نفر از هفت رئیس اوباش کالی در زندان بودند.
برخی از آنها به دلیل اقدامی که انجام دادند توسط جامعه جهانی کشته شدند.
اما کسانی بودند که احساس می‌کردند قاچاقچیان مواد مخدر به راحتی کنار آمده‌اند.
من معتقدم این فقط یک تئاتر محض بود تا کسی بتواند راه و مشکلاتش را با ایالات متحده اصلاح کند.
منظورم جنایت در کلمبیا است. صلح.
شما می توانید با پنج، شش سال فرار کنید و از زندان بیرون بیایید.
یک فرد بسیار ثروتمند.
چهار مامور DEA جو تافت که از سال 1988 در کلمبیا پست شده بودند.
رسوایی جفت مجموع آخرین نیش بود.
بقیه دنیا دستی به پشتش زدند و در آمریکا گذاشتند.
این یک مسخره کامل است.
میدونی.
منظورم این است که فکر کردن به آن حالم را بد می کند.
شش هفته پس از انتخاب سام پرز، تافت قبل از ترک کشور از DEA استعفا داد .
او برای بیان نظرات خود به تلویزیون ملی رفت.
و در خلال مصاحبه‌ام با شما تماس گرفتم تا به اطلاع مردم عادی برسانم که چه اتفاقی در کشور افتاده است
کلمبیا را یک دموکراسی مواد مخدر خواند.
مثل آمریکا
وزارت امور خارجه اظهارات این مامور را رد کرد، اما بسیاری معتقد بودند که او حقیقت سخت را گفته است.
در واقع، فروپاشی دو کارتل بزرگ کشور به سادگی راه را برای ظهور کارتل های جدید باز کرده بود.
آنچه در سال 1996 و بعد از آن ظهور کرد، سازمان‌های کوچک‌تری بودند که آن را قبول نکردند
نوع تاکتیک‌های خشونت‌آمیز و برجسته مدلین یا کالی.
و ادامه داده اند
و در واقع جریان مواد مخدر از کلمبیا را افزایش داده و به طور فزاینده ای به تریاک و هروئین نیز تبدیل شده است.
این کارتل های پیچیده شروع به پنهان شدن در پشت خود کرده اند
کسب و کارهای قانونی، شناسایی و نفوذ آنها را حتی سخت تر از پیشینیان خود می کند.
و با استفاده از تلفن همراه،
تکنیک های رمزگذاری و ماهواره ها با فناوری پیشرفته، آنها یک قدم جلوتر از مجریان قانون آمریکا و کلمبیا بوده اند.
آنها تمام تلاش خود را می کنند و تصمیم می گیرند و سپس دوباره سازماندهی می کنند. خودشونو نشون نمیدن
آنها نمی خواهند به سیاست بروند. آنها هیچ تمایلی برای شناسایی ندارند.
همانطور که دیگران انجام دادند.
کارتل های جدید بی سر و صدا بین المللی شده اند،
ایجاد اتحادهای استراتژیک با قاچاقچیان مکزیکی و دنبال کردن سرمایه گذاری مشترک با اوباش روسیه.
در همین حال، پول مواد مخدر همچنان به خشونت سیاسی دامن می زند که مدت هاست کلمبیا را متلاشی کرده است.
این یک موقعیت بسیار منحصر به فرد در هر جای دنیا است، زیرا ما قاچاقچیان مواد مخدر را داریم
تمام جنبه های درگیری مواد مخدر ایدئولوژی ندارد.
دارو از درگیری تغذیه می کند
در دهه 1970، گروه های چریکی چپ با کارتل ها ائتلاف کردند.
حفاظت از محصولات و انجام حملات در ازای پول.
بزرگترین این گروه ها، نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا یا فارک است.
از آن زمان به یک ارتش 20000 نفری تبدیل شده است که بخشی از آن از طریق سود حاصل از تجارت مواد مخدر تامین می شود.
بنابراین فکر می کنم وارد یک کارتل نفت شوید.
آنها عملاً کارتل های جدید مواد مخدر هستند.
با این پول، چریک ها سلاح های بهتری نسبت به ارتش یا پلیس داشتند.
برای جمع آوری پول بیشتر برای اسلحه.
چریک ها همچنین مسئول یک اپیدمی جدید وحشت بوده اند. کلمبیا اکنون بالاترین نرخ سرانه آدم ربایی را در جهان دارد.
اوضاع در کلمبیا آنقدر بد شده است که ما را در شهرهای خودمان، در خانه ها و خانه های خود ربوده اند .
ما نمی توانیم از طریق جاده ها سفر کنیم.
ما نمی توانیم به روستا برویم.
ما نمی توانیم از شهری به شهر دیگر سفر کنیم. در کلمبیا.
در بهار 2000، رئیس جمهور جدید آندرس پاسترانا
طرح کلمبیا را راه اندازی کرد، یک کمپین چند میلیارد دلاری برای از بین بردن نیمی از محصولات کوکا در کشور.
ظرف پنج سال،
دولت کلینتون بیش از 1,000,000,000 دلار برای سخت افزار و آموزش نظامی متعهد شد.
اما منتقدان طرح کلمبیا معتقدند که این طرح محکوم به شکست است.
تیپر. می دانیم که هر روز در کلمبیا قاچاق مواد مخدر پیشرفت می کند
توسط کلمبیا یک توهم تخریب است که مطلقاً هیچ چیز را حل نمی کند.
از زمان ظهور کارتل های مواد مخدر، 25 سال پیش، مرز بین دولت و جنایت سازمان یافته در کلمبیا کاملاً مبهم بوده است.
کلا پاک نشده
بسیاری بر این باورند که تا زمانی که بقیه جهان به تقاضای پرسودترین صادرات کلمبیا ادامه دهند، جنگ مواد مخدر غیرقابل پیروزی باقی خواهد ماند.
وضعیت بدتر شده است، و ما به همان اندازه کوکائین داریم، اگر نگوییم بیشتر به بقیه جهان می رود.
من پایانی برای این ماجرای کلمبیا نمی بینم. خیلی خوب.
این یک وضعیت غم انگیز است، فقط یک وضعیت بسیار غم انگیز است که کشور در آن قرار دارد.
یک کشور می تواند جنگ داشته باشد و زنده بماند.
می تواند بیماری یا فقر داشته باشد.
و از همه آن چیزها زنده بمانید.
اما یک کشور نمی تواند فاقد عدالت باشد و از آن زنده بماند.
ما در کلمبیا به شدت به عدالت نیاز داریم.
دامنه جهانی
تجارت مواد مخدر، که کلمبیا بر آن مسلط است، در گزارش سال 1999 سازمان ملل متحد به وضوح بیان شد.
در آن گزارش تخمین زده شد که مواد مخدر غیرقانونی 8 درصد از کل تجارت جهانی را با 200 میلیون مشتری تشکیل می دهد
مرزهای باز و تجارت آزادتر فرصت های جدیدی را برای بسیاری از جمله کسانی که دنیا را تامین می کنند ایجاد کرده است
با داروهای غیرقانونی .